Μέλι – Miele (2013)

...






 

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος


Σκηνοθεσία: Valeria Golino
Σενάριο: Valeria Golino, Francesca Marciano, Valia Santella (βασισμένο στο βιβλίο του) Mauro Covacich
Πρωταγωνιστούν: Jasmine Trinca, Carlo Cecchi, Libero De Rienzo
Διάρκεια: 96’
Χώρα: Ιταλία, Γαλλία
Διανομή: Strada films

 

Meli_Poster_3Η Ιρένε, 30 χρονών, έχει αφιερώσει τη ζωή της στους ανθρώπους που βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο της ζωής τους. Με το ψευδώνυμο «Miele» (Μέλι) και κρυφά από τους δικούς της ανθρώπους, βοηθά τους ασθενείς που υποφέρουν να δώσουν ένα τέλος στην ζωή τους και να λυτρωθούν. Μια μέρα προμηθεύει έναν νέο «πελάτη» της με την θανάσιμη δόση, μη γνωρίζοντας όμως ότι ο ίδιος είναι απόλυτα υγιής. Ο 70χρονος άνδρας, θεωρώντας απλώς ότι έχει ζήσει αρκετά κι έχοντας χάσει κάθε ενδιαφέρον, ζητά τη βοήθεια της. Η συνάντηση τους αυτή θα δημιουργήσει αμφιβολίες στην Ιρένε, για τις μέχρι τώρα πεποιθήσεις της και θα αποτελέσει αφετηρία έναρξης για μια ανθρώπινη σχέση, γεμάτη συναισθηματικές διακυμάνσεις.

H Βαλέρια Γκολίνο στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της που είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα του Μάουρο Κοβάβιτς «A Νome Τuo», καταπιάνεται με το αμφιλεγόμενο θέμα της ευθανασίας. Όχι όμως από τη σκοπιά του ασθενούς. Ούτε από τη μεριά των συγγενών αλλά από τη μεριά της τριαντάχρονης Miele που παρέχει στους ασθενείς ηρωίνη σε θανάσιμη ποσότητα.

Το θέμα άπτεται πολλών παραμέτρων. Από την θρησκευτική που ευτυχώς στην ταινία δεν αναλύεται, την πρακτική παρανομία και διακίνηση ηρωίνης από το Μεξικό στην Ιταλία, την συναισθηματική όσον αφορά τους ασθενείς και τους συγγενείς τους αλλά κυρίως την ηθική. Η Miele κάνει αυτό που κάνει χωρίς τύψεις και έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού της, τη βεβαιότητα του ορθού των πράξεων της. Η διαδικασία περιβάλλεται από ένα πέπλο κανόνων και διακανονισμών που έχουν σκοπό να δράσουν καταλυτικά για την ευθανασία, λυτρωτικά για την πράξη και απενοχοποιητικά για την πρωταγωνίστρια μας.

Η Miele ή Irene όπως είναι το πραγματικό, μη εργασιακό όνομα της, που ερμηνεύεται με τον απαραίτητο συναισθηματισμό Jasmine Trinca φροντίζει να κρατά της απαραίτητες για την περίσταση αποστάσεις. Φροντίζει τη μουσική για την ώρα του θανάτου, ετοιμάζει τη δόση με απόλυτη ψυχραιμία και προφύλαξη για τον ενδεχόμενο εγκληματική κατηγορίας και βάζει ασπίδα προστασίας μεταξύ εκείνης και τον πραγματικών συναισθημάτων της μια αδιέξοδη σχέση με ένα παντρεμένο.

Μέχρι που γνωρίζει τον 70χρονo Carlo (Carlo Cecchi). Η απόφαση του να σώσει τέλος στη ζωή του, χωρίς να είναι καν άρρωστος έρχεται σε σύγκρουση με τα πιστευτώ της νεαρής πρωταγωνίστριας. Και μέσα απ’ αυτό δημιουργείται μια σχέση που υποκαθιστά την απόμακρη σχέση που έχει η Miele με τον πατέρα και το περιβάλλον της.

Η σκηνοθεσία της Βαλέρια Γκολίνο, μετρημένη σε κάθε σκηνή (κέρδισε την ειδική μνεία του περασμένου φεστιβάλ των Καννών), φροντίζει να αποδώσει τα συναισθηματικά κατάλοιπα της οικογενειακής αποξένωσης και τις άμυνες απέναντι στο μεγαλύτερο φόβο των ανθρώπων. Ακολουθεί την πρωταγωνίστρια σε κάθε της κίνηση, από το χειμερινό κολύμπι μέχρι τα ταξίδια της στο Μεξικό και τις εμβόλιμες αναμνήσεις από μια χιονισμένη μέρα με τη μητέρα της.

Δεν ηθικολογεί παρά μόνο όταν είναι απαραίτητο. Ακόμα και τότε όμως πετάει το μπαλάκι στο θεατή, σαν να τον βάζει στη θέση της πρωταγωνίστριας και να του ζητάει να επιλέξει μεταξύ της ζωής και του θανάτου. Δεν παρουσιάζει μια ασαφή αόρατη ελπίδα, ούτε και μια άνευ όρων παράδοση. Επιδεικνύει τη ζωή και μαζί με το απρόβλεπτο των ανθρώπων και ψάχνει μια λύτρωση και μια σωτηρία που δεν είναι ούτε στην αγάπη, ούτε ούτε στην υποβοηθούμενη αυτοκτονία αλλά στην συμφιλίωση με τον φόβο του θανάτου που έχουμε μέσα μας.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ