Μια Αγάπη Ολότελα Δική Μας – All That Heaven Allows (1955)

...

type=»image/png»>type=»image/png»>type=»image/png»>type=»image/png»>type=»image/png»>

 

Γράφει ο Πέτρος Θεοδωρίδης


Σκηνοθεσία: Douglas Sirk
Σενάριο: Peg Fenwick, Edna L. Lee, Harry Lee
Πρωταγωνιστούν: Jane Wyman, Rock Hudson, Agnes Moorehead
Διάρκεια: 89’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: Seven Films

 

Ο Ντάγκλας Σιρκ, μας άφησε μια σημαντική με τον τρόπο της ταινία. Ταινία όμως απλή, με πλοκή που σήμερα φαντάζει σε μεγάλο βαθμό αδιάφορη και ανάλογη με ρομάντζα επιπέδου «Ψίθυροι Καρδιάς» ή κυνηγημένους έρωτες όπως του Νίκου και της Ναζλί. Παρόλα αυτά, το μοτίβο ενός κοινωνικά απαράδεκτου έρωτα σαν του Ρομέο και της Ιουλιέττας, κυριαρχεί στο «Μια Αγάπη Ολότελα Δική μας» που αποτελεί μια όχι ιδιαίτερα ακριβή ελληνική μετάφραση του «All That Heaven Allows».

Η Κάρι (Τζέιν Γουάιμαν) είναι μια ευκατάστατη χήρα που ερωτεύεται τον κηπουρό της. Η αδιανόητη για την συντηρητική κοινωνία πράξη της, την περιθωριοποιεί και τη θέτει στο επίκεντρο κάθε κουτσομπολιού. Παρά τον έρωτά της για τον Ρον Κίρμπυ (Ροκ Χάντσον), την ευθύτητα και την απλότητα που τον χαρακτηρίζουν και την πρόταση γάμου, υποκύπτει στην κοινωνική πίεση αλλά και στην οργή των παιδιών της. Διανύοντας μια περίοδο θλιβερής μοναξιάς και πιέσεων να παντρευτεί έναν πάμπλουτο ονόματι Χάρβεϊ, ένα ατύχημα του Ρον την οδηγεί πίσω στον πραγματικό της αγαπημένο.

Θέμα μάλλον κουραστικό για ένα κοινό που έχει συνηθίσει τέτοιες ιστορίες και σίγουρα ανυπόφορο για όσους δεν αντέχουν το ρομάντζο. Μέσα στην απλότητά του όμως, περιγράφει μια κατάσταση που όλοι μας βιώνουμε καθημερινά και η οποία δεν περιορίζεται μόνο στον ερωτικό τομέα. Γιατί οι κοινωνικές νόρμες του γάμου που έχουν επηρεαστεί βαθύτατα και από τη θρησκεία, δε διαφέρουν από αυτές που αφορούν το σύνολο σχεδόν της κοινωνικής ζωής μας. Οι πρωτόγονοι κανόνες της φυλής που σήμερα μεταφράζονται σε εθνότητες και ιθαγένεια, οι επίσημες θρησκείες των κρατών, οι καθορισμένες σχέσεις παραγωγής, οι σχέσεις εξουσίας, η πατριαρχεία, οι προσδοκίες, όλα μαζί συνθέτουν ένα πολύπλοκο ιστό στον οποίο παγιδευόμαστε. Κοινώς, ήδη ζούμε – σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό – με το φόβο του κοινωνικού αποκλεισμού που κρέμεται σαν Δαμόκλειος Σπάθη πάνω από τα κεφάλια μας. Ένας ιδιόμορφος και σκληρός κανιβαλισμός, χάρη στον οποία αναδεικνύεται η «αγία κοινωνία» και θωρακίζεται βίαια απέναντι σε όσους προσβάλλουν τις «αξίες» που τη διασφαλίζουν.

Σημαντική συνεισφορά της ταινίας, είναι και η έμπνευση που παρείχε στο μεγάλο σκηνοθέτη Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ και το αριστουργηματικό του Angst essen Seele auf, σχετικά με τον έρωτα μιας ώριμης κυρίας με έναν Άραβα. Για αυτόν το λόγο αλλά και για την ιστορική και αρχειακή της αξία, είναι μια ταινία που αξίζει την προσοχή μας.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ