Μεγαλώνοντας – Boyhood (2014)

Μια παρακαταθήκη, μια κινηματογραφική μαρτυρία που συνδιαλέγεται με το παρελθόν, βιώνει το παρόν και διερωτάται για το μέλλον, αντικατοπριζόμενη στις προσωπικές επιλογές και τις ενέργειες του πρωταγωνιστικού της cast.






 


Σκηνοθεσία: Richard Linklater
Σενάριο: Richard Linklater
Πρωταγωνιστούν: Ellar Coltrane, Lorelei Linklater, Patricia Arquette
Διάρκεια: 165’
Χώρα: ΗΠΑ
Διανομή: UIP

 

boyhood-1bΟ Φεντερίκο Φελίνι, μια από τις πιο επιδραστικές προσωπικότητες του ιταλικού νεοαρεαλισμού, είχε πει κάποτε πως «Εμπειρία είναι αυτό που παίρνεις όσο ψάχνεις για κάτι άλλο».  Στην περίπτωση του Richard Linklater και του βιωματικού του αριστουργήματος, “Boyhood”, αυτή η φράση, συμπυκνώνει όλο το νόημα της μοναδικότητας του εγχειρήματος του Τεξανού δημιουργού, καθώς ότι και αν αναζητήσει κανείς από το οπτικοακουστικό αποτέλεσμά του, αυτό που θα πάρει μαζί του μετά το τελευταίο πλάνο, είναι κάτι βαθύτερο και απείρως πολυτιμότερο: είναι η αιώνια ομορφιά της ζωής, όπως αιχμαλωτίζεται στο πέρασμα του χρόνου και προβάλλεται μπροστά μας, ατόφια και πολύπλευρη μέσω της κινηματογραφικής τέχνης.

O Mason (Ellar Coltrane), είναι ένα εξάχρονος πιτσιρικάς που ζει με την μητέρα του (Patricia Arquette) και την μεγαλύτερή του αδελφή Samantha (Lorelei Linklater), σε μια Αμερική που διαρκώς αλλάζει.

Με τους γονείς χωρισμένους και τον cool μπαμπά (Ethan Hawke), να αναλαμβάνει τα σαββατοκύριακα, τις εξορμήσεις των παιδιών στο τοπικό bowling, για παιχνίδι και τηγανητές πατάτες, η ζωή κυλάει μέσα από γενέθλια γεύματα, οικογενειακούς καυγάδες, ερωτικά σκιρτήματα και εκδρομικές εξορμήσεις.  Σαν ποτάμι δίχως επιστροφή, οι ήρωες συνεχίζουν να μεγαλώνουν, να κάνουν λάθη, να αποκτούν εμπειρίες, να αγαπούν και να χωρίζουν, μα πάνω από όλα εξακολουθούν να αναπνέουν, να ζουν και να υπάρχουν σε ένα ατέρμονο, πολύπλοκο σύμπαν.

Το “Boyhood” αποτελεί αναμφίβολα, το μεγαλύτερο σκηνοθετικό επίτευγμα στην μέχρι σήμερα καριέρα του Liklater, απαιτώντας από τον ίδιο, αλλά και από τους ηθοποιούς του, πίστη, υπομονή και επιμονή επί 12 συναπτά έτη, όσα ακριβώς χρειάστηκαν για την ολοκλήρωση της κολλοσιαίας, στην σύλληψή της, ιδέα του.

Το υπέροχο, όσο και ετερόκλητο soundtrack (από Coldplay, Flaming Lips και Black Keys, μέχρι Bob Dylan, Paul McCartney, ακόμα και ένα τραγούδι ερμηνευμένο από τον Ethan Hawke), κρατάει τον ρόλο ενός ακουστικού coming of age, συνοδεύοντας ιδανικά την ζεστή φωτογραφία των Lee Daniel και Shane F.Kelly, καθώς και την  ίδια την σκηνοθεσία του Linklater, που προσκαλεί τους θεατές να γευτούν μια νοσταλγική φέτα ζωής.  Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει και στην Sandra Adair για την εντυπωσιακή, μονταζιακή της δουλειά, μέσω της οποίας ο ρεαλιστικός χρόνος των γυρισμάτων, μετουσιώνεται σε μια τρίωρη, σχεδόν, κινηματογραφική εμπειρία γεμάτη πλούτο συναισθημάτων και μια γνώριμη ομορφιά της «διπλανής πόρτας».

Το αποτέλεσμα, όπως αυτό προκύπτει πάνω στην μεγάλη οθόνη, είναι ένας ακαταμάχητος συνδυασμός φιλμικού ρεαλισμού και χρονικής αποτυπώσης, που διαχέεται μέσω της κάμερας, προκειμένου να φτάσει στον τελικό αποδεκτή, εμάς, και να μας κάνει να πιστέψουμε και πάλι στο μεγαλείο του σινεμά, ένα σινεμά που μας παραδίδεται εδώ σε όλη την καλλιτεχνική του καθαρότητα και αρτιότητα, με γνώμονα την μαεστρική δουλειά του Linklater.

To “Boyhood” δεν αποτελεί την καταγραφή της εξέλιξης μιας τυχαίας οικογένειας – που μέσα στην «τυχαιότητά» της και αυτή καταλήγει, να εκφράζει μια βαθιά οικουμενικότητα – αλλά μια παρακαταθήκη, μια κινηματογραφική μαρτυρία που συνδιαλέγεται με το παρελθόν, βιώνει το παρόν και διερωτάται για το μέλλον, αντικατοπριζόμενη στις προσωπικές επιλογές και τις ενέργειες του πρωταγωνιστικού της cast.  Το πέρασμα από τα pop ακούσματα των αρχών των ‘00s, στους indie ήχους του σήμερα, οι επιταγές της μόδας και οι εκλογές για την Προεδρία του Barack Obama, δεν συμπεριλαμβάνονται απλά στο χωροχρονικό σύμπαν του Linklater, είναι το ίδιο το σύμπαν του, είναι η Ιστορία μιας ολόκληρης δεκαετίας, είναι η απτή απόδειξη της ύπαρξης και της ανθρώπινης εξέλιξης, όπως καταγράφονται από το χέρι ενός σύγχρονου ουμανιστή.

Ενδεχομένως τα πράγματα να ήταν αλλιώς, αν η πρωταγωνιστική ομάδα ήταν διαφορετική.  Ευτυχώς δεν είναι – και ουσιαστικά δεν θα μπορούσε να ήταν – καθώς τόσο ο μόνιμος συνεργάτης του Linklater, Ethan Hawke, όσο και η Patricia Arquette παραδίδουν εδώ ερμηνείες ζωής.

Η μεγάλη αποκάλυψη, παρόλα αυτά, είναι ο Ellar Coltrane, ένα όμορφο, ταλαντούχο πιτσιρίκι, που μεγαλώνει μπροστά μας  καρέ-καρέ, για να καταλήξει σε σκεπτόμενο νέο ετών δεκαοκτώ, με το μέλλον μπροστά του αχανές και μυστήριο.  Λιγομίλητος, αλλά πάντα επι της ουσίας, με βλέμμα διαπεραστικό και ένα φυσικό υποκριτικό ταλέντο, ο Coltrane μπορεί να αποτελέσει έναν από τους καλύτερους ηθοποιούς της νέας γενιάς.  Φτάνει μόνο να το θελήσει.

Είναι δύσκολο να κατηγοριοποιήσουμε μια ταινία, όπως το “Boyhood”, ενδεχομένως επειδή καμία κατηγορία δεν της ταιριάζει, όλες φαίνονται κάπως λίγες μπροστά της.  Έτσι γίνεται όμως με τον «μεγάλο κινηματογράφο».  Δεν χωράει σε καλούπια και δεν δέχεται στεγανά, παρά θρονιάζεται στην ψυχή μας και μας γοητεύει, ίσως επειδή κάπου μέσα της, μπορούμε να αναγνωρίσουμε ψήγματα του εαυτού μας.

Μερικά πράγματα είναι “larger than life”.  Το “Boyhood” είναι ένα από αυτά.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Βαρβάρα Κοντονή

Ερωτευμένη με τον κινηματογράφο από μικρή, παθιασμένη με τις εικόνες, τους ήχους, τις ιστορίες και την ομορφιά της 7ης Τέχνης, απολαμβάνω να γράφω με ένταση για αυτά που αγαπώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ