ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ 2016: GRAVE

Έχετε σκεφτεί ποτέ τι γεύση έχει η αδελφή σας;

 ★★★½☆ 

Οι αντιζηλίες μεταξύ αδελφών έχει ειπωθεί συχνά στον κινηματογράφο, με ποικίλους μάλιστα τρόπους, στους οποίους φέτος έρχεται να προστεθεί ο κανιβαλισμός.

Η Ducournau στην πρώτη της ταινία, τοποθετεί δυο αδελφές -μικρότερη, μεγαλύτερη- κάτω από το μικροσκόπιο και τις αφήνει να δράσουν: βρίσκονται στο πανεπιστήμιο, για τη μία η φοιτητική ζωή μόλις ξεκινάει, και ως σπουδάστριες πλέον το παρελθόν τους δεν έχει αξία. Το μόνο τους «συνάλλαγμα» είναι η δράση τους εκεί, και η συναναστροφή με τους υπόλοιπους συμφοιτητές. Το πείραμα συμβαίνει σ’ ένα σχεδόν ουδέτερο περιβάλλον, με μοναδικό πλεονέκτημα  την ηλικιακή εμπειρία της μίας εκ των δύο.

Η μικρή Justine (ιδανική πρωταγωνίστρια η Garance Marillier), εξέρχεται κάπως βίαια από την εφηβεία της, σ’ ένα κόσμο όπου οι ορέξεις και οι επιθυμίες κυριαρχούν και οφείλουν να πραγματοποιούνται. Αφυπνίζεται σταδιακά τόσο σεξουαλικά όσο.. γαστρονομικά. Η Ducournau υπηρετώντας ένα είδος που απεχθάνεται κάθε είδος σοβαροφάνειας, ακροβατεί ανάμεσα στη φάρσα και το βάθος, προσφέροντας μερικές ξεκαρδιστικές σκηνές gore ατυχημάτων, με έντονη την ειρωνεία σε πολλές από τις σεναριακές λεπτομέρειες. Η προαναφερθείσα Marillier επιτυγχάνει να δείχνει ταυτόχρονα αφελής, αθώα και τρομακτικά επικίνδυνη.

Οι δυο τους μοιάζουν με δύο μικρά αρπακτικά που το ένα μαθαίνει από το άλλο. Πληγώνονται, συμφιλιώνονται, ανταγωνίζονται για προσοχή. Η σκηνοθέτιδα είναι σαφές πως γνωρίζει πλήρως τους λόγους που έχει χρησιμοποιήσει καθετί στην ταινία της, χωρίς όμως ν’ αποφύγει κάποιες αδυναμίες στην αφήγηση που μεταφράζονται ως σκηνές video clip προσθέτοντας μονάχα κινηματογραφικό χρόνο. Επιπλέον, διαθέτει φανταχτερές ιδέες που δε δένουν πάντα αρμονικά μεταξύ τους, ώστε ν’ αναπτυχθεί περισσότερο η υπόθεση.

Τα παραπάνω όμως δεν αναιρούν το γεγονός πως πρόκειται για ένα ντεμπούτο με θεματική που σπάνια πλέον βλέπουμε να γυρίζεται ικανοποιητικά στο σινεμά, πόσω μάλλον όταν αυτό φάνει μέχρι το ακριβοθώρητο Φεστιβάλ των Καννών, εισβάλλοντας κυριολεκτικά στον καθωσπρεπισμό κριτικών, θεατών, αλλά και κινηματογραφιστών. Ταινίες που επιτίθενται στο δογματισμό θα είναι πάντα αυτές που χρειαζόμαστε.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Δυσκολεύεται πολύ να γράψει το βιογραφικό του, κι ελπίζει τα κείμενά του να είναι καλύτερα από αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*