My Own Private Ebert

Ο Roger Ebert ήταν ένα passe-partout συναισθημάτων: ξεκλείδωνε το κατάλληλο συναίσθημα σε κάθε άνθρωπο που τον διάβαζε και μετά έβλεπε ή προσπερνούσε το φιλμ στο οποίο αναφερόταν.

To προσεχές Σάββατο, θα έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε το «Life Itself» στά πλαίσια των Νυχτών Πρεμιέρας. Τι εστί Life Itself; Πρόκειται για το ντοκιμαντέρ του Steve James για τον σπουδαιότερο κριτικό κινηματογράφου όλων των εποχών, τον Roger Ebert, ο οποίος απεβίωσε τον Απρίλιο του 2013 αφήνοντας δυσαναπλήρωτο κενό –όχι μόνο στον τομέα της κριτικής, αλλά γενικότερα στον κόσμο της γραφής.

Δεν πρόκειται να σας απασχολήσω με άλλη μία «βαρετή» ρετροσπεκτίβα των πεπραγμένων του αναμφίβολα προικισμένου αυτού ανθρώπου. Άλλωστε κάποιος άλλος έχει σίγουρα κάνει αυτή τη δουλειά πολύ καλύτερα από εμένα –και όποιος ενδιαφερόταν έχει ήδη «ξεσκονίσει» το διαδίκτυο. Αντ’αυτού, θα επιχειρήσω μία πιο προσωπική ματιά πάνω στον πρώτο κριτικό κινηματογράφου που έχει κατορθώσει να κερδίσει το Βραβείο Πούλιτζερ. Προς θεού, δε τον γνώριζα τον άνθρωπο, αλλά μερικές φορές, έχω την αίσθηση πως κάποιοι άνθρωποι που δε συνάντησες ποτέ ασκούν τη μεγαλύτερη επιρροή πάνω σου –ίσως γιατί δε τους γνώρισες ποτέ καλύτερα ώστε να διαλυθεί ο μύθος τους.

"The Sea Within" Gala At The Toronto International Film Festival

Δε μιλώ για ινδάλματα. Δεν ήμουν ποτέ ο άνθρωπος που έλεγε «θέλω να γίνω σαν αυτόν». Αντί για ινδάλματα, διατηρώ έναν κλειστό κατάλογο ανθρώπων που θεωρώ επιρροές σε επιμέρους κομμάτια. Εξηγούμαι: με έχει επηρεάσει ανεπανόρθωτα η κοσμοθεωρία του Ebert πάνω στις ταινίες. Δε θα θελα να είμαι ο ίδιος ο Ebert – δε θα μπορούσα- αλλά το «κουσούρι» και το πάθος συνάμα που έχω στο να εξηγώ όσο το δυνατόν πιο απλά και κατανοητά μία ταινία είναι παρακαταθήκη που μου έχει αφήσει το έργο του. Το ίδιο ισχύει και με τον John Peel και την προσέγγιση του πάνω στη μουσική, πάντα με γοήτευε. Δεν υπάρχουν είδωλα, παρά μόνο επιρροές –το θέμα είναι να πάρεις αυτές που σε εκφράζουν.

Ακολουθούσα τον Ebert από νεαρή ηλικία. Για μένα, δεν ήταν το απλοϊκό «για να δω τι έγραψε αυτή την εβδομάδα» και τέρμα. Ένιωθα την ίδια μαγεία για το γραπτό του, όπως όταν διάβαζα ένα σπουδαίο μυθιστόρημα. Μόνο που αντί για τα σπουδαία φιλοσοφικά μηνύματα και τη θρησκευτική αναζήτηση ενός «Σιντάρτα» του Έσσε, αυτό το συναίσθημα ήταν το επιμύθιο της ανάγνωσης μίας κριτικής για ένα κινηματογραφικό αριστούργημα ή για μία κομεντί του σωρού –ο τρόπος που αυτός ο άνθρωπος σου επικοινωνούσε την ταινία που είδε ήταν άνευ προηγουμένου.

roger-ebert-6-600

Δε θα ξεχάσω ποτέ, όταν κάποτε είχε τύχει να παρακολουθήσω το “You Don’t Mess With The Zohan” και είχα γελάσει πολύ. Πολύ. Ως πιο νεαρός τότε, ντρεπόμουν να παραδεχτώ προς τα έξω πως μου άρεσε. Μετά διάβασα το κομμάτι του Ebert πάνω στην ταινία: «Κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος θα πρέπει να απομακρυνθεί από αυτή την ταινία, αλλά βρήκα τον εαυτό μου να γελά την περισσότερη ώρα και το απόλαυσα». Μου δίδαξε ένα ανεκτίμητο μάθημα όσον αφορά το θάρρος της γνώμης, τουλάχιστον σε κινηματογραφικό επίπεδο. Αργότερα, κράτησα άλλη μία φράση: «Είναι πολύ δύσκολο να εξηγηθεί η διασκέδαση που αποτελεί το να βλέπεις τη σωστή κακή ταινία».

Ο Roger Ebert ήταν ένα passe-partout συναισθημάτων: ξεκλείδωνε το κατάλληλο συναίσθημα σε κάθε άνθρωπο που τον διάβαζε και μετά έβλεπε ή προσπερνούσε το φιλμ στο οποίο αναφερόταν. Να δείτε το «Life Itself». Δεν ξέρω αν θα σας οδηγήσει στο να τον εξερευνήσετε καλύτερα, αλλά μόνο και μόνο η είδηση της προβολής της ταινίας, οδήγησε εμένα στο να γράψω αυτό το κείμενο. Για τον «δικό» μου Ebert.

Παναγιώτης Μήτσικας

Ο Παναγιώτης Μήτσικας είναι το νόθο παιδί του Woody Allen και του Fox Mulder. Τα τελευταία 5 χρόνια έχει ξεκινήσει ένα indie coming-of-age road trip, ώστε να ανακαλύψει τον εαυτό του.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ