Νύχτες Πρεμιέρας – Παρασκευή 28/9: Το REEL ήταν εκεί

...

To Reel.gr δίνει το παρόν στις προβολές του μεγαλύτερου κινηματογραφικού φεστιβάλ της Αθήνας με ανταποκρίσεις από τις προβολές, κριτικές των ταινιών που παρακολούθησε και προτάσεις για την επόμενη μέρα.

Το πρόγραμμα των προβολών μπορείς να το δεις εδώ ή να το κατεβάσεις σε PDF εδώ.

Τι είδαμε χτές

Graceland

Ρεαλιστική, ωμή και καθόλα disturbing, η δεύτερη κινηματογραφική δουλειά του σκηνοθέτη Ron Morales, δε μασάει καθόλου τα λόγια της, φέρνοντας στο προσκήνιο για ακόμη μια φορά το θέμα της ανήλικης πορνείας και εκμετάλλευσης, όπως αυτή εκφράζεται εν προκειμένου στη πενταβρώμικη και εξαθλιωμένη Μανίλα των Φιλιππίνων.

Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από τον αγώνα του φτωχού οδηγού Marlon (ο οποίος εργάζεται για έναν διεφθαρμένο, Φιλιππινέζο πολιτικό, που αρέσκεται να οδηγεί στο κρεβάτι του ανήλικα κορίτσια), να σώσει τη κόρη του από τα χέρια των αδίστακτων κακοποιών της, οι οποίοι δε δίστασαν να την πάρουν ως όμηρο, μαζί με τον πρωταρχικό τους στόχο: τη κόρη του σάπιου αφεντικού του.

Αν και η ταινία χτίζει αργά και σταθερά τη πορεία της, δανειζόμενη σκληρές εικόνες και πικρές αλήθειες από τους κακόφημους δρόμους της Μανίλα, εντούτοις αν έχεις ακούσει όλους να μιλάνε για κάποια σπουδαία έκπληξη στο τέλος, μάθε πως τελικά δεν είναι τόσο σπουδαία. Καλύτερα να ‘απολαύσεις’ την εντυπωσιακή της σκηνοθεσία, που συνδυάζει την έντονη κοινωνική αποσύνθεση, με πλάνα γεμάτα σκουπίδια, υγρά σοκάκια και ιδρωμένους πρωταγωνιστές, παρά να ρίξεις το βάρος σου σε ένα τέλος, για το οποίο αν είσαι λίγο υποψιασμένος, μπορεί και να το καταλάβεις νωρίτερα.

Η ταινία θυμίζει κάπου το μεξικάνικο «Matando Cabos» του Alejandro Lozano, χωρίς όμως το μαύρο χιούμορ, αλλά ενδεδυμένο το πέπλο του παραπηγματικού δράματος και της αστικής(;) ζωής τόσων ανθρώπων που δεν έχουν και δε μπορούν να έχουν στον ήλιο μοίρα, μέσα σε ένα περιβάλλον εγκληματικό και ανήθικο.

Grace(land); Not at all…

Βαθμολογία : 3/5

Βαρβάρα Κοντονή

Κόντρα στον τοίχο

Γεια σας, με λένε κλισέ και σε αυτήν την ταινία θα κάνω πάρτι. Θα χτίσω την εικόνα ενός ομοφυλόφιλου ως εξής: Με ναρκωτικά, ανηθικότητα, κρυφή ζωή με γυναίκα, παράξενα βίτσια και απιστίες. Ε, και λίγη τρυφερότητα.

Το «Κόντρα στον τοίχο» μας υποσχέθηκε μια ιστορία «που υπερβαίνει τα στερεότυπα μιας απλής γκέι ταινίας και αποτυπώνει την αλήθεια του έρωτα». Μπούρδες. Έκανε ακριβώς αυτό που υποσχέθηκε να μην κάνει. Και μάλιστα χωρίς να υπάρχει σαφής πλοκή που να οδεύει προς κάποια κορύφωση – σκόρπια «παθήματα» που όλα μαζί δεν συνθέτουν κανένα αξιομνημόνευτο στόρι. Αντιπαθητικό boy meets ψιλοσυμπαθές boy, πνίγονται στα κλισέ και συναντούν εμπόδια. Να δούμε πότε θα καταλάβουν κάποιοι ότι το να χρησιμοποιήσεις gay ήρωες, δεν είναι από μόνο του «θέμα της ταινίας». Πήξαμε στα Brokeback.

Βαθμολογία : 1,5/5

Γιώργος Κόκουβας

Rent-A-Cat

Η νεαρή Sayoko ζει μόνη της, μετά το θάνατο της γιαγιάς της, σε ένα μικρό σπιτάκι, παρέα με τις γάτες της. Είναι ένα παράξενο για πολλούς κορίτσι, που κυκλοφορεί στο δρόμο με ένα καροτσάκι και μια ντουντούκα, νοικιάζοντας γάτες. Οι όροι όμως της μικρής της επιχείρησης είναι πολύ αυστηροί. Η ενοικίαση προβλέπεται μόνο για περιπτώσεις που ο πελάτης αισθάνεται μοναξιά και το σημαντικότερο, μπορεί να αποδείξει ότι είναι σε θέση να φροντίζει την καινούργια του συντροφιά.

Το “Rent-A-Cat” είναι μια ταινία αποκλειστικά για τη μοναξιά, με μια πρωταγωνίστρια που δεν μπορείς παρά να τη συμπαθήσεις, για τον αυθορμητισμό και τη ζωντάνια που εκπέμπει. Πέραν όμως του χαριτωμένου περιτυλίγματος της ταινίας και τις αρκετές χιουμοριστικές στιγμές της, ο χρόνος κυλάει πολύ πολύ αργά. Με πινελιές σουρεάλ και αισιόδοξη διάθεση, η σκηνοθέτιδα και σεναριογράφος Naoko Ogigami επιθυμεί να θίξει απ’ τη δική της ματιά ένα μεγάλο θέμα. Όσο όμορφα και έξυπνα όμως γεννιέται η ιστορία της, στην πορεία κάπου λοξοδρομεί, καθώς η κορύφωση που περιμένεις ή έστω μια κάποια αμυδρή κατεύθυνση δεν έρχεται ποτέ. Στην τελική, δεν ξέρω για Αμελί, αλλά κάτι λίγο από Μπρίτζετ Τζόουνς σίγουρα θυμίζει…

Βαθμολογία : 2/5

Bάσω Γκαγκά

Lawrence Anyways

Πρόκειται για την πρώτη ταινία του 24 χρονου σκηνοθέτη στην οποία δεν πρωταγωνιστεί (αλλά κάνει ένα cameo) ο ίδιος , επειδή τον αποτρέπει η ηλικία του ήρωα του. Ο Melvil Poupaud που υποδύεται τον Laurence είναι εμφατικός και καθόλα εξαιρετικός και ως άντρας και ως γυναίκα. Anyways που δηλώνει και ο τίτλος. Μαζί του η Suzanne Clément δίνει μια εξίσου παθιασμένη ερμηνεία σε μια ταινία που δεν έχει ως κύριο θέμα την αλλαγή φύλου ή τις προκαταλήψεις γύρω απ’ αυτό. Η ταινία μιλάει για κάτι πιο βαθύ, για τον έρωτα που δεν γνωρίζει φύλα και φυσικά για την αποδέσμευση από νόρμες και κοινωνικά επιβεβλημένες συμπεριφορές.

Οι χαρακτήρες του Dolan, παράξενοι και οι δυο (queer), πασχίζουν να ξεπεράσουν τα κοινωνικά κλισέ μέσα από ένα καθόλου συμβατικό έρωτα. Έτσι ο σκηνοθέτης με το ιδιαίτερο όραμα του μας αποκαλύπτει σιγά σιγά την φύση των σχέσεων και τον επιλογών που τις ορίζουν για να καταλήξει στο γεγονός ότι ακόμα κι αν το παίζουμε απελευθερωμένοι είμαστε ακόμα δέσμιοι των συναισθημάτων μας.

Κι όλα αυτά μέσα από εικόνες που συναρπάζουν, παρασύρουν και συγκινούν μέσα από slow motion σκηνές, εμβόλιμα βιντεοκλιπιστικα ξεσπάσματα και ένα hipsterικο στυλ to-die-for. Xavier ανυπομονώ για το επόμενο!

Βαθμολογία : 4/5

Δημήτρης Ασπρολούπος

A Moi Seule

Η Γκαέλ καταφέρνει και ξεφεύγει από τον απαγωγέα της, ο οποίος την είχε κλεισμένη σε ένα υπόγειο μετά από 9 χρόνια. Η ζωή της έχει αλλάξει. Νιώθει αποξενωμένη από την ζωή. Το μόνο που ήξερε ήταν οι τέσσερις τοίχοι του σπιτιού στο οποίο ήταν κλεισμένη και από την μια φυλακή (αυτή του υπογείου) μπαίνει σε μια άλλη (αυτή του ιδρύματος). Αργό, αλλά όχι σε βαρετούς ρυθμούς, το φιλμ καταφέρνει και αναλύει ικανοποιητικά τους χαρακτήρες μιας περίπλοκης σχέσης (αυτής του απαγωγέα και του θύματος) με κάποια φλασμπακς τα οποία είναι τοποθετημένα κάπως άβολα μέσα στην ταινία. Συνδυασμένη με κάποια στοιχεία ψυχολογικού θρίλερ, το «A Moi Seule» καταφέρνει όμως να σε κερδίσει με τις υπέροχες ερμηνείες της Agathe Bonitzer και του Reda Kateb.

Βαθμολογία : 3/5

Χρήστος Μπακατσέλος

Μικρές Ιστορίες Β’

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας φέρνει και μερικές από τις καλύτερες ταινίες μικρού μήκους από όλο τον κόσμο. Πάντα οι ταινίες αυτές καταφέρνουν να τραβήξουν το ενδιαφέρον του κοινού, και φέτος δεν αποτελούσαν εξαίρεση. Η τελευταία 8αδα των Μικρών Ιστοριών, περιλάμβανε και τους νικητές του κινηματογραφικού διαγωνισμού “Shoot It” με το “Common People”, που πήρε την πρώτη θέση, και το “Loneliness«, που πήρε την δεύτερη. Γενικά, το δεύτερο μέρος των μικρών ιστοριών είχαν περισσότερο ενδιαφέρον από την πρώτη φουρνιά σαν σύνολο. Οι ταινίες που προβλήθηκαν είναι:

  • Attack of the Brain Suckers(Η Επίθεση του Εγκεφαλορουφήχτρα), Καναδάς – Οι γονείς της Σαμάνθα την πάνε σε έναν γιατρό επειδή πιστεύει πως βλέπει τέρατα από b-movies να την καταδιώκουν. Η ταινία με στοιχεία sci-fi θρίλερ με έξυπνο τρόπο για τις ψυχικές ασθένειες και το πως αυτές γιατρεύονταν, την δεκαετία του 60, με λοβοτομή. Βαθμολογία : 3/5
  • The Pub(Η Παμπ), Ηνωμένο Βασίλειο – Σε μια παμπ του βόρειου Λονδίνου το αλκοόλ ρέει άφθονο. Η γραμμή που χωρίζει αυτούς που βρίσκονται πίσω με αυτούς που βρίσκονται μπροστά από τη μπάρα γίνεται κλιμακωτά όλο και πιο θολή. Κινούμενο σχέδιο πάνω σε live action με την πραγματικότητα να μοιάζει με ένα περίεργο χανγκόβερ. Βαθμολογία : 2,5/5
  • Hold on Me(Στηρίξου Πάνω Μου), Ηνωμένο Βασίλειο – Ο έρωτας ενός ζευγαριού δοκιμάζεται από το πέρασμα του χρόνου. Γνώριμη ιστορία, εξαιρετικά σκηνοθετημένη όπου σου δείχνει πως ακόμα κι ο καυγάς είναι ένα χορός για δύο. Βαθμολογία : 3,5/5
  • Yardbird(Ελεύθερη Φυλακισμένη), Αυστραλία – Ένα κορίτσι με τρομακτικά ιδιαίτερες ικανότητες ζει με τον πατέρα της σε ένα απομακρυσμένο μικρό σπίτι, στο εσωτερικό ενός νεκροταφείου αυτοκινήτων. Η μικρή βερζιόν της Jean Grey/Dark Phoenix δεν καταφέρνει να προκαλέσει ούτε το ελάχιστο ενδιαφέρον, παρόλο το όλο απόκοσμο σέτινγκ της ταινίας. Βαθμολογία : 2/5
  • Curfew(Απαγόρευση Κυκλοφορίας), Η.Π.Α. – Ο Ρίτσι έχει κατάθλιψη και είναι έτοιμος να κόψει τις φλέβες του, όταν χτυπά το τηλέφωνο και είναι η αδερφή του η οποία του ζητά να κρατήσει για λίγο την 9χρονη ανιψιά του. Η καλύτερη ταινία μικρού μήκους, μακράν, και από τα δυο μέρη των Μικρών Ιστοριών, καταφέρνει να σου δημιουργήσει αβίαστα συναισθήματα κάτω από μια υπέροχη, σκοτεινή, κινηματογράφηση της Νέας Υόρκης. Βαθμολογία : 4/5
  • Trotteur(Τρέχοντας Δίχως Παύση), Καναδάς – Αλληγορική, απόκοσμα σκηνοθετημένη καταφέρνει να σε κερδίσει με την υπέροχή της καλλιτεχνική διεύθυνση αλλά, ενώ έχει πολλά να πει, παραμένει μουγκή όπως και οι χαρακτήρες της. Βαθμολογία : 3/5
  • Pitch Black Heist(Ληστεία στα Τυφλά), Ηνωμένο Βασίλειο – Δύο επαγγελματίες κλέφτες συναντιούνται για να φέρουν σε πέρας μια απλή ληστεία. Σχεδιάζουν τις κινήσεις τους και προβάρουν τα βήματά τους με εκπληκτική ακρίβεια, καθώς η συγκεκριμένη «δουλειά» έχει μια ιδιαιτερότητα: πρέπει να γίνει σε απόλυτο σκοτάδι για να μην ενεργοποιηθεί το φωτοευαίσθητο σύστημα ασφαλείας. Υπέροχη η χημεία των δυο πρωταγωνιστών Michael Fassbender και Liam Cunningham, αυτή η μικρού μήκους με το τουίστ στο φινάλε της, θα σου κρατήσει το ενδιαφέρον μέχρι τέλους. Βαθμολογία : 3,5/5

Χρήστος Μπακατσέλος

Τι να δεις σήμερα

Όλοι οι δρόμοι οδηγούν… «Στον Δρόμο» για να δούμε αν ο Salles θα αξιοποιήσει κινηματογραφικά τον μπίτνικ ύμνο του Κέρουακ (Odeon 1, 20.30).
Νωρίτερα στον Δαναό, η πολυτάραχη ζωή του Ρομάν Πολάνσκι ξετυλίγεται στο ντοκιμαντέρ που φέρει το όνομά του (Δαναός 1, 18.30).

Γιώργος Κόκουβας

Roman Polanski: A Film Memoir
Εντάξει, σίγουρα η ταινία της ημέρας είναι “On The Road”, απ’ την άλλη όμως, η ζωή και το έργο του Πολάνσκι θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί ταινία με πρωτότυπο μάλιστα σενάριο, παρά ντοκιμαντέρ.

Bάσω Γκαγκά

Δείτε εδώ τις ανταποκρίσεις από όλες τις προηγούμενες ημέρες ή διαβάστε το ημερολόγιο ενός φεστιβαλικού σινεπαρμένου

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ