Νίκος Τριανταφυλλίδης: «Τόσα χρόνια μετά, ακόμη με τα κορίτσια και τα πιστόλια είμαστε μπερδεμένοι!»

Οι "Αισθηματίες" θα πραγματοποιήσουν την πρεμιέρα τους στους ελληνικούς κινηματογράφους την προσεχή Πέμπτη 18 Δεκεμβρίου, στο IDEAL (Πανεπιστημίου 46) και τον Γαλαξία (Μεσογείων 6, Στάση Αμπελόκηποι)

Έχουμε αναφερθεί πολλάκις φέτος, για την ολοένα και συνεχιζόμενη ανοδική πορεία που παρουσιάζει το εγχώριο σινεμά. Πέρα από ταμπέλες και φεστιβαλικό hype, υπάρχουν πλέον προσπάθειες που μας καλύπτουν κινηματογραφικά κι αυτό μας χαροποιεί ιδιαίτερα. Πόσο μάλλον όταν ένα ελληνικό φιλμ μας βγάζει τόσα συναισθήματα και κατορθώνει να διαθέτει ένα από τα καλύτερα soundtrack των τελευταίων χρόνων. Αυτό το φιλμ είναι οι «Αισθηματίες» του Νίκου Τριανταφυλλίδη.

Προφανώς, δε μπορούσαμε -και δε θέλαμε- να αφήσουμε την ευκαιρία να πάει ανεκμετάλλευτη και, αλήθεια, τι καλύτερο από το να συζητάς για μια ταινία που σε άγγιξε τόσο, με τον δημιουργό της. Ειδικά όταν ο τελευταίος, έχει τόσα σημαντικά να σου πει, από ρήσεις του Jean-Luc Godard μέχρι το κατά πόσο νιώθει «αισθηματίας» και ο ίδιος. Άλλωστε, μια συζήτηση με τον κ. Τριανταφυλλίδη έχει πάντα τη σημασία της, όπως μπορείτε να παρατηρήσετε και παρακάτω.

Οι «Αισθηματίες» θα πραγματοποιήσουν την πρεμιέρα τους στους ελληνικούς κινηματογράφους την προσεχή Πέμπτη 18 Δεκεμβρίου, στο IDEAL (Πανεπιστημίου 46) και τον Γαλαξία (Μεσογείων 6, Στάση Αμπελόκηποι) και υπογράφουμε πως θα βγάλουν τον πιο αισθαντικό εαυτό του σκεπτόμενου θεατή. Ως πρωταγωνιστικό δίδυμο, οι Χάρης Φραγκούλης και Δημήτρης Λάλος, είναι οι αποκαλύψεις της φετινής φιλμικής σεζόν.

 

Φωτογραφία: Χρήστος Σαρρής

Φωτογραφία: Χρήστος Σαρρής

Οι Χάρης Φραγκούλης και Δημήτρης Λάλος είναι πραγματικά εκπληκτικοί ως δίδυμο. Είχατε την σκέψη αυτή εξ αρχής ή προέκυψε στην πορεία;

Σχεδόν εξ αρχης. Ψάχνοντας να δώσω σάρκα και οστά στους χαρακτήρες του σεναρίου. Από την στιγμή που βρεθήκαμε η κατάσταση απογειώθηκε. Και ο Φραγκούλης με τον Λάλο έδωσαν μιά άλλη υπόσταση στους ρόλους ώσπου στο τέλος αυτονομήθηκαν και εγω, σαν καλός κλέφτης, κατέγραψα την ιλιγγιώδη πορεία τους.

Η παρουσία του ίδιου του Λευτέρη Μυτιληναίου στην ταινία, στη σκηνή του τραγουδιού, μας εξέπληξε ευχάριστα. Πως καταλήξετε σε αυτήν την ιδέα;

Ως κατεξοχήν Αισθηματίας που είναι ο Μυτιληναίος, δεν θα μπορούσε παρά να εμφανίζεται στο εκράν με σάρκα και οστά, ως ο ραψωδός ενός κόσμου που πνέει τα λοίσθια.

Λένε πως πίσω απο κάθε μεγάλο τραγούδι κρύβεται μια ιστορία. Ποια ειναι η δική σας για τον Κομπάρσο;

Δεν υπάρχει μία δική μου προσωπική ιστορία πέρα από την ιστορία που αφηγείται ο ίδιος ο Μυτιληναίος ερμηνεύοντας το τραγούδι-που είναι δική μου εμμονή. Να σας θυμίσω, όμως, δανειζόμενος την ατάκα του Σάμιουελ Φούλερ στην «Κατάσταση των Πραγμάτων» του Βιμ Βέντερς, πως » μπορεί οι ιστορίες να υπάρχουν μόνο μέσα σε ιστορίες αλλά ζωή χωρίς ιστορίες δεν αξίζει να την ζεις».

Σε μία σόλο κυκλοφορία του Blaine Reininger(σ.σ. η «φωνή» των Tuxedomoon εμφανίζεται σε κομβικό ρόλο στο φιλμ) το 1982, υπάρχει το κομμάτι «Sons of the Silent Age». Θα μπορούσαμε να πούμε πως χαρακτηρίζει το πρωταγωνιστικό δίδυμο του φιλμ;

Υπέροχο άλμπουμ, έτσι δεν είναι; Το «Night Air» του Blaine L. Reininger. Φαντάζομαι ότι θα συμφωνείτε! Και πολύ εύστοχη ερώτηση. Σαν και αυτές που ακούς στην μπάρα πριν κλείσει το μαγαζί, Αν και ο Λάλος και ο Φραγκούλης κάθε άλλο παρά σιωπηλοί είναι… Η σιωπή είναι και αυτή ένας ήχος. Απλά δεν έχουμε μάθει να την ακούμε.

Η μουσική έπαιξε σημαντικότατο ρόλο στην ταινια σας. Ως ιδιοκτήτης του Gagarin ποιο live θα θέλατε να σκηνοθετήσετε ως ταινία;

Κανένα. Ας το σκηνοθετήσει άλλος. Σιχαίνομαι τις αυτοβιογραφίες.

Τα συναισθήματα λειτουργούν ως αυτοκαταστροφική δύναμη στην ταινία. Πόσο επώδυνο είναι να ξέρεις πως μία κατάσταση σε οδηγεί στην καταστροφή, αλλά να συνεχίζεις να επιδιώκεις την παραμονή σου σ’αυτή;

Δεν θα συμφωνήσω. Τα συναισθήματα στην ταινία είναι η κάθαρση. Δυό μπερδεμένα, χαμένα παλιόπαιδα αγαπούν και αγαπιούνται, ως το σημείο που τελικά ξεχνάς πως έχουν τα χέρια τους βουτηγμένα στο αίμα και συμπάσχεις μζί τους.

Εσείς πόσο συχνά ενεργείτε με βάση το συναίσθημα; Θα χαρακτηρίζατε τον εαυτό σας ως αισθηματία;

Αυτό ας το κρίνουν οι άλλοι. Αν και φοβάμαι πως εγώ το έχω παρακάνει. Αλλά δεν είναι η υπερβολή που μας οδηγεί στο βασίλειο της σοφίας; Αυτό, τουλάχιστον, ισχυρίζεται ο Ποιητής. Και οι Ποιητές, ξέρετε , έχουν πάντα δίκιο.

Πέρα από κάθε ταμπέλα, πως θα χαρακτηρίζατε την ταινία σας;

Θα θυμάστε τι έλεγε ο Barton Fink στην ομώνυμη ταινία των αδελφών Κοέν. «Προσπάθησα να δημιουργήσω κάτι όμορφο».

Πόσο σημαντικό είναι για έναν δημιουργό, να ταξιδεύει η ταινία του εξωτερικό και να λαμβάνει τις εντυπώσεις του κοινού σε διαφορετικές χώρες;

Πολύ σημαντικό! Άλλωστε ανέκαθεν υποστήριζα πως; ανήκω στον αχαρτογράφητο κόσμο του κινηματογράφου!

Ο Jean-Luc Godard είχε πει πως «Το μοναδικό που χρειάζεσαι για μία ταινία, είναι μία γυναίκα κι ένα όπλο». Συμφωνείτε; Εσείς πάντως είχατε και τα δύο αυτά στοιχεία στους Αισθηματίες.

Τώρα μου σκάβετε πληγές! Αυτή είναι και η ατάκα που έλεγε ο Ντίνος Ηλιόπουλος στο φινάλε της πρώτης μου ταινίας, στο «Ράδιο Μόσχα». Τόσα χρόνια μετά, ακόμη με τα κορίτσια και τα πιστόλια είμαστε μπερδεμένοι!

Παναγιώτης Μήτσικας

Ο Παναγιώτης Μήτσικας είναι το νόθο παιδί του Woody Allen και του Fox Mulder. Τα τελευταία 5 χρόνια έχει ξεκινήσει ένα indie coming-of-age road trip, ώστε να ανακαλύψει τον εαυτό του.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ