Ο απαραίτητος κύριος Γκάτσμπυ

...

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

Την ερχόμενη Πέμπτη βγαίνει επιτέλους στους κινηματογράφους μια από πιο αναμενόμενες ταινίες της χρονιάς. Ο Υπέροχος Γκάτσμπυ που ήταν και η πιο αναμενόμενη ταινία του 2012 και πήρε παράταση για φέτος.

Το Great Gatsby βασίζεται στο σπουδαίο μυθιστόρημα του 1925 που έγραψε ο μεγάλος συγγραφέας F. Scott Fitzgerald. Το ίδιο βιβλίο λόγω της επιτυχίας του και φυσικά της καλλιτεχνικής του αξίας έχει προκαλέσει τρεις ακόμα σκηνοθέτες να το γυρίσουν σε κινηματογραφικές εκδόσεις. Η τελευταία μάλιστα είναι του ’78 με πρωταγωνιστή τον εκπληκτικό στο ρόλο του Jay Gatsby, Robert Redford, είναι μια πιστή αναπαράσταση της εποχής και μια αρτιότατη αφήγηση της ιστορίας με αποσπάσματα μάλιστα από το βιβλίο να απαγγέλλονται από τον αφηγητή-πρωταγωνιστή και να προσδίδουν την ατμόσφαιρα που έπλασε ο Fitzgerald.

Γιατί λοιπόν χρειάζεται ακόμα μια διασκευή, ειδικά όταν η πιο πρόσφατη ταινία δεν έχει κάποια εμφανή ατέλεια, σκηνοθετική η αφηγηματική; Και μάλιστα γιατί να αναλάβει την ιστορία ένας από τους μεγαλύτερους εικονοκλάστες του σύγχρονου σινεμά;

Η απάντηση είναι διττή. Η τεχνολογία εξελίσσεται και μαζί μ’ αυτή και το σινεμά. Έτσι λοιπόν η ιστορία μπορεί πλέον να ειπωθεί μεσώ των νέων τάσεων του κινηματογράφου. Και ο Baz Luhrman παίρνει αφορμή από τα εντυπωσιακά πάρτι του Gatsby στο μεγαλοπρεπές σπίτι του στο West Egg της Νέας Υόρκης και προσθέτει μια 3D οπτική της ξέφρενης διασκέδασης της εποχής. Μάλιστα είναι και ίσως ο πρώτος που χρησιμοποιεί το 3D για μια ταινία που δεν περιλαμβάνει δράση με την κλασσική έννοια του όρου. Ακόμα και ο Ang Lee στη Ζωή του Πι είχε το άλλοθι της ψηφιακής τίγρης.

Φυσικά όμως η νέα τεχνολογία δεν αρκεί για να υπαγορεύσει ένα remake. Το βασικότερο χαρακτηριστικό στις κινηματογραφικές μεταφορές κλασσικής λογοτεχνίας είναι το τι χρώμα, συναίσθημα, κίνηση και ήθος θέλει να προσδώσει ο κάθε σκηνοθέτης σε ένα ήδη σπουδαίο κείμενο. Και οπωσδήποτε είναι και η συνάφεια μιας ταινίας με την εποχή που γυρίζεται για να αποδείξει το διαχρονικό του κειμένου.

Πολλοί σκηνοθέτες έχουν δοκιμάσει στο παρελθόν να εκσυγχρονίσουν μεγάλα λογοτεχνικά έργα. Και αρκετοί τα έχουν καταφέρει πολύ καλά. Ο Alfonso Cuarón το 1998 πήρε το μυθιστόρημα Μεγάλες Προσδοκίες του Charles Dickens και το μετέφερε στην μεγάλη οθόνη για άλλη μια φορά ενσωματώνοντάς την σκηνοθετική του οπτική, επικεντρωμένος περισσότερο στο ερωτικό κομμάτι του βιβλίου και έφτιαξε μια ταινία που συνεπαίρνει με την εικόνα και τη μουσική της στο μοιραίο και καταστροφικό ταξίδι της αποπλάνησης του Ethan Hawke και της σκληρής ενηλικίωσης του.

Σε λίγο πιο ελαφρύ αλλά καθόλου ρηχό κλίμα κινούνται και οι μοντέρνες διασκευές των κλασσικών μυθιστορημάτων εποχής όπως το Cruel Intentions, το Clueless και το πιο πρόσφατο Easy A με την Emma Stone. Και τα τρία βασισμένα σε διακεκριμένα λογοτεχνικά έργα (Επικίνδυνες σχέσεις, Έμμα και Άλικο Γράμμα αντίστοιχα) μεταφέρουν την δράση από τις επαύλεις ευγενών στο αμερικάνικό high school για να αποδείξουν ότι η ανάγνωση των κλασσικών βιβλίων δεν περιορίζεται στις αριστοκρατικές τους καταγωγές αλλά μπορεί να γίνει πανέξυπνη νεανική pop ταινία χωρίς να χάσει το αρχικό λογοτεχνικό της σκοπό.

Ακόμα και ο ίδιος ο Baz Luhrmann έχει δώσει στο σινεμά μια από τις πιο χαρακτηριστικές μοντέρνες μεταφορές κλασσικών κειμένων. Στο Romeo + Juliet του 1996 (στο οποίο χρωστάει ο Di Caprio την μισή του διασημότητα) ο Luhrmann παίρνει αυτούσιο το αρχικό κείμενο του Shakespeare αντικαθιστά τα σπαθιά με περίστροφα, φλερτάρει με την ψυχεδέλεια και το εμποτίζει με εικόνες γεμάτες νέον φωτισμούς και έντονες χρωματικές αντιθέσεις φτιάχνοντας έτσι μια εκσυγχρονισμένη έκδοση μιας από τις πιο τραγικές ερωτικές ιστορίες όλων τον εποχών.

Για όλους αυτούς τους λόγους, όχι απλά δικαιολογείται αλλά σχεδόν επιβάλλεται η σύγχρονη μεταφορά του μεγάλου μυθιστορήματος του Fitzgerald για άλλη μια φορά στη μεγάλη οθόνη. Αν προσθέσει κανείς και το εξαιρετικά ταιριαστό cast σε συνδυασμό ένα soundtrack που είναι τόσο επίκαιρο που έχει κάνει όλα τα ξένα μέσα να το εκθειάζουν, θα καταλάβει ότι η ταινία αναμένεται τουλάχιστον φαντασμαγορική.

Γιατί πάνω απ’ όλα το σινεμά δεν είναι μια στεγνή απόδοση ενός κειμένου αλλά η χειραφέτηση του σκηνοθέτη από τα δεσμά του αρχικού υλικού και η απόδοση του με την εικόνα και την μουσική που εκείνος το διαβάζει.

Διαβάστε όλα τα προηγούμενα Deforming Lens

Tο The Great Gatsby βγαίνει στους κινηματογράφους από 16 Μαΐου 2013

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ