Νύχτες Πρεμιέρας – Κυριακή 30/9: Το REEL ήταν εκεί

...

Το φεστιβάλ νύχτες Πρεμιέρας έφτασε στο τέλος του. Ήταν και φέτος πολύ ενδιαφέρον με πολλές ταινίες απ ‘ολο τον κόσμο, ετερόκλητες ταινίες , προκλητικές, βραβευμένες και μερικές αδιάφορες. Όπως πρέπει να είναι ένα φεστιβάλ.

Τι είδαμε χτές

Juan de los muertos

Zombies έχουμε δει πολλά και διάφορα. Άλλα αργά, άλλα γρήγορα, άλλα πιο συμπαθητικά και άλλα απεχθή μέχρι τελευταίας ρανίδoς αίματος. Και εσύ, ακόμα και αν δε το περίμενες, ήρθε η ώρα να δεις και μερικά εφετζίδικα ζόμπια, στην Φιντελκαστρική Κούβα. Μια ομάδα από…χαμένα κορμιά, αποφασίζουν να πάρουν τον νόμο στα χέρια τους, και να ξεκάνουν όλους του νεκροζώντανους που έχουν κατακλύσει την πόλη, με το αζημίωτο βεβαίως βεβαίως. Την ίδια στιγμή που η κυβερνητική προπαγάνδα έχει φτάσει στα ύψη, με την εξουσία να ενημερώνει τους πολίτες ότι αυτοί που προκαλούν τις φασαρίες, δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από επαναστάτες κατά της κυβέρνησης. And then the bloodbath takes over. Οτινανικό χιούμορ με αρκετές καλές στιγμές, ένα συμπαθητικό cast που δένει στις καφρίλες, εντυπωσιακά πλάνα βομβαρδισμένης πόλης (ακόμα και αν τα εφέ κάνουν μπαμ-κυριολεκτικά-από μακριά), σάπια ζόμπι και μια σκηνοθεσία του Alejandro Brugues, βουτηγμένη στη σκόνη, τη βρώμα και το… ψηφιακό αίμα, αποτελούν αυτό το σπλατερικό, fun ταινιάκι που πρέπει να δουν όλοι όσοι αγαπούν το συγκεκριμένο είδος. Χωρίς να λείπουν οι πολιτικές αναφορές, καθώς και η εντύπωση ότι η ταινία θα μπορούσε να λειτουργεί ως μια αλληγορία πάνω στο θέμα την αιώνια επαναστάτρια, τσεγκεβαρικής Κούβας, το «Juan de los Muertos» είναι μια ταινία που πρέπει να δει κάθε άτομο που σέβεται την pulp κουλτούρα και κυρίως τις απομιμήσεις, Κουβανός-John Torturo (Juan) και μελαχρινή-Cloe Moretz (κόρη του Juan). Απλά herpic!

Βαθμολογία : 3/5

Βαρβάρα Κοντονή

Beasts of the Southern Wild

Όσοι κατάφεραν να εξασφαλίσουν από νωρίς το χαρτάκι του φεστιβαλικού φινάλε, είχαν και την ευκαιρία να απολαύσουν μια πραγματικά υπέροχη ταινία, ίσως την καλύτερη ταινία των Νυχτών. Τα “Τέρατα” είχαν αρχίσει να μαζεύουν βραβεία από πολύ νωρίς, από τον Ιανουάριο και το Sundance όπου και πρωτοξεχώρισαν με πάταγο βέβαια και στη συνέχεια ήρθε και μια “Χρυσή Κάμερα” από τις Κάννες ως το επιστέγασμα της ποιότητάς τους. Από τα πρώτα κιόλας λεπτά, πριν ακόμα τους αρχικούς τίτλους, παίρνεις μια πολύ καλή γεύση για το τι πρόκειται να ακολουθήσει. Η ιστορία παρ’ όλη τη δραματικότητά της, μοιάζει παραμυθένια. Η ηρωίδα της είναι λες και έχει βγει από κάποια άλλη εποχή, ένα παιδί που προσπαθεί από πολύ μικρό να αφομοιώσει τη ζωή και τα παιχνίδια της. Η εκπληκτική φωτογραφία και η ανεπανάληπτη πεκένια πρωταγωνίστρια απογειώνονται με τη βοήθεια της καθηλωτικής μουσικής επένδυσης.

Δεν ξέρω αν έχουμε να κάνουμε με το παιδί θαύμα Μπεν Τσάιτλιν, ο οποίος σκηνοθετεί, συμμετέχει στο σενάριο και συνυπογράφει και τη μουσική σύνθεση, στην πρώτη κιόλας μεγάλου μήκους ταινία του. Για να μην πούμε για τη μικρή Hushpuppy και όλους τους υπόλοιπους ηθοποιούς ότι είναι ερασιτέχνες, και το μπάτζετ του Τσάιτλιν ιδιαίτερα μικρό. Η πραγματική πρωτοτυπία της ταινίας όμως, είναι ότι δένει ιδανικά πραγματικότητα και φαντασία, σε μια ιστορία στην οποία βιώνεις σε όλο της το μεγαλείο την ισορροπία μεταξύ ανθρώπου και φύσης και μέσα από τα μάτια της 6χρονης Hushpuppy, νιώθεις την αθωότητα που προσπαθεί να κατανοήσει τον κόσμο. Η συγκίνηση, η νοσταλγία και η αισιοδοξία που γεννιέται από το μαγικό συνδυασμό εικόνας και ήχου δεν περιγράφεται.

Βαθμολογία : 4,5/5

Bάσω Γκαγκά

The Firemen’s Ball

Οι μεγαλύτερες εκπλήξεις μας περίμεναν στο τέλος. Όπως αυτό το κωμικό διαμαντάκι της Τσεχικής nouvelle vague, δια χειρός Milos Forman, που προβλήθηκε σε αποκαταστημένη κόπια στον Δαναό την Κυριακή. Απλοϊκοί γεροξεκούτηδες πυροσβέστες μιας μικρής πόλης διοργανώνουν τον ετήσιο χορό τους, αλλά κάποιος κλέβει ένα-ένα τα δώρα της λοταρίας, τα καλλιστεία του χορού καταντούν απολαυστική παρωδία, και όταν ξεσπά και φωτιά, ε, μπορούμε πια να πούμε ότι πρόκειται για τον πιο αποτυχημένο, αλλά κωμικοτραγικό, ξεκαρδιστικό χορό που έγινε ποτέ στην Τσεχία. Υποδειγματικά πλάνα, ήρωες τόσο καθημερινοί και πραγματικοί που κάνουν το γέλιο να εξαπλώνεται στην αίθουσα αβίαστα και gags που μας έφτιαξαν το απόγευμα (λίγο πριν πέσουν οι τίτλοι αρχής του αριστουργηματικού Beasts of the Southern Wild).

Βαθμολογία : 4/5

Γιώργος Κόκουβας

Τα βραβεία

Χρυσή Αθηνά

L’Enfant D’En Haut – Η Αδερφή μου, της Ursula Meier για “όχι μόνο με την αρτιότητά της αλλά κυρίως με την ιδιαίτερη ευαισθησία με την οποία αντιμετωπίζει θέματα όπως η οικογένεια, η μοναξιά και η απώλεια της αθωότητας” όπως τόνισε η πρόεδρος, Ευτυχία Ιωσηφίδου.

Χρυσή Αθηνά του διαγωνιστικού τμήματος Μουσική

Searching for Sugar Man – Ψάχνοντας τον Βασιλιά της Σκόνης, του Malik Bendjelloul που είναι “ένα συναρπαστικό οδοιπορικό στην καρδιά της μουσικής και τη ψυχή ενός μεγάλου δημιουργού” όπως είπε ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής Χρήστος Μήτσης.

 

Βραβείο Σκηνοθεσίας της Πόλης των Αθηνών

An Oversimplification of Her Beauty – Μια Υπεραπλούστευση της Ομορφιάς της, του Terence Nance, για την “φρέσκια σκηνοθετική προσέγγισή του που συνδυάζει διαφορετικά κινηματογραφικά είδη με εικαστική πρωτοτυπία.”

 

Βραβείο Σεναρίου

Una Noche – Μια Νύχτα, της Lucy Mulloy επειδή “μας ταξιδεύει στους δρόμους και τις χαμένες προσδοκίες της Αβάνα μέσα από το χρονικό ενηλικίωσης τριών ηρώων.”

 

Βραβείο Κοινού

Teddy Bear, του Mads Matthiesen

 

Καλύτερη ελληνική ταινία μικρού μήκους

Χαμομήλι, του Νεριντάν Ζιντζιρία

Δείτε εδώ τις ανταποκρίσεις από όλες τις προηγούμενες ημέρες ή διαβάστε το ημερολόγιο ενός φεστιβαλικού σινεπαρμένου

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ