Ώρα για ρακόρ

...

[typography size=»17″ ]Γράφει ο Γιώργος Κόκουβας[/typography]

Για τη λίστα όλων των Filmmaking άρθρων κάντε κλικ εδώ

 

Ο Spiderman πειραματίζεται με τον ιστό του και κάνει το πορτατίφ του χίλια κομμάτια. Λίγα δευτερόλεπτα μετά, έρχεται η γιαγιά του και το πορτατίφ βρίσκεται άθικτο στην θέση του. Όχι, το πορτατίφ δεν έχει υπερδυνάμεις όπως ο ιδιοκτήτης του – απλώς κάποιος την ώρα του γυρίσματος της ταινίας ονειρευόταν burgers, έστελνε μηνύματα, είχε πιάσει κουβέντα με την μακιγιέζ και δεν πρόσεχε την θέση των αντικειμένων στον χώρο και τον χρόνο της σκηνής. Με άλλα λόγια, δεν πρόσεχε να διατηρηθεί το «ρακόρ».

Κάπως έτσι, έχουμε στο τελικό μοντάζ κινηματογραφικές γκάφες, όπως ποτήρια που στο ένα πλάνο είναι άδεια να εμφανίζονται το αμέσως επόμενο δευτερόλεπτο μυστηριωδώς γεμάτα ή την πρωταγωνίστρια να τρώει κρουασάν και στο επόμενο πλάνο της να καταπίνει τυρόπιτα ή το ίδιο (υποτίθεται) τσιγάρο να αυξομειώνεται μαγικά καθώς εναλλάσσονται τα πλάνα. Και κάπως έτσι γεμίζουν οι στήλες με τα Movie Goofs κάθε ταινίας στο imdB, που συνήθως ξεχειλίζουν με τέτοια ακριβώς λάθη: Χωροχρονικές ασυνέχειες μεταξύ λήψεων που καταστρέφουν την ψευδαίσθηση του θεατή ότι αυτά που παρακολουθεί συνέβησαν σε «πραγματικό χρόνο».

Γι’ αυτό έχει τεράστια σημασία κατά την διάρκεια της κινηματογράφησης να υπάρχει κάποιος με αυτήν ακριβώς την αρμοδιότητα: Ο υπεύθυνος σκριπτ που παρατηρεί/φωτογραφίζει/σημειώνει κάθε λεπτομέρεια του σκηνικού και της κάθε λήψης, ώστε να επισημαίνει τυχόν λάθη στα ρακόρ.

Παγίδες αυτού του είδους μπορούν να προκύψουν σε κάθε πτυχή της διαδικασίας της κινηματογράφησης: Στα ρακόρ των βλεμμάτων των ηθοποιών (να κοιτάζουν προς άλλη κατεύθυνση σε διαφορετικά πλάνα), της ενδυματολογίας (αλλαγή ρούχων/κόμμωσης κλπ όταν δεν πρέπει), της στάσης των ηθοποιών, του σκηνικού, της κίνησης, του ήχου, του φωτός κ.ο.κ.

Η λύση είναι, εκτός της στρατολόγησης ενός καλού σκριπτ που θα έχει το βλέμμα του στραμμένο σε όλες αυτές τις λεπτομέρειες (όπου λένε πως κρύβεται ο διάβολος), να χρησιμοποιήσετε τις παρακάτω τεχνικές, που βοηθούν τον σκηνοθέτη να δώσει την εντύπωση στον θεατή πως όλα τα πλάνα της σκηνής διαδραματίζονται σε μια λογική, χωροχρονική συνέχεια και πως όλα βρίσκονται στην σωστή θέση, την σωστή στιγμή:

Μουσικά μοτίβα: Ένας αναγνωρίσιμος ήχος, μια μουσική που συνοδεύει την διήγηση προκαλεί τον κατάλληλο «προσανατολισμό» στον θεατή που μπορεί να έχει έτσι την αίσθηση της συνέχειας.

Πλάνα-σεκάνς: Είναι η σκηνοθετική τεχνική που δεν στηρίζεται στο εξωτερικό μοντάζ και δεν κομματιάζει την σκηνή σε πλάνα, αλλά κινηματογραφείται χωρίς cut από την αρχή ως το τέλος. Έτσι, η δυσκολία πολλαπλασιάζονται, αλλά εκμηδενίζονται οι πιθανότητες να μετακινηθούν «μαγικά» αντικείμενα και να δημιουργηθούν ασυνέπειες.

Establishing shots: Πρόκειται για τα πλάνα εκείνα που συνήθως ανοίγουν μια σκηνή, είναι γενικά και απεικονίζουν ή σηματοδοτούν τον ευρύτερο χώρο όπου θα διαδραματιστεί. Έτσι, ο θεατής, βλέποντας την αναγνωριστική αυτή εικόνα προσανατολίζεται στον χώρο και είναι πιθανότερο να αγνοήσει πιο ασήμαντα λάθη ή ακόμα και «πηδήματα» στον άξονα.

Η τήρηση του άξονα: Παρ’ όλα αυτά, η τήρηση του κανόνα του άξονα ή αυτού των 30 μοιρών που αναφέραμε δύο εβδομάδες πριν, δεν πρέπει να παραμελείται, ώστε να παραμένει στιβαρός ο προσανατολισμός του θεατή και η συνέχεια των βλεμμάτων και της αλληλεπίδρασης των χαρακτήρων.

Δουλειά με τους ηθοποιούς: Δεν είναι κακό να συζητήσετε με τους ηθοποιούς σας πριν το γύρισμα και να τους «εμφυσήσετε» την συνήθεια να έχουν σε κάθε λήψη συναίσθηση της θέσης τους, των κινήσεων, της στάσης τους και των αντικειμένων που μετακινούν ή κρατούν με τα χέρια τους. Έτσι, θα αποκτήσετε σημαντικούς συμμάχους στον πόλεμο των ρακόρ.

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ