Μια Πράσινη Ιστορία – A Green Story (2012)

...






 

Γράφει ο Παναγιώτης Μήτσικας


Σκηνοθεσία: Nick Agiashvili
Σενάριο: Nick Agiashvili
Πρωταγωνιστούν: Shannon Elizabeth, Ed O’Ross, Billy Zane
Διάρκεια: 90’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: Feelgood Entertainment

 

Στην πλειοψηφία τους, οι ξένες παραγωγές που περιέχουν και το ελληνικό στοιχείο, έχουν ως θέμα τη μετανάστευση ή κάποια πτυχή της. Είτε αφορούν πρόσφυγες μετά την καταστροφή της Σμύρνης, είτε μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, η ιστορία ενός φτωχού που μεταβαίνει στο εξωτερικό και γίνεται αυτοδημιούργητος επιχειρηματίας αποτελεί κάτι σαν μανιέρα στον κόσμο του κινηματογράφου. Έχοντας στο μυαλό μου τα παραπάνω, περίμενα να δω στη μεγάλη οθόνη μία ιστορία μετανάστευσης που θα έδινε κάποια βαρύτητα στα παιδικά χρόνια και τις δύσκολες συνθήκες ενός ανθρώπου που εγκαταλείπει τη χώρα του προς αναζήτηση μιας καλύτερης τύχης. Τα πράγματα όμως, δεν εξελίχθηκαν καθόλου προς αυτή την κατεύθυνση.

Ο Ευτύχιος Βλαχάκης, άφησε την Ελλάδα πριν από 50 περίπου χρόνια και μετανάστευσε στην Αμερική, βρίσκοντας τον ήδη εγκατεστημένο εκεί αδελφό του. Αναζητώντας καλύτερες συνθήκες ζωής, θα αρχίσει σπουδές ως χημικός, θα αλλάξει το όνομα του σε Βαν και εν τέλει θα γίνει επιτυχημένος επιχειρηματίας, ιδρύοντας την εταιρία «πράσινων» απορρυπαντικών «Earth Friendly Products», όντας ηθικά αντίθετος με τη χρησιμοποίηση επικίνδυνων χημικών στα σκευάσματα που κυριαρχούσαν στην αγορά. Η ιστορία ασχολείται κυρίως με τον Βλαχάκη του σήμερα, χωρισμένο και με 2 παιδιά, που μαθαίνει πως έχει καρκίνο και αρχίζει να θυμάται τα πρώτα του χρόνια ως μετανάστης στα 50’s, τις αρχικές του δουλειές «του ποδαριού» και τη γνωριμία με τη μετέπειτα γυναίκα του. Παρά την εύθραυστη κατάσταση του όμως, ο Βλαχάκης θα συνεχίσει να αγχώνεται με την εταιρία του και μάλιστα φτάνει την υγεία του στα άκρα, ερχόμενος σε αντιπαράθεση με μία μεγάλη εταιρία που θέλει τους εξαγοράσει.

Βασισμένος στην πραγματική ιστορία του Βαν Βλαχάκη και την μεγάλη του εταιρεία οικολογικών απορρυπαντικών στις Η.Π.Α, ο Νικ Αγκιασβίλι υπογράφει τη σκηνοθεσία και το σενάριου του “A Green Story” . Το αποτέλεσμα είναι στην καλύτερη περίπτωση μέτριο προς κακό. Η ιστορία της μετανάστευσης του νεαρού δεν καλύπτεται σχεδόν καθόλου, ενώ το κυρίαρχο στοιχείο της ταινίας είναι ξεκάθαρα το American Dream. Θα μπορούσαμε να μάθουμε κάποια σπουδαία μαθήματα ζωής ενός ανθρώπου που πέρασε πολύ δύσκολα χρόνια και παρ’όλα αυτά κατάφερε να ανελιχθεί σε πολύ επιτυχημένο επιχειρηματία. Αντ’αυτού , βλέπουμε τον πρωταγωνιστή στο σκάφος του, σε γκαλερί τέχνης, να κυκλοφορεί με 25χρονες bimbo και classy 45αρες, κάτι που συνεργεί στο να μοιάζει απόλυτα κενή περιεχομένου η ταινία. Άλλο ένα τεράστιο πρόβλημα, είναι πως όλες σχεδόν οι σκηνές σου δίνουν την αίσθηση του ανολοκλήρωτου. Κάποιες στιγμές αναρωτιόμουν αν παρακολουθώ βιντεοκλίπ, που τα σκηνικά αλλάζουν συνεχώς, χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένη θεματολογία. Στο σύνολο του, το σενάριο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως αδύναμο, μονότονο και χωρίς ιδιαίτερη ροή.

Στον τομέα των ηθοποιών, δε θα μπορούσαμε να ξεχωρίσουμε κάποια ερμηνεία, εκτός από δύο σχετικά καλά 5λεπτα από τους Μάλκολμ ΜακΝτάουελ και Μπίλι Ζέιν, ενώ και η Αναμπέλα Σιόρα μας χαρίζει λίγη από τη γοητεία της για ελάχιστα λεπτά.

Συνοψίζοντας, πρόκειται για μία ιδιαίτερα βαρετή ταινία, κακοεκτελεσμένη, που σίγουρα δεν αξίζει το χρόνο σας και (κυρίως) τα λεφτά σας. Αντί να δείτε κάτι που μοιάζει με μιαμισάωρη διαφήμιση απορρυπαντικού με διάχυτη γκλαμουριά ανά σημεία, καλύτερα να δείτε τη Βίκυ Σταυροπούλου να διαφημίζει το Αριέλ στην τηλεόραση. Είναι και δωρεάν.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ