Μικρές Εξεγέρσεις – Small Revolts (2009)

...






 

Γράφει ο Άγγελος Ανδρέου


Σκηνοθεσία:Κυριάκος Κατζουράκης

Σενάριο: Κάτια Γέρου, Κυριάκος Κατζουράκης
Πρωταγωνιστούν: Δημήτρης Πλειώνης, Άρτο Απαρτιάν, Νικόλας Παπαγιάννης, Bujar Alimani, Αντώνης Βλησίδης
Διάρκεια: 104’
Χώρα: Ελλάδα
Διανομή: New Star

 

Όλοι μας κατανοούμε την ισχνή οικονομική κατάσταση που απαγορεύει τη δυνατότητα χρηματοδότησης μιας ταινίας στην Ελλάδα, όμως υπάρχουν τρόποι ο ελληνικός κινηματογράφος να γίνει λίγο πιο γοητευτικός και να απευθύνεται σε ένα μεγαλύτερο κοινό από ό,τι οι ίδιοι οι κινηματογραφιστές στοχεύουν. Θα μου πεις βέβαια ότι κάθε σκηνοθέτης οραματίζεται την ταινία του και τελικά την φτιάχνει όπως εκείνος κρίνει, ανάλογα με τα δικά του αισθητικά κριτήρια και τον στόχο που έχει βάλει ως κεντρικό νόημα της κινηματογραφικής του δημιουργίας.

Όμως, αυτό, απέχει παρασάγγας από την κακή, σε επίπεδο ερασιτεχνισμού, ποιότητα της εικόνας, που παραπέμπει σε εποχές της δεκαετίας του 1980, τότε που το VHS μεσουρανούσε. Αυτό ήταν και το μόνιμο και μεγαλύτερο πρόβλημα που είχα όταν έβλεπα τις Μικρές Εξεγέρσεις του Κυριάκου Κατζουράκη. Δεν ξέρω τι ακριβώς φταίει, καθότι τα τεχνικά δεν τα κατέχω και πολύ, όμως στις δύο ώρες που διαρκούσε η ταινία αισθανόμουν ότι έχω γυρίσει πίσω στα παιδικά μου χρόνια, τότε που το High Definition δεν υπήρχε καν ως φράση.

Αν καταφέρεις λοιπόν να το προσπεράσεις αυτό, έχεις μια ταινία για δύο ανθρώπους, έναν άνδρα και μια γυναίκα, οι οποίοι ερωτεύονται κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες. Ένα love story, πασπαλισμένο με μπόλικη φιλοσοφία και «κουλτουριάρικη» διάθεση που αρνείται τον πραγματικό του εαυτό και παριστάνει ότι είναι κάτι παραπάνω από αυτό που δείχνει.

Η γυναίκα, η Άννα, είναι μια χτυπημένη από τη μοίρα σύζυγος ενός αχρείου σωματέμπορα, μαζί με τον οποίο ζουν σε μια κωμόπολη της Βόρειας Ελλάδας. Ο πατέρας της, ο οποίος την κακοποιούσε όταν ήταν μικρή, τώρα βρίσκεται σε οίκο ευγηρίας και τα έχει εντελώς χαμένα. Από την άλλη μεριά, ο Μάνος είναι ένας κριτικός τέχνης, που ήθελε να γίνει ζωγράφος αλλά δεν το τόλμησε ποτέ και τώρα βρίσκεται στην κωμόπολη για να μελετήσει τις αγιογραφίες του αιρετικού αγιογράφου Ναπολέοντα. Οι δύο τους θα συναντηθούν για πρώτη φορά σε μια πρόβα της ερασιτεχνικής θεατρικής ομάδας της κωμόπολης και οι «μικρές εξεγέρσεις» τους θα είναι πλέον μονόδρομος.

Η υπερβολικά… υπερβολική ερμηνεία της Κάτιας Γέρου που υποδύεται την Άννα και που συνυπογράφει το σενάριο βρίσκει το ταίρι της στην άχρωμη και υποτονική ερμηνεία του Δημήτρη Πλειώνη που υποδύεται τον Μάνο. Για έναν παράξενο λόγο όμως αυτό κάπως λειτουργεί και τελικά βρίσκεις ένα ενδιαφέρον στη μεταξύ τους σχέση. Στις «Μικρές Εξεγέρσεις» θα δείτε και την πρώτη εμφάνιση της συμπαθούς τραγουδίστριας Μάρθας Φριντζήλα, που μεταξύ μας, το τραγούδι το κατέχει καλύτερα, ενώ αξίζει να αναφερθεί πως είναι και μια από τις τελευταίες ταινίες του αδικοχαμένου ηθοποιού Άρτο Απαρτιάν.

Και μια τελευταία απορία γενικού προβληματισμού για τον ελληνικό κινηματογράφο που ταιριάζει στην περίπτωση των «Μικρών Εξεγέρσεων»: Γιατί τόση δυστυχία και μιζέρια; Γιατί θα πρέπει να βλέπουμε συνεχώς ανθρώπους που δεν έχουν τίποτε άλλο να μας προσφέρουν πέραν της υποτιθέμενης προσπάθειας τους να βγουν από τα αδιέξοδα τους; Αν μου επιτρέπεται μια απάντηση στο ρητορικό ερώτημα, έχω τη βασική υποψία ότι συντρέχουν δύο λόγοι: 1. Γιατί μάλλον είναι πιο εύκολο και πιο ανέξοδο να «προβληματίσεις» παρά να ψυχαγωγήσεις το κοινό, καθότι η ψυχαγωγία προϋποθέτει και λίγη φαντασία και 2. Γιατί σε αυτή τη χώρα αν δεν ρίξεις ένα δάκρυ, δεν μπορείς να λέγεσαι καλλιτέχνης.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ