Monsters, Inc. (2001)

...






 


Σκηνοθεσία: Pete Docter, David Silverman, Lee Unkrich
Σενάριο: Pete Docter, Jill Culton, Jeff Pidgeon, Ralph Eggleston, Andrew Stanton, Daniel Gerson, Robert L. Baird, Rhett Reese, Jonathan Roberts
Πρωταγωνιστούν: John Goodman, Billy Crystal, Mary Gibbs, Steve Buscemi


Διάρκεια: 92’
Χώρα: Η.Π.Α.

 

Όλα τα παιδιά ξέρουν ότι, μόλις πέσουν στο κρεβάτι και κλείσουν τα φώτα, όλο και κάποιο περίεργο πλάσμα κρύβεται πίσω από τη ντουλάπα ή κάτω από το κρεβάτι, έτοιμο να τους επιτεθεί. Αυτό που δεν ξέρουν είναι ότι κι αυτοί οι… μπαμπούλες δεν το κάνουν έτσι απλά από βίτσιο: είναι η δουλειά τους! Γιατί όλα τα τερατάκια που ζουν στη Μπαμπουλόπολη, ανεξάρτητα από το μέγεθος, το χρώμα και το σχήμα τους, τρέφονται με… ανθρώπινες κραυγές τρόμου! Από αυτή την… τερατώδη ανάγκη δημιουργήθηκε η εταιρεία ΜΠΑΜΠΟΥΛΑΣ Α.Ε., το μεγαλύτερο εργοστάσιο τρόμου στον κόσμο των τεράτων, που απασχολεί εκατοντάδες τρομακτικά ικανούς υπαλλήλους, με πρώτο και καλύτερο τον Τζέιμς Π. Σάλιβαν, ένα πελώριο μπλε τριχωτό πλάσμα με μεγάλες πορφυρές βούλες και κέρατα. Ο -κατά κόσμον- Σάλι και ο τρομακτικός βοηθός, φίλος και συγκάτοικός του Μάικ Βζόφσκι, ένα πράσινο πεισματάρικο και συχνά ενοχλητικό τερατάκι, αναλαμβάνουν να φέρουν στην πόλη τους τις θρεπτικές κραυγές των παιδιών από τα υπνοδωμάτιά τους, χωρίς να έρθουν σε επαφή μαζί τους, γιατί – ως γνωστόν – τα παιδιά είναι… τοξικά για τα τέρατα. Κι εδώ ξεκινάει το μεγάλο κακό: όταν ένα μικροσκοπικό κοριτσάκι, η Μπου, διεισδύει κατά λάθος στον κόσμο των τεράτων. Ο Σάλι και ο Μάικ προσπαθούν να τα μπαλώσουν, τη μεταμφιέζουν σε τερατάκι και ψάχνουν τρόπο να τη γυρίσουν πίσω στον κόσμο των ανθρώπων αλλά οι κόποι τους οδηγούν σε μια απίστευτη… μπαμπουλοκατάσταση!

Η ταινία είναι από τις επιτυχημένες συνεργασίες της Disney με την Pixar και το πρώτο Oscar της Pixar για ταινία κινουμένων σχεδίων. Ώθησε την τεχνολογία του 3D animation πολλά βήματα με το σχεδιασμό του τριχωτού James P. Sullivan, για το οποίο χρειάστηκαν πολλές ώρες rendering έτσι ώστε να αποδοθεί η σωστή του κίνηση σε σχέση με την κίνηση του χαρακτήρα. Όσον αφορά όμως στο καλλιτεχνικό κομμάτι, έχει μείνει στη ιστορία για τις εξαιρετικά αστείες ερμηνείες του John Goodman και ακόμα περισσότερο του Billy Crystal. Μιλάει για την οικογένεια πέρα από τα συνήθη της όρια και την πατρότητα με τόσο τρυφερό τρόπο που συγκινεί μικρούς και μεγάλους. Το πρωτότυπο της σενάριο, χαρακτηριστικό και όλων των μετέπειτα ταινιών της Pixar είναι γεμάτο ανατροπές και εκπλήξεις που μαζί με τις κωμικές του ατάκες κάνουν της θέαση απολύτως διασκεδαστική ακόμα κι αν δεν είσαι στη ηλικία της μικρής και αξιολάτρευτης Μπου.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ