Μην βλέπεις μόνο τα αναμενόμενα

Διχασμένοι θεατές, ετερόκλητα είδη, παρεξηγημένο ελληνικό σινεμά και «δαιμονοποίηση» των blockbusters αποτελούν κλασικά χαρακτηριστικά της κινηματογραφικής βιομηχανίας στην Ελλάδα.

Στην Ελλάδα έχουμε μια περίεργη σχέση με το σινεμά. Σίγουρα δεν είναι τόσο βαθιά περασμένο μέσα στην κουλτούρα και την καθημερινότητα μας όπως στις ΗΠΑ. Ούτε όμως και τόσο ενσωματωμένο όπως στην Ευρώπη ώστε να αναδεικνύουμε τις καλές φεστιβαλικές ταινίες που βγαίνουν στις αίθουσες.

Η αλήθεια είναι ότι το κοινό είναι κάπως διχασμένο. Αν εξαιρέσει κανείς τις Νύχτες Πρεμιέρας που είναι το πιο επιτυχημένο τουλάχιστον από άποψη εισιτηρίων φεστιβάλ της πόλης, οι υπόλοιπες επιλογές μας είναι αψυχολόγητες. Σε μια χώρα όμως που δεν θα σταματήσει ποτέ να ακροβατεί ανάμεσα «λαγνεία για ανάπτυξη» και την ψευτοκουλτουρε διάθεση, οι επιλογές μας δείχνουν να μην μπορούν να καθορίσουν τον κινηματογραφικό μας χαρακτήρα ως θεατές.

Από τη μία μεριά έχουμε τους αριθμούς των εισιτηρίων που αναδεικνύουν κάθε εβδομάδα νικητή μια blockbusterική περιπέτεια τύπου 300 με 160.000 περίπου εισιτήρια ή τον ανεκδιήγητο Ηρακλή με 13.000 περίπου εισιτήρια. Ή ακόμα και τις Oscarικές ταινίες όπως το American Hustle να τραβάνε κόσμο στις αίθουσες λίγο πριν δοθούν τα βραβεία.

Από την άλλη πάλι, έχουμε τις άλλες ταινίες όπως τον Εγωιστή Γίγαντα που έκανε μόλις 5000 εισιτήρια, το Πατέρας και Γιός με λιγότερους από χίλιους θεατές και πολλές ακόμα με την ίδια περίπου τύχη. Με φωτεινή εξαίρεση το Nymphomaniac, κι αυτό επειδή πουλούσε sex στο πολύ καλό viral marketing που είχε κάνει.

Το περίεργο είναι ότι όλες οι ταινίες που μάζεψαν αυτά τα ελάχιστα εισιτήρια παρουσιάστηκαν από τα μέσα του χώρου ως πολύ καλές ταινίες έως και αριστουργήματα. Τα οποία μέσα του χώρου, διαβάζει αρκετό από το κοινό που πηγαίνει σινεμά. Άρα κάτι παίζει εδώ. Σίγουρα έχει κάποιο ρόλο και η διαφήμιση που γίνεται πέραν της κριτικών που διαβάζουμε στα μέσα αλλά η διαφορά είναι τουλάχιστον εμφανής.

Επομένως ένα πρόχειρο συμπέρασμά είναι ότι το ελληνικό κοινό θέλει να διαβάζει για τις φεστιβαλικές ταινίες, αλλά να μην τις βλέπει. Ακούγεται παράλογο είναι όμως γεγονός. Δεν μπορούμε να μην συνυπολογίσουμε και την πειρατεία στα αποτελέσματα αυτά, αλλά σίγουρα δεν είναι ο μόνος υπαίτιος αυτής της παράξενης κατάστασης.

Αντί λοιπόν για τους επόμενους 300 ή την επόμενη φεστιβαλική ταινία που θα διαβάσετε και δεν θα πάτε να δείτε θα έλεγα να άρετε τα στεγανά που έχετε βάλει γύρω από τις κινηματογραφικές σας επιλογές και να τολμήσετε να πάτε στα φεστιβάλ που διοργανώνονται.

Από τη μια στη Θεσσαλονίκη όπου γίνεται το 16ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ. Περιλαμβάνει ένα πολύ ενδιαφέρον αφιέρωμα στον πρόωρα χαμένο Καναδό κινηματογραφιστή, Πίτερ Ουιντόνικ, πλούσιο Ελληνικό Τμημα με 59 ταινίες, και το καθιερωμένο τμήμα με ντοκιμαντέρ που αποτυπώνουν τις τραγικές επιπτώσεις της ανθρώπινης επέμβασης στο περιβάλλον.

Από την άλλη στην Αθήνα τα πράγματα είναι πιο underground. To πρώτο φεστιβάλ ταινιών τρόμου, “Horrorant Film Festival:Fright Nights”, βρίσκεται προ των πυλών, καθώς θα διεξαχθεί 13-19 Μαρτίου στον κινηματογράφο Odeon Opera. Θα περιλαμβάνει κι αυτό ελληνικές ταινίες του είδους μαζί με πανευρωπαϊκές πρεμιέρες ταινιών που προβάλλονται ήδη στα αντίστοιχα ξένα φεστιβάλ.

Και τέλος έχουμε το αγαπημένο μας φεστιβάλ του φανταστικού το 9ο SFF-rated Athens! Εκτός από κλασσικές ταινίες επιστημονικής και όχι μόνο φαντασίας όπως το Existenz του David Cronenberg, θα κάνει focus στους Έλληνες δημιουργούς, θα περιέχει ευρωπαϊκές πρεμιέρες για ταινίες όπως το The Search for Simon που είναι συνδυασμός Shaun of the Dead και X-Files και θα προβάλει και το πολυαναμενόμενο Divergent σε avant premiere.

Με τόσες διαφορετικές επιλογές που καλύπτουν σχεδόν όλα τα γούστα, οι blockbusterικές ταινίες που παίζονται, φαίνονται απλά παρωχημένες.

Διαβάστε όλα τα προηγούμενα Deforming Lens

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ