Miss Violence (2013)

...






 

Γράφει η Βαρβάρα Κοντονή


Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Αβρανάς
Σενάριο: Αλέξανδρος Αβρανάς, Κώστας Περούλης
Πρωταγωνιστούν: Θέμης Πάνου, Ρένη Πιττακή, Ελένη Ρουσσινου, Σίσσυ Τουμάση, Καλλιόπη Ζωντανού, Κωνσταντίνος Αθανασιάδης, Χλόη Μπολώτα, Μαρία Σκουλά
Διάρκεια: 99’
Χώρα: Ελλάδα
Διανομή: Feelgood

 

Miss_Violence_PosterΣτα ενδέκατα γενέθλιά της η Αγγελική βουτάει στον θάνατο από το μπαλκόνι του σπιτιού της, με ένα αινιγματικό χαμόγελο να ζωγραφίζει το παιδικό της πρόσωπο. Η οικογένεια, ψυχρά σοκαρισμένη, αναζητεί τους λόγους που οδήγησαν την μικρή στην αυτοκτονία, ενώ καλείται παράλληλα να αντιμετωπίσει και την βουβή παρουσία του “φαντάσματός” της, το οποίο συνεχίζει να περιδιαβαίνει μέσα στο σπίτι, μετουσιωμένο στην ύστατη γνώση και την απόλυτη σιωπή. Πίσω όμως από το περίβλημα της τραυματισμένης ψυχικά φαμίλιας, κρύβεται κάτι φριχτό, μια πραγματικότητα ανείπωτου τρόμου και ληθαργικής αποστροφής του βλέμματος απέναντι στο υπέρτατο κακό. Οι πόρτες του διαμερίσματος άνοιξαν. Και το τέρας που αποκαλύφθηκε, λέγεται άνθρωπος…

Τα τελευταία χρόνια η παντιέρα του “weird Greek cinema” μοιάζει να αποτελεί μονόδρομο για πολλούς δημιουργούς, οι οποίοι επιδιώκουν την ανάδειξη καθημερινών προβληματικών και θεμάτων, μέσα από ένα ακραιφνές σκηνοθετικό στυλιζάρισμα, μηχανικές ερμηνείες και μια ξένη, μέχρι πρότινος, vintage ατμόσφαιρα. Η νεόδμητη αισθητική αρκετών εκ των σύγχρονων παραγωγών, έχει καταφέρει πάντως να συνδυάσει αποτελεσματικά την ρεαλιστικά ζοφερή κατάσταση της χώρας, με την οριστική αποκαθήλωση του τριπτύχου “πατρις-θρησκεία-οικογένεια”, με το τελευταίο μάλιστα να συνδιαλέγεται και πιο αποτελεσματικά με τους όρους του ίδιου του σινεμά. Εν προκειμένω εκεί που ο οπτικός και ερμηνευτικός σουρεαλισμός του “Κυνόδοντα” του Γιώργου Λάνθιμου σταματά (μια ταινία η οποία μοιράζεται αρκετά κοινά με αυτή του Αλέξανδρου Αβρανά), ξεκινά η κεκλεισμένων των θυρών κατάδυση στον Άδη, του “Miss Violence”.

Η βράβευση της ταινίας με τον Αργυρό Λέοντα στο πρόσφατο φεστιβάλ της Βενετίας, καθώς και η νίκη του συγκλονιστικού ομολογουμένως Θέμη Πάνου στην κατηγορία του Α’ Ανδρικου, αποτέλεσαν το καλλιτεχνικό επιστέγασμα μιας σκληρής και σχεδόν βέβηλης αναπαράστασης της φύσης του διαταραγμένου και της υποταγμένης σιωπής, του θύτη και του θύματος, της ελπίδας για λύτρωση και της σαρωτικής συνειδητοποίησης ενός διαιωνιζόμενου, δυναστικού φαύλου κύκλου. Ο Αβρανάς στρώνει τον δρόμο της αποκάλυψης με μελετημένα πλάνα και υποθεσιακά ψίχουλα, παρουσιάζοντας σταδιακά την φριχτή εικόνα ενός αρρωστημένου παζλ, ακριβώς σαν κι αυτού που διακοσμεί το σαλόνι της οικογένειας. Η σκηνοθεσία του παγωμένη και αφτιασίδωτη, αποτελεί τον έτερο συνένοχο σε αυτό το γαϊτανάκι απομυθοποίησης της ελληνικής πραγματικότητας, το οποίο είναι μεν εμποτισμένο με δόσεις εξτραβαγκάντ βίας και αποκρουστικών εξάρσεων, δεν παύει δε, να μιλάει τελικά για τα διαχρονικά, κακώς κείμενα της οικουμένης γενικότερα. Το ενδιαφέρον καδράρισμα του πρωταγωνιστή, με το πρόσωπό του να βρίσκεται σε στιγμές off-screen, θα μπορούσε να αποτελεί ένα δείγμα προς την σωστή κατεύθυνση: αυτό που αφορά δεν είναι τόσο ο πα(τέρας), όσο η χρήση του ως το μέσο για την καταγραφή της υποταγής, στην πάσης φύσεως βία.

Οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές με την όμορφη Ελένη Ρουσσινού να αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην παθητικότητα και την παράνοια, τον Πάνου να μεταμορφώνεται σε πατριαρχικό αρπακτικό και την Ρένη Πιττακή να δίνει την χαριστική βολή.

Μπορεί το “Miss Violence” να το έχεις ξωφαλτσα “ξαναδει” ως “Οικογενειακή Γιορτή” δια χειρός Thomas Vinterberg, αξίζει όμως την προσοχή σου γιατί στην τελική, είναι και μια ταινία με κότσια.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ