ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ 2016: DAVID LYNCH THE ART LIFE

Στις αναμνήσεις του κορυφαίου σκηνοθέτη

 ★★★★☆ 

Ο David Lynch είναι από τους σκηνοθέτες που ξεπέρασαν το cult status που τους περιέβαλλε, περνώντας μάλιστα στο mainstream, αφού σταμάτησαν να γυρίζουν ταινίες. Χωρίς να υπολογίζουμε τις διάφορες μικρού μήκους και video που ‘χει γυρίσει τα τελευταία χρόνια, έχουν περάσει αισίως 10 χρόνια από το «Inland Empire». Πρόσφατα το «Mullholand Drive» ψηφίστηκε ως η καλύτερη ταινία του 21ου αιώνα από 177 κριτικούς όλου του κόσμου, και η τηλεοπτική επιστροφή του «Twin Peaks» αναμένεται με εκστασιασμό παγκοσμίως.

Πώς δημιουργήθηκε όμως ο άνθρωπος πίσω από την κάμερα; Την απάντηση δίνει το ντοκιμαντέρ τον Nguyen και Barnes.

Εξαρχής καθίσταται σαφές πως δεν ακολουθούν καμία επιτηδευμένα εξεζητημένη κινηματογραφική οδό, μόνο και μόνο επειδή η ταινία τους αφορά τον Lynch. Το ενδιαφέρον τους συγκεντρώνεται στο να φέρουν την αφήγησή τους στα μέτρα του αντικειμένου τους. Και το πετυχαίνουν: ο Lynch μοιάζει να σκηνοθετεί τον εαυτό του, αφού επί της ουσίας κάθεται πίνοντας καφέ, καπνίζοντας, εξιστορώντας ιστορίες. Πώς να μην έμπαιναν άλλωστε οι δικοί του όροι στη δημιουργία της ταινίας, όταν για πρώτη φορά κάποιος αποκτά πρόσβαση στον προσωπικό του χώρο; Που δεν είναι άλλος από ένα μεγάλο ατελιέ, στο οποίο καθημερινά ζωγραφίζει πίνακες και κατασκευάζει αντικείμενα, ζώντας «the art life«.

Η ουτοπική παιδική του ηλικία στις μικρές πόλεις της αμερικάνικης επαρχίας, και οι αναμνήσεις του από την καθημερινότητά τους έπλασαν την εικονογραφία του, δίχως ν’ αμφισβητεί κανείς πως διεκδικούν σημαντικό κομμάτι των ταινιών του. Το απόκοσμο ύφος τους, πηγάζει από εξίσου παράξενα συμβάντα που ο ίδιος είχε ζήσει, αφήνοντάς του ανεξίτηλο στίγμα που μετέπειτα απεικόνισε σε φιλμ. Δεν είναι τυχαίο πως σχεδόν ό,τι αναφέρει αργότερα το αφομοίωσε στα σενάριά του, με απλούστερο παράδειγμα τις γραμμές του δρόμου που με ταχύτητα χάνονται στο σκοτάδι, και μας οδηγούν στους τίτλους αρχής του «Lost Highway».

Νιώθοντας περισσότερο ζωγράφος παρά σκηνοθέτης, καθώς διαχρονικά ασχολείται συνεχώς με τα εικαστικά, οι Nguyen & Barnes εκμεταλλεύονται τα μοναδικά έργα του στην αφήγηση, ώστε να εικονογραφήσουν κατά κάποιο τρόπο τις αναμνήσεις του Lynch και ταυτόχρονα να φωτίσουν μια πλευρά του δημιουργού που δεν είναι τόσο γνωστή. Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία που μαθαίνει κανείς, είναι πως η ενασχόληση με τη σκηνοθεσία συνέβη σχεδόν τυχαία, μ’ αφορμή μια αναπάντεχη επιχορήγηση από το Αμερικάνικο Κέντρο Κινηματογράφου.

Το ντοκιμαντέρ σταματά με την ολοκλήρωση των γυρισμάτων της πρώτης του μεγάλου μήκους ταινίας, το αριστούργημα «Eraserhead». Αυτός είναι μάλλον ένας από τους λόγους που οδηγούν την ταινία προς τους ταγμένους οπαδούς του Lynch. Επιτυγχάνει όμως να αποσαφηνίσει τις επιρροές, και δίχως να απλοποιεί ή να αφορίζει επεξηγεί τους λόγους που οι ταινίες του φτιάχνονται με αυτόν το μοναδικό τρόπο.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Δυσκολεύεται πολύ να γράψει το βιογραφικό του, κι ελπίζει τα κείμενά του να είναι καλύτερα από αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*