Μανταρίνια – Tangerines (2013)

Τα «Μανταρίνια» είναι ένα βαθιά συμπονετικό φιλμ, που θα μείνει μέσα μας για καιρό

 ★★★★☆ 

Σκηνοθεσία: Zaza Urushadze
Σενάριο: Zaza Urushadze
Πρωταγωνιστούν: Lembit Ulfsak, Elmo Nuganen, Giorgi Nakashidze, Misha Meskhi
Διάρκεια: 87
Χώρα: Εσθονία, Γεωργία
Διανομή: Neo Films

2991224Το 1992, μία μικρή περιοχή στο βορειο-ανατολικό κομμάτι της Γεωργίας επονομαζόμενη Αμπχαζία, γίνεται το «πάλκο» για άλλη μία σύρραξη μεταξύ λαών της –προσφάτως έκπτωτης, τότε- Σοβιετικής Ένωσης. Από τη μία πλευρά, οι υπέρμαχοι του σχίσματος με τη Γεωργία, Αμπχάζιοι (με την υποστήριξη ρωσικών στρατευμάτων) κι από την αντίπερα όχθη οι Γεωργιανοί. Ο πόλεμος της Αμπχαζίας, διήρκεσε 13 μήνες, με φοβερές φρικαλεότητες από αμφότερες πλευρές, ενώ στην περιοχή κατοικούσαν αρκετοί Εσθονοί, που φρόντισαν να μεταβούν στην πατρίδα τους πριν τους αγγίξουν οι εχθροπραξίες. Με τους τελευταίους, ασχολείται η νέα ταινία του Zaza Urushadze, “Μανταρίνια”, επίσημη πρόταση στης Εσθονίας στα περασμένα βραβεία Όσκαρ, στα οποία μάλιστα βρήκε μία θέση ανάμεσα στην πεντάδα της Καλύτερης Ξενόγλωσσης ταινίας.

Ο πόλεμος στην Αμπχαζία μαίνεται κι ο εσθονικός πληθυσμός έχει εγκαταλείψει την περιοχή κι έχει επιστρέψει στην πατρίδα. Όλοι εκτός από τον Ivo (Lembit Ulfsak) και τον Margus (Elmo Nuganen), με τον πρώτο να έχει παραμείνει ώστε να βοηθήσει τον δεύτερο με τη σοδειά των μανταρινιών του. Όταν θα βρεθούν μεταξύ αντιπάλων πυρών, ανάμεσα σε δύο μικρά τάγματα, θα αποφασίσουν να περισυλλέξουν τους διασωθέντες, έναν Τσετσένο μισθοφόρο και έναν Γεωργιανό στρατιώτη, ώστε να τους φροντίσουν. Οι δύο άσπονδοι εχθροί ορκίζονται να σκοτώσουν ο ένας τον άλλο μόλις επανέλθει η υγεία τους, όμως ο χρόνος και η αυστηρή κι ακριβοδίκαιη συμπεριφορά του Ivo δείχνουν ικανές να γιατρέψουν και τις μεταφορικές πληγές, αυτές του πολέμου.

Δύο είναι οι κινητήριες δυνάμεις του φιλμ: η ανθρωποκεντρική σκηνοθεσία του Urushadze που εξετάζει με περίσσια ωριμότητα το θέμα του πολέμου, και η «σοφή» παρουσία του Lembit Ulfsak, ενός ηθοποιού-ορόσημου για το εσθονικό σινεμά. Στην πρώτη περίπτωση, έχουμε να κάνουμε με ένα απλό αντιπολεμικό μήνυμα. Είναι η μαγική αυτή απλότητα που πολλές φορές αναζητούμε στις ταινίες, αλλά συχνά αντικαθίσταται από δήθεν έξυπνα, επιτηδευμένα δυσνόητα νοήματα. Θα γίνουμε μάρτυρες τοπίων «άγριας» ομορφιάς –εύφημος μνεία στον διευθυντή φωτογραφίας, τον πεπειραμένο Rein Kotov. Θα δούμε την –ενίοτε- ποιητική ματιά του σκηνοθέτη στον περιβάλλοντα χώρο, να διακόπτεται από εχθρικά πυρά και θανάτους. Τα πάντα όμως, είναι ελεύθερα από οποιονδήποτε συναισθηματισμό κι έχουν μία αίσθηση ψυχρότητας που κυριαρχεί πάνω τους, με τη λυρική μουσική του Niaz Diasamidze να παρουσιάζεται απόλυτα ταιριαστή.

Όσον αφορά τον Ulfsak, η ερμηνευτική του σοφία είναι ανάλογη αυτής του ρόλου που υποδύεται. Ο Ivo έχει δει πολλά στη ζώη του. Έχει τις δικές του απώλειες, ζει σε μια περιοχή που, σαν τρίτος, γίνεται μάρτυρας εχθροπραξιών συνεχώς. Αυτή η ματαιότητα του πολέμου, που τόσο συχνά εμφανίζεται επώδυνα μπροστά στα μάτια του, είναι κι ο λόγος που συμπονεί τόσο τους αντιπαλους στρατιωτες που η τύχη φέρνει στο κατώφλι του. Είναι η παρουσία που ξεχωρίζει, ανάμεσα στις εξίσου αξιόλογες ερμηνείες των υπολοίπων του cast.

Τα «Μανταρίνια» είναι ένα βαθιά συμπονετικό φιλμ, που θα μείνει μέσα μας για καιρό, θα μας διδάξει για την απώλεια, αλλά και για τον προσωπικό κώδικα τιμής και το αίσθημα του καθήκοντος.

Παναγιώτης Μήτσικας

Ο Παναγιώτης Μήτσικας είναι το νόθο παιδί του Woody Allen και του Fox Mulder. Τα τελευταία 5 χρόνια έχει ξεκινήσει ένα indie coming-of-age road trip, ώστε να ανακαλύψει τον εαυτό του.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ