Mulholland Dr. (2001)

...






 

Γράφει ο Παύλος Σηφάκης



Σκηνοθεσία: David Lynch
Σενάριο: David Lynch
Πρωταγωνιστούν: Naomi Watts, Laura Harring, Justin Theroux


Διάρκεια: 147’
Χώρα: Η.Π.Α., Γαλλία

 

Μετά από ένα αυτοκινητιστικο δυστύχημα στη Mulholland Drive του Hollywood, μια μυστηριώδης πανέμορφη γυναίκα, χάνει τη μνήμη και το δρόμο της. Με τις τελευταίες ικμάδες της δύναμης της καταλήγει στο σπίτι όπου διαμένει μια wanna – be- Hollywood – star επαρχιωτοπουλα. Εδώ αρχίζει μια ιστορία που ακροβατεί ανάμεσα στο όνειρο και την επώδυνη πραγματικοτητα…

Ένα σύγχρονο αριστούργημα με «ονειρική» ατμόσφαιρα, λαβυρινθώδη πλοκή, υπνωτιστικό σάουντρακ από τον μαέστερο Μπανταλαμέντι και μία ερμηνεία δυναμίτη από τη Ναόμι Γουότς, της οποίας οι μετοχές εκτοξεύθηκαν εν μία νυκτί χαρή σε αυτή την ταινία. Ο λόγος φυσικά για το πολυσυζητημένο “Mulholland Drive” του σκηνοθέτη Ντέιβιντ Λιντς. Η νεαρή Μπέτυ – φέρελπις ηθοποιός – πηγαίνει στο Λος Άντζελες με όνειρα να γίνει διάσημη σταρ και στο νέο της διαμέρισμα βρίσκει τη Ρίτα, μία άγνωστη σε αυτήν κοπέλα με αμνησία και μερικές χιλιάδες δολλάρια στην τσάντα της για τα οποία δεν έχει ιδέα πως βρέθηκαν εκεί. Μαζί, οι δύο γυναίκες θα ξεκινήσουν μία έρευνα για το παρελθόν της Ρίτα, τα φιδογυριστά μονοπάτια της οποίας, όμως, θα τους οδηγήσουν κατευθείαν στο σκοτεινό παρελθόν της Μπέτυ.

Η ταινία, που ξεκίνησε ως πιλότος για το ABC για να καταλήξει τελικά ως art-house πρότζεκτ με την συμπαραγωγή του Γαλλικού Studio Canal, αποτελεί το απαύγασμα του έργου του Ντέιβιντ Λιντς: χολιγουντιανός εφιάλτης, έργο μυστηρίου και ερωτικό θρίλερ ταυτόχρονα, έχει όλα τα στοιχεία του παραλόγου που έκαναν το έργο του ιδιόρρυθμου Αμερικανού σκηνοθέτη τόσο αναγνωρίσιμο και αγαπητό στο σινεφίλ κοινό. Χωρίς απόλυτες απαντήσεις, αλλά με αμέτρητες συναρπαστικές ερωτήσεις, η μεγαλύτερη επιτυχία του γρίφου του Λιντς είναι το ότι παραμένει ανοιχτός σε ερμηνείες ακόμα και τώρα, 12 χρόνια μετά την πρεμιέρα του.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ