Μια Βραδιά στο Σαιν Τροπέ – Des Gens qui S’embrassent (2013)

...






 

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος


Σκηνοθεσία: Danièle Thompson
Σενάριο: Christopher Thompson, Danièle Thompson
Πρωταγωνιστούν: Eric Elmosnino, Lou de Laâge, Kad Merad, Monica Bellucci
Διάρκεια: 100’
Χώρα: Γαλλία, Βέλγιο
Διανομή: Feelgood Entertainment

 

Καλοκαίρι χωρίς οικογενειακά δράματα δεν γίνεται. Έτσι άλλη μια ταινία με μια δυσλειτουργική οικογένεια, και όλες τις κωμικοτραγικές τις καταστάσεις τις οποίες ζει, έρχεται στους ελληνικούς κινηματογράφους μες το κατακαλόκαιρο για να σου θυμίσει ότι υπάρχουν και χειρότερα από τις διακοπές με την οικογένειά σου σε κάποιο νησί. Θα μπορούσες να είχες περάσει «Μια Βραδιά στο Σαιν Τροπέ.» Εκεί να δεις δράματα.

Πολύ κακός συγχρονισμός: η κηδεία της συζύγου του Zef (Eric Elmosino) συμπίπτει με το γάμο της κόρης του αδελφού του, Roni (Kad Merad). Αυτό το αναπάντεχο γεγονός επιδεινώνει την τεταμένη ατμόσφαιρα ανάμεσα στα δύο αδέρφια . Οι καριέρες τους, οι επιλογές τους ακόμα και οι σύζυγοι τους (Monica Bellucci, Valérie Bonneton) δε θα μπορούσαν να διαφέρουν περισσότερο. Από τη μια επικρατεί ευλαβική λιτότητα και πνευματική καλλιέργεια κι από την άλλη μια αχόρταγη και φιλήδονη απόλαυση της ζωής. Δεν έχουν τίποτα κοινό πέρα από τον γερασμένο κι όλο και πιο αδύναμο πατέρα τους καθώς και τις κόρες τους που είναι πολύ δεμένες μεταξύ τους. Από το Λονδίνο στο Παρίσι, από τη νέα Υόρκη μέχρι το Saint-Tropez, οι φιλονικίες, οι παρεξηγήσεις και οι προδοσίες θα βομβαρδίσουν αυτό το ετοιμόρροπο οικογενειακό σκηνικό. Αλλά μέσα από τα συντρίμμια αυτής της σύγκρουσης και της επιπόλαιης συμφιλίωσης, θα ανθίσει μία, μπορεί και δύο πανέμορφες ιστορίες αγάπης.

Για άλλη μια φορά η σεναριογράφος/σκηνοθέτης Daniele Thomson ασχολείται με περίπλοκες καταστάσεις και ιδιόμορφους και κάπως εκκεντρικούς χαρακτήρες, αλλά χωρίς να προσφέρει κάτι παραπάνω στο ήδη κορεσμένο είδος της ρομαντικής κομεντί. Αυτή η κωμωδία καταστάσεων, με δόσεις ρομαντισμού που συνοδεύονται από κάποια υπέροχα καρτποσταλίστικα πλάνα της Κυανής Ακτής, έχει κάποια γοητεία η οποία όμως γρήγορα εξατμίζεται και αρκετές φορές μοιάζει να επιβάλλεται παρά να βγαίνει αυθόρμητα. Οι χαρακτήρες της είναι «πειραγμένοι» σε κάποιο επίπεδο έτσι ώστε να δημιουργηθεί κάποιο ενδιαφέρον δράμα μεταξύ τους που δένεται ακόμα περισσότερο με τις ρομαντικές πινελιές.

Παρόλα αυτά όμως δεν καταφέρνει να ξεφύγει από κλισέ ενδοοικογενειακών δραμάτων και γλυκανάλατων φινάλε. Σε όλα αυτά μοιάζει να σκοντάφτει επανειλημμένα και να τρώει τα μούτρα της παρέα με ένα επίπεδο σενάριο και μονοδιάστατους χαρακτήρες, προσπαθώντας μάταια να συνδυάσει δυο ξεχωριστά δράματα τα οποία στο τέλος καταφέρνει να σε κάνει να αδιαφορείς για την όποια κατάληξη θα έχουν. Η ταινία έχει μαζέψει αρκετούς ηθοποιούς της γαλλική αφρόκρεμας οι οποίοι αποτυγχάνουν να δώσουν κάτι παραπάνω στοχεύοντας περισσότερο στο crowd pleasing κομμάτι παρά στο να προσπαθήσουν να ξεφύγουν από την μετριότητα . Ακόμα και η Monica Bellucci στον ρόλο της μπίμπο χαζής γυναίκας του πλούσιου αδερφού Roni μπορούσε να χρησιμοποιηθεί με καλύτερο τρόπο.

Μπορεί ο τίτλος να υποδεικνύει πως κάτι έγινε εκείνο το μοιραίο βράδυ στο Σαιντ Τροπέ, αλλά στην πραγματικότητα δεν έγινε τίποτα και αυτή η μικρή σκηνή οποία μοιάζει περισσότερο ως κάτι το μεταβατικό παρά ως μια σκηνή δέοντος σημασίας. Μπορεί να απολαύσεις την ταινία σε κάποιο θερινό σινεμά της πόλης, αλλά γρήγορα οι προσδοκίες σου μάλλον θα πάνε διακοπές σε κάποιο εξωτικό νησί.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ