Γιορτη της Μητέρας – Mother’s Day (2016)

Δεν είναι ότι καλύτερο, δεν είναι ότι χειρότερο, δεν είναι για σινεμά, ίσως για streaming ή συνδρομητική. Χοντρά κοφτά.

 ★★½☆☆ 

Σκηνοθεσία: Gary Marshall
Σενάριο: Tom Hines, Lily Hollander, Anya Kochoff, Matthew Walker
Πρωταγωνιστούν: Jennifer Aniston, Julia Roberts, Kate Hudson, Timothy Olyphant
Διάρκεια: 118′
Χώρα: ΗΠΑ
Διανομή: Tanweer

Mother's Day - GR PotserΟ Garry Marshall ξαναχτυπά (εμάς αλύπητα)! Ο σκηνοθέτης των επιτυχιών «Pretty Woman», «Runaway Bride» και «Frankie and Johnny» επιστρέφει με το «Mother’s Day» ως το τρίτο μέρος της άτυπης τριλογίας του με θέμα τις γιορτές, μετά τα «Valentine’s Day» και «New Year’s Eve». Με τέσσερις μόνο ηθοποιούς (σχετικά) μεγάλου βεληνεκούς σε αντίθεση με τις ντουζίνες που έπαιρνε στον λαιμό του στις προηγούμενες ταινίες της σειράς, ο Marshall προσπαθεί να μας πει (ανεπιτυχώς) ισάριθμες ιστορίες, είτε συγκινητικές είτε χιουμοριστικές, γύρω από τη μέρα αυτή.

Η Jennifer Aniston παίζει έναν ρόλο (Sandy ) ίδιο με τους άλλους 674 που έχει υποδυθεί (εξαιρείται αυτός στο «Horrible Bosses», σύμφωνα με τον οποίο έχει χωρίσει από τον super γκομέναρο σύζυγο (Timothy Olyphant) με τον οποίο έχει κρατήσει την καλύτερη πιθανή σχέση (για χάρη των δυο παιδιών τους), κάνει yoga και μένει σε ένα υπέρλουξ σπίτι χωρίς απαραίτητα να μπορεί να το δικαιολογήσει η δουλειά της σαν interior designer (ο πρώην δεν θυμάμαι να μαθαίνουμε τι επαγγέλλεται επομένως η λύση της διατροφής δεν εξηγεί τίποτε). Πολύ συγκεκριμένα, έκανα μια mini αξιολόγηση της κουζίνας (που βλέπουμε αρκετές φορές μέσα στην ταινία) και κατέληξα πως δεν θα μπορούσα να την πληρώσω ούτε σε 20 χρόνια. Η Sandy λοιπόν ακούει από τον πρώην ότι κάτι θέλει να της πει κι αρχίζει να κάνει όνειρα τρελά για επανασύνδεση και σαχλαμάρες. Είναι όμως αυτό που θέλει να της πει;

Η Kate Hudson είναι μια κόρη (Jesse) που έχει κόψει τις διπλωματικές σχέσεις με τη μάνα της (Margo Martindale), καθότι η τελευταία είναι full ρατσίστρια και συντηρητικούρα ως εκεί που δεν πάει. Και όχι ότι η κόρη ενδιαφερόταν όσο μεγάλωνε για τις πεποιθήσεις της μάνας αλλά όταν γνώρισε έναν Ινδό γιατρό (Aasif Mandvi) και τον ερωτεύτηκε, η μάνα της τον έλουσε με ένα κάρο κοσμητικά επίθετα και απαίτησε να χωρίσουν. ΦΥΣΙΚΑ η κόρη, μεγαλωμένη με αρχές και σεβασμό στους γονείς, όχι μόνο δεν χώρισε αλλά έκανε κι ένα παιδάκι, το οποίο κρατά κρυφό από τους παππούδες. Α, στον σύζυγο είπε ότι οι γονείς της είναι για τα σίδερα και μάλιστα τους έχει βάλει πίσω απ’ αυτά.

Ο Jason Sudeikis (τον αγαπώ) υποδύεται έναν πατέρα χωρίς σύζυγο (εκείνη σκοτώθηκε στο Afghanistan όπου υπηρετούσε, καθώς εκτός από την παντελή έλλειψη μαύρων ηθοποιών – πλην μιας που υποδύεται έναν κλασικό ρόλο μαύρης ηθοποιού, η ταινία έπρεπε να έχει και πατριωτική essence πικραμύγδαλο). Η βετεράνος (Jennifer Garner) έχει αφήσει πίσω δύο κόρες σκέτα στραβόξυλα, απ’ αυτές που λες «να φτάσουν 21 να τις παντρέψω να έχει να ασχολείται άλλος με τις υστερίες τους» που ενώ γενικά δεν ψήνουν το ψάρι στα χείλη του δόλιου πατέρα, κάνουν ότι μπορούν να τον σκάσουν απ’ την πλάτη. Anyways. Ο Bradley είναι manager/ιδιοκτήτης/who cares? ενός γυμναστηρίου που συχνάζουν σχεδόν αποκλειστικά cougars και ξέκωλα. I don’t wonder why. Το super περίπλοκο story του, που δεν μας συγκινεί στο ελάχιστο, είναι το αν θα πρέπει να γιορτάσει τη γιορτή της μητέρας, τον πρώτο χρόνο αφού έφυγε η σύζυγος και το αν θα πρέπει να αρχίσει να βγαίνει ραντεβού. Κακά τα ψέματα, κι ο μεσιέ έχει ανάγκες. Εδώ είχα οι δεινόσαυροι του Jurassic World, ο hunky daddy δεν θα χε; Οι κόρες τι λένε επ’ αυτού όμως;

Last but not least, η Julia Roberts υποδύεται (φορώντας μια Α Π Α Ι Σ Ι Α περούκα) μια πάμπλουτη επιχειρηματία (Miranda) που έχει πουλήσει στο telemarketing από φουρκέτα ως την τιάρα της Βασίλισσας Ελισάβετ. Μόνο τη μάνα της δεν έχει βγάλει σε προσφορά-κοψοχρονιά! Το story της Julia λοιπόν είναι το πιο άκυρο, αφενός γιατί σχεδόν σε όλη την διάρκεια του film φαίνεται ανολοκλήρωτο και εκτός τόπου και χρόνου (σχεδόν διακόπτει κάθε σκηνή με διαφημιστικό spot για κοσμήματα, σαν να πρόκειται για πραγματικό τηλεοπτικό μήνυμα), αφετέρου γιατί μας φορτώνει ΤΟ ΠΙΟ ΒΑΡΕΤO ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΕΨΙΜΟ subplot EVER, της σερβιτόρας (Britt Robertson) που έχει κάνει παιδί με έναν loser stand-up-comedian-my-ass (Jack Whitehall) ΑΛΛΑ δεν είναι σίγουρη ότι θέλει να τον παντρευτεί, παρ’ ότι την παρακαλάει. Θέλει να δοκιμάσει κι άλλα γκομενάκια; Βλέπει πόσο χαμένο κορμί είναι ο γκόμενος; Δεν ξέρω. Λέει ότι θέλει να βρει την πραγματική της μητέρα πριν παντρευτεί. Άσχετο! Ποια λέτε να είναι η μάνα; Hint! Hint! Hint!

Με κάποιες καλές κωμικές στιγμές, πολλές βαρετές (με τον loser και την γκόμενα του) και την γενική αίσθηση ότι κάθε σκηνή κοβόταν πριν ολοκληρωθεί, πέρασαν τα 118 λεπτά του μαρτ… του film. Δεν είναι ότι καλύτερο, δεν είναι ότι χειρότερο, δεν είναι για σινεμά, ίσως για streaming ή συνδρομητική. Χοντρά κοφτά.

Χρήστος Σφιάτκος

Παιδί του lifestyle και του κινηματογράφου, ο Χρήστος περνάει τις μέρες και τις νύχτες του στην πόλη διαβάζοντας άπειρα ξένα περιοδικά (καθώς τα ελληνικά έχουν κλείσει), βλέποντας ταινίες, τουιτάροντας και κάνοντας (συνήθως) μεταμεσονύχτιους περιπάτους με τον σκύλο του στα σοκάκια και τα πάρκα των βορείων προαστίων.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ