Metallica Through the Never (2013)

...






 

Γράφει ο Παναγιώτης Μήτσικας


Σκηνοθεσία: Nimród Antal
Σενάριο: Nimród Antal, Kirk Hammett, James Hetfield, Robert Trujillo, Lars Ulrich
Πρωταγωνιστούν: Dane DeHaan, James Hetfield, Lars Ulrich
Διάρκεια: 94’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: Odeon

 

Οι Metallica είναι ένα από τα πιο διάσημα κι επιτυχημένα συγκροτήματα στην ιστορία της heavy metal μουσικής, κατά πάσα πιθανότητα το πιο επιτυχημένο, έχοντας πουλήσει περισσότερους από 90 εκατομμύρια δίσκους την τελευταία 20ετία. Όπως είναι φυσικό, ένα τέτοιο συγκρότημα σίγουρα επισύρει κινηματογραφικές προσπάθειες, σαν το “Some Kind of Monster” του 2004, ένα ντοκιμαντέρ που καταπιάστηκε με την ένταση της περιόδου κατά την οποία η μπάντα ηχογραφούσε το –κατα γενική ομολογία- απαίσιο άλμπουμ St.Anger. Απ’ότι φαίνεται, ένα φιλμ δεν ήταν αρκετό για τους Metallica, που αποφάσισαν να ξαναπροσπαθήσουν, με μία κανονική ταινία και όχι ντοκιμαντέρ αυτή τη φορά. Το “Through The Never” σκηνοθετείται από τον Ούγγρο, Nimrod Antal, που συμμετέχει και στο σενάριο μαζί με τα μέλη του συγκροτήματος, καταφέρνοντας όλοι μαζί να δημιουργήσουν ένα στόρυ που μπροστά του, μια έκθεση μαθητή δημοτικού μοιάζει με μυθιστόρημα του Clive Barker.

Όλα είναι έτοιμα για τη μεγάλη συναυλία των Metallica στον Καναδά και μετά το επιβλητικό venue που βλέπουμε στην οθόνη, είναι η σειρά ενός στερεοτυπικού ευτραφούς μεταλλά, που πανηγυρίζει επείδη έχει φτάσει πρώτος στη συναυλία. Σύντομα βλέπουμε τον Trip, roadie του συγκροτήματος, να μπαίνει στο στάδιο. Οι πρώτες νότες ακούγονται ήδη, ο Trip ενθουσιασμένος παραληρεί μαζί με το υπόλοιπο κοινό, αλλά σε εκείνο το σημείο τον φωνάζουν ώστε να κάνει μία σημαντική παραλαβή για κάτι που θα χρειαστεί αργότερα στο show. Ωραία, σκεφτόμαστε, ώρα να δούμε την ιστορία. Λάθος. Αυτο που πραγματικά βλέπουμε είναι σκηνές διάρκειας από 30 δευτερόλεπτα μέχρι 1.5 λεπτό κάθε δύο τραγούδια των Metallica, οι οποίες περιλαμβάνουν ανθρώπους φοβισμένους με κινησιολογία zombie, διαδηλωτές να πλακώνονται με αστυνομικούς, ρίψεις μολότοφ και έναν post apocalyptic καβαλάρη με μάσκα και λάσο που κυνηγά τον ήρωα μας. Όχι, δε μπερδεύτηκε κάποια πρόταση από άλλη κριτική. Είναι πέρα για πέρα αλήθεια και πραγματικά μας βάζει σε δίλημμα για το αν είναι χειρότερο από τα καγκουρο-σόλο των Metallica που μας συνάρπαζαν στο Γυμνάσιο.

Ο Nimrod Antal, ένας σκηνοθέτης που πραγματοποίησε το ντεμπούτο του 10 χρόνια πριν με μία από τις αγαπημένες ταινίες του γράφοντα, το Kontroll, βρίσκεται στο «τιμόνι» αυτής της συναυλίας(γιατί το στόρυ είναι ανύπαρκτο). Τόσα χρόνια μέλη της μουσικής βιομηχανίας, ο Lars Ulrich, o Kirk Hammet, ο Robert Trujillo και ο frontman James Hetfield, δεν έχουν πλέον τίποτα ρηξικέλευθο να παρουσιάσουν μουσικά και περιορίζονται στα –ομολογουμένως- πολύ εντυπωσιακά shows, με laser, βίντεο και εντυπωσιακά αγάλματα που παραπέμπουν στο εξώφυλλο του “…And Justice For All”. O Dane DeHaan στο ρόλο του roadie, είναι ένας πολύ εξελίξιμος ηθοποιός, αλλά οι απαιτήσεις του συγκεκριμένου ρόλου είναι απόλυτα μηδαμινές και δε θα μπορούσαμε να τον κρίνουμε ερμηνευτικά. Σίγουρα δε τα ισοπεδώνουμε όλα, μερικά κομμάτια έχουν φοβερή δυναμική, ο Hetfield είναι όπως πάντα εξαιρετικός φωνητικά και ο Hammet πολύ καλός τεχνικά, αλλά η αλήθεια είναι πως δε βρίσκω κάποιο λόγο να δει κάποιος αυτή την ταινία, εκτός αν είναι μέχρι 16 ετών ή άνω των 30 για λόγους νοσταλγίας.

Αντί να υποβληθείτε σε αυτή τη μιαμισάωρη επιστροφή στα μαθητικά σας χρόνια, ψάξτε για συναυλίες των Metallica στο Youtube όσο είχαν ακόμη όρεξη, και αν σας εξίταρε τόσο η πινελιά με τον post apocalyptic καβαλάρη, κάθε 2 τραγούδια που ακούτε ανοίξτε νέα καρτέλα στον browser και δείτε στιγμιότυπα του Mad Max. There you have it, και μάλιστα δωρεάν.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ