Το διακύβευμα των θεατών

...

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

Τις περασμένες μέρες ζήσαμε μια πολύ έντονη κατάσταση ψυχολογικά, επικοινωνιακά και πολιτικά. Οι εκλογές της περασμένης Κυριακής ήταν πολύ σημαντικές για την πορεία που θα έπαιρνε η Ελλάδα. Όλοι σχεδόν στρέψαμε τα μάτια μας στην οθόνη της τηλεόρασης ανησυχώντας, σχολιάζοντας, απαξιώνοντας και επιδοκιμάζοντας τις πολιτικές δηλώσεις των κομμάτων.

Παρότι η στήλη αυτή δεν είναι πολιτική, η κατάσταση στην Ελλάδα με ωθεί στο να αναρωτηθώ για το πως οι σινεφίλ βλέπουμε τον πολιτικό κόσμο. Πολλοί είμαστε απολιτίκ και βλέπουμε τον κινηματογράφο ως ένα μείγμα αισθητικής και αφηγηματικής απόλαυσης, κάποιοι άλλοι με την επιδερμική συναίσθηση των εννοιών του καλού και του κακού όπως αυτή εκφράζεται από το Hollywood και κάποιοι άλλοι με την σχεδόν ακτιβιστική του υπόσταση ως ένα σινεμά που στέκεται απέναντι στις κοινωνικές, και πολιτικές προκλήσεις που του προτάσσει η κοινωνία που το γεννά.

Και στις 3 κατηγορίες θεατών, οι δημιουργοί (τουλάχιστον οι δημοφιλείς) προβάλλουν μια άλλοτε υπόκωφη και άλλοτε εκκωφαντική ιδεολογία. Από το Μεγάλο Δικτάτορα του Charlie Chaplin μέχρι τα Hollywoodιανά Hunger Games, δημιουργοί κάτι θέλουν να μας πουν. Το αν εμείς θα το καταλάβουμε ή αν τελικά θα το λάβουμε υπόψη έγκειται στο προσωπικό μας ενδιαφέρον και σε ένακοινωνικοπολιτικό γίνεσθαι.

Είτε το όραμα του σκηνοθέτη είναι αλληγορικό όπως του Haneke στη Λευκή Κορδέλα είτε σατυρικό όπως το  Wag the dog του Barry Levinson, η πρόθεση των δημιουργών είναι κάτι παραπάνω από προφανής. Όταν το 1971 ο μέγιστος Stanley Kubrick έκανε το πάντα επίκαιρο Κουρδιστό Πορτοκάλι μιλούσε για τον έγκλημα και το σωφρονισμό πολύ περισσότερο από τα σοβαροφανή και κατευθυνόμενα μέσα ενημέρωσης. Ή ακόμα και οι αδερφοί Wachowski όταν έγραφαν το σενάριο του The Matrix δεν το έκαναν για να προβάλουν μόνο τα εντυπωσιακά ακροβατικά του Neo.

Και φυσικά ο Tony Kaye όταν μας έκανε Μαθήματα Αμερικάνικής Ιστορίας δεν είχε ως ζητούμενο να είναι υποψήφιος για Oscar ο Edward Norton, αλλά να μας δείξει το αδιέξοδο του φασισμού και τις συνέπειες του. Και σε παρόμοιο κλίμα φυσικά ο σκηνοθέτης του «Οι ζωές των άλλων» που έστησε ένα από τα καλύτερα ιστορικά θρίλερ όλων των εποχών για την γερμανική Στάζι.

Τα παραδείγματα είναι άπειρα και απ’ όλα τα είδη ταινιών. Το δικό μας θέμα ώς θεατές και το ουσιαστικό διακύβευμα είναι αν θα μπορέσουμε να αφήσουμε την τέχνη του κινηματογράφου εκτός από αισθητικό και τεχνικό επίτευγμα,  να γίνει μια ιδεολογία και ένα ουσιαστικό βίωμα που θα επηρεάσει και γιατί όχι καθορίσει την αντίληψη που έχουμε ως πολίτες.

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ