Niagara (1953)

...






 

Γράφει ο Γιώργος Αγγελόπουλος


Σκηνοθεσία: Henry Hathaway
Σενάριο: Charles Brackett, Walter Reisch, Richard L. Breen
Πρωταγωνιστούν: Marilyn Monroe, Joseph Cotten, Jean Peters
Διάρκεια: 92’
Χώρα: Η.Π.Α.

 

Πενήντα χρόνια συμπληρώθηκαν πριν λίγες μέρες από το θάνατο της Μέριλιν Μονρό και οι θερινοί κινηματογράφοι φαίνεται πως τη τιμούν δεόντως κι αυτό το καλοκαίρι. Έτσι, μετά το “Οι Άντρες Προτιμούν τις Ξανθιές” , σειρά έχει το “Niagara”, μια λιγότερο γνωστή και διαφορετική από την υπόλοιπη φιλμογραφία της ταινία.

Η ιστορία εξελίσσεται σε ένα θέρετρο με φόντο τους καταρράκτες του Νιαγάρα (duh!), όπου η Πόλι Κάτλερ κι ο σύζυγος της Ρέι μόλις έχουν καταφτάσει. Το δωμάτιο τους ωστόσο είναι κατειλημμένο από ένα άλλο ζευγάρι, τη Ρόουζ(Μονρό) και τον Τζωρτζ Λούμις. Οι Κάτλερ θα συμβιβαστούν με κάποιο άλλο δωμάτιο παρακολουθώντας με περιέργεια την αλλόκοτη συμπεριφορά του ψυχολογικά διαταραγμένου Τζωρτζ και της προκλητικής αλλά φαινομενικά αδύναμης Ροουζ. Όταν η Πόλι βλέπει την Ροουζ να φιλιέται με κάποιον άλλον άντρα αρχίζει να υποψιάζεται ότι κάτι δε πάει καλά και όχι άδικα, αφού το παράνομο ζευγάρι έχει καταστρώσει σχέδιο ώστε να ξεφορτωθούν απ’ τη μέση τον Τζωρτζ κάνοντας το να φανεί σαν ατύχημα. Το σχέδιο όμως δε πάει όπως ήλπιζαν και οι ρόλοι θύτη και θύματος αντιστρέφονται και παρασέρνουν μαζί τους και την αθώα Πόλι.

Ο γνωστός από το “True Grit” σκηνοθέτης, Henry Hathaway, τολμά ένα φιλμ νουαρ με φόντο τους εντυπωσιακούς μα επικίνδυνους καταρράκτες. Στο ρόλο της femme fatale βάζει τη Μονρό, που ενώ ακούγεται σαν κόντρα στην εικόνα της ρόλος, τελικά τον φέρνει έξυπνα στα μέτρα της. Η λάμψη της γι’ ακόμη μια φορά υπερκαλύπτει το υπόλοιπο καστ, που ωστόσο είναι εξίσου καλό.

Οι διάσημοι καταρράκτες δεν είναι απλά ένα διαφορετικό σκηνικό, αλλά παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο τόσο με συμβολική όσο και πρακτική σημασία. Όπως λέει και ο ήρωας της ταινίας Τζωρτζ, ενώ τα νερά στην αρχή του ποταμιού είναι ήρεμα πρέπει να προσέξεις γιατί αν πας λίγο πιο κάτω το ρέμα θα σε παρασύρει μέχρι να σε τσακίσει κάτω από τους καταρράκτες. Έτσι και οι Λούμις ενώ ξεκίνησαν ερωτευμένοι οδηγούνται σε αναπόφευκτη σύγκρουση, ενώ από την άλλη το νεαρό ζευγάρι των Κάτλερ λειτουργούν σαν αντίβαρο με την αγνή ακόμα σχέση τους.

Πολλοί είναι αυτοί που πιστεύουν πως αν η ταινία είχε γυριστεί από τον Χίτσκοκ, σήμερα θα ήταν κλασσική. Η άποψη αυτή αναφέρεται μάλλον στη πολύ κοντινή με έργα του Χίτσκοκ θεματολογία και οποιαδήποτε περαιτέρω σύγκριση μάλλον θα ήταν άδικη. Η σκηνοθεσία του Hathaway είναι λειτουργική, ενίοτε ατμοσφαιρική και κατά μεγάλο μέρος αποτελεσματική στο να κλιμακώνει το σασπένς, οδηγώντας στην εντυπωσιακή για τα δεδομένα της εποχής σκηνή της κορύφωσης.

Το αποτέλεσμα δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυπο και η αλήθεια είναι ότι την ίδια ιστορία σε διάφορες παραλλαγές την έχουμε δει αρκετές φορές. Η αξία της όμως παραμένει σεβαστή, κυρίως ίσως από τη γοητεία του “παλιού”, γνώριμου κι αγαπητού. Α, και της Μέριλιν σε περίπτωση που δεν έγινε κατανοητό.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ