Marley (2012)

Το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ δεν έχει φτιαχτεί για τους λάτρεις της ρέγκε και μόνο.






 


Σκηνοθεσία: Kevin MacDonald
Σενάριο: Paul Thomas Anderson
Πρωταγωνιστούν: Bob Marley, Ziggy Marley, Jimmy Cliff, Cedella Marley, Lee Perry, Rita Marley, Cindy Breakspeare, Chris Blackwell, Bunny Wailer, Carlton Fraser
Διάρκεια: 144’
Χώρα: Η.Π.Α., Ηνωμένο Βασίλειο
Διανομή: Oxytocinema

 

Μετά από το πέρασμά του από τις Νύχτες Πρεμιέρας τον περασμένο Σεπτέμβρη και την ευρεία αποδοχή του, το “Marley” κάνει επισήμως πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες της χώρας, έχοντας στην κατοχή του μια εντυπωσιακή ανεξερεύνητη συλλογή φωτογραφιών, αλλά και οπτικοακουστικών αποσπασμάτων. Από τον βραβευμένο με Όσκαρ, ντοκουμενταρίστα σκηνοθέτη, Kevin MacDonald (“One Day in September”, “Touching the Void”), έρχεται στο φως της δημοσιότητας ένα σπάνιο υλικό, μορφώνοντας μια ταινία που πραγματικά εμπνέει πάνω απ’ όλα σεβασμό για τον οραματιστή, τον καλλιτέχνη και τον άνθρωπο που ακούει στο όνομα Bob Marley.

Ο Marley γεννήθηκε σε ένα χωριουδάκι της Τζαμάικα, το 1945. Η κάμερα του MacDonald εντοπίζει το St. Ann Parish, μέσα από τα καταπράσινα τοπία της Καραϊβικής, ένα μέρος χωρίς ηλεκτρικό, στο οποίο τα παιδιά περπατάνε ξυπόλητα και ζούνε μέσα σε παράγκες. Η μητέρα του Cedella ήταν 18 χρονών όταν γέννησε τον Bob, παντρεμένη με έναν λευκό καπετάνιο ονόματι Norval Sinclair Marley, έναν Αγγλο-Τζαμαϊκανό γυναικά ηλικίας 60 χρόνων, με μοναδικό ντοκουμέντο της ύπαρξής του, μια ξεθωριασμένη φωτογραφία. Ο Bob φαίνεται να αντιμετώπισε από πολύ νωρίς τις ρατσιστικές συνέπειες της μικτής του καταγωγής, εστιαζόμενες στο ανοιχτόχρωμό του δέρμα. Ήταν γύρω στην ηλικία των 12 όταν μετακόμισε με τη μητέρα του στο Trench Town του Kingston και γνώρισε τον Joe Higgs, ο οποίος τον μύησε στο πνευματικό κίνημα των Rastafari.

Ο Bob ασπάζεται το Ρασταφαριανισμό και αποκτά τη δική του ταυτότητα. Η μουσική εν τω μεταξύ έχει ήδη μπει στη ζωή του, από τα χρόνια του σχολείου ακόμα, και στα 17 του ηχογραφεί τα πρώτα του singles, μαζί με τους Bunny Wailer και Peter Tosh. Χωρίς να αποσκοπεί στην καριέρα, εν τούτοις ο Marley επιζητεί την παγκόσμια αναγνώριση, σαν ένα μέσο να ακουστεί η φωνή τόσων καταπιεσμένων ανθρώπων ανά τον κόσμο. Η μουσική του είναι η φωνή ενός ασυμβίβαστου επαναστάτη που ξεκινάει δειλά δειλά από ένα μικρό νησάκι και μέσα σε λιγότερο από 10 χρόνια γίνεται παγκόσμιο φαινόμενο.

Από τη φωνή του Bob Marley και τους Wailers ακούμε και βλέπουμε σπάνιες ηχογραφήσεις και συναυλιακές εκτελέσεις τραγουδιών όπως τα «Get Up, Stand Up», «I Shot the Sheriff», «Waiting in Vain», «Jamming» και φυσικά «One Love». Ο Marley δημιουργεί ο ίδιος κίνημα, αφιερώνει τη λιτή, σχεδόν στρατιωτική ζωή του στην υπηρεσία των συνανθρώπων του, γνωρίζοντας παγκόσμια αναγνώριση.

Φυσικά η ζωή και το έργο του μουσικού από την οπτική του οραματιστή δεν μπορεί και δε φαίνεται να θέλει να αποφύγει τις πολιτικές προεκτάσεις. Ο σκηνοθέτης απεικονίζει πολύ μεστά, το μέγεθος του αντίκτυπου που έχει στους ανθρώπους, το οποίο γίνεται περισσότερο αντιληπτό, όταν ο πολιτικός κόσμος προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τη δημοτικότητά του Marley. Αποτέλεσμα; Μια απόπειρα δολοφονίας. Η εξορία από την πατρίδα και η παραμονή του στην Αγγλία έχει ως απολογισμό τα άλμπουμ “Exodus” και Kaya”. Δύο χρόνια μετά, επιστρέφει στη γενέτειρα του, για μια συναυλία ειρήνης, την πιο δυνατή στιγμή για πολλούς της καριέρας του, όταν κατά τη διάρκεια της ερμηνείας του, καλεί στη σκηνή τους δύο πολιτικούς αρχηγούς υπεύθυνους για τον εμφύλιο που είχε ξεσπάσει στη Τζαμάικα, να δώσουν τα χέρια.

Ο Kevin MacDonald καταφέρνει σ’ αυτή του τη δουλειά να αποσπάσει την έγκριση όλων των μελών της οικογένειας του Marley, καθώς και πολλών συνεργατών του που δεν είχαν ποτέ μοιραστεί δημόσια τις εμπειρίες τους με το θρύλο της ρέγκε. Η προσέγγισή του γίνεται μέσα από ένα τεράστιο λεύκωμα στο οποίο εξερευνεί ταυτόχρονα όλες τις πλευρές του μουσικού, διατηρώντας το ενδιαφέρον του θεατή ακόμα και για την περίοδο που το υλικό περιορίζεται σε κάποιες ελάχιστες φωτογραφίες. Οι μαρτυρίες των συνεργατών, οικογένειας, φίλων ακόμα και κυριών που είχε κατά καιρούς συνάψει σχέση, σχηματίζουν το προφίλ ενός εμπνευσμένου ηγέτη, που χρησιμοποιεί τη μουσική του ως μέσο έκφρασης. Η λιτή ζωή, το ποδόσφαιρο, η μαριχουάνα, τα γεμάτα στάδια, είναι όλα εκφάνσεις της προσωπικότητάς του, μέχρι και τη στιγμή που η αρρώστια καταφέρνει να νικήσει το σώμα του.

Το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ δεν έχει φτιαχτεί για τους λάτρεις της ρέγκε και μόνο. Είναι μια ολοκληρωμένη και ουσιαστική προσέγγιση ενός ανθρώπου που παραμένει σύμβολο, 30 σχεδόν χρόνια μετά το θάνατό του. Με μοναδικό μειονέκτημα τη μεγάλη του διάρκεια που αντισταθμίζεται με το πλούσιο και ανέκδοτο υλικό που πέφτει στα χέρια του σκηνοθέτη, το “Marley” αποτελεί μια πόρτα στην ιστορία όχι μόνο της ρέγκε, αλλά της παγκόσμιας μουσικής κληρονομιάς. Έχει φτιαχτεί για όλους εκείνους, συμπεριλαμβανομένου και εμού, που δεν μπορούσαν να δουν τι κρύβεται πίσω από το rastacap και το μόνιμο τσιγαριλίκι εγκατεστημένο σαν έμβλημα στο στόμα του. Έχει φτιαχτεί για το πραγματικό νόημα πίσω από τα χιλιοπαιγμένα τραγούδια και την ιστορία πίσω απ’ τους στίχους… “One Love! One Heart! Let’s get together and feel all right!”

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ