Νύχτες Πρεμιέρας – Τετάρτη 26/9: Το REEL ήταν εκεί

...

To Reel.gr δίνει το παρόν στις προβολές του μεγαλύτερου κινηματογραφικού φεστιβάλ της Αθήνας με ανταποκρίσεις από τις προβολές, κριτικές των ταινιών που παρακολούθησε και προτάσεις για την επόμενη μέρα.

Το πρόγραμμα των προβολών μπορείς να το δεις εδώ ή να το κατεβάσεις σε PDF εδώ.

Τι είδαμε χτές

Faith love and Whiskey

Η Νeli είναι μια όμορφη, νεαρή Βουλγάρα η οποία ετοιμάζεται για το αμερικανικό όνειρο και τη μεγάλη ζωή της Νέας Υόρκης, στο πλευρό του αρραβωνιαστικού της, Scott.  Όταν αποφασίζει να επιστρέψει στη γενέτειρά της, στη Σόφια, θα αναγκαστεί να αντιμετωπίσει τα αισθηματικά φαντάσματα του παρελθόντος, όταν συναντήσει και πάλι έναν παλιό της έρωτα: τον free-spiritted Val.  Τότε η Neli θα κληθεί να διαλέξει ανάμεσα σε ένα διαφορετικό μέλλον, γεμάτο ευκαιρίες και σε μια δυνατή, αλλά καταστροφική αγάπη.  Και τι θα κάνει;

Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της σκηνοθέτιδας Kristina Nikolova, είναι ένα συμπαθητικό κράμα love story, δράματος και νεανικών ανησυχιών, που όμως αδυνατεί να σε παρασύρει στην ιστορία του, κυρίως εξαιτίας της πολυφορεμένης του υπόθεσης.

Οι πρωταγωνιστές δεν είναι και τίποτα το συγκλονιστικό, μιας που έχεις και πάλι την εντύπωση ότι τους συγκεκριμένους ρόλους τους έχεις ξαναδεί πολλές πολλές φορές.  Παρόλα αυτά αν κάτι αξίζει στη ταινία, αυτό είναι η ομολογουμένως εξαιρετική κινηματογράφηση (για την οποία κέρδισε και το αντίστοιχο βραβείο, στο φεστιβάλ του Slumdance) που αναπαριστά με τρόπο γλυκερό και φως ζεστό, το τι πάει να πει Βαλκάνια.  Με ενδιαφέρουσες νότες από balcan music (τρομερό το….βουλγάρικο ραπ), φωτογραφία που παραπέμπει σε instagram application και μια γλυκόπικρη αίσθηση περί της ανάγκης υπακοής στη καρδιά ή στο μυαλό, το «Faith, Love and Whiskey» είναι μια ταινία που επιβεβαιώνει τον τίτλο της, όχι όμως και τις προσδοκίες μας για κάτι διαφορετικό.  Όπως και να’ χει, η σκηνοθεσία και μόνο σου αρκεί.

Βαθμολογία : 2,5/5

Βαρβάρα Κοντονή

Sister

Μια παράξενη σχέση ενός αγοριού με την αδερφή του (ή μήπως όχι;) σ’ ένα όχι και τόσο ευνοϊκό οικογενειακό περιβάλλον. Ο μικρός Simon πανέξυπνα σουφρώνει εξοπλισμό σκι από ένα χιονοδρομικό κέντρο στις Άλπεις, τον οποίο και πουλάει για να μπορέσει να παρέχει στην αδερφή του και να ζήσουν. Δράμα; Δράμα. Αλλά ο πιτσιρικάς Kacey Mottet Klein είναι απλά υπέροχος και απορροφάει οποιαδήποτε μιζέρια πάει να εξαπλωθεί στην ταινία. Ένα μικρό διαμαντάκι με bonus την Gillian Anderson.

Βαθμολογία : 4/5

Αγγελική Ρούσκα

Una Noche

Τρία παιδιά αποφασίζουν να ζήσουν το Αμερικάνικο όνειρο. Τρία παιδιά αποφασίζουν να φύγουν από την Κούβα και να ταξιδέψουν 90 μίλια βόρεια στις ακτές του Μαϊάμι. Μια ιστορία ενηλικίωσης που δεν διαφέρει και τόσο πολύ από κάποια άλλη, αλλά καταφέρνει να σε συγκλονίσει. Βατή με υπέροχες ερμηνείες των τριών μικρών πρωταγωνιστών της, το «Una Noche», το οποίο κέρδισε αρκετά βραβεία στο φεστιβάλ της Tribeca, δείχνει το πρόσωπο μιας χώρας όπου πνίγει αλλά και καταστρέφει τις ζωές των νέων της, που ονειρεύονται και προσδοκούν για κάτι καλύτερο, αλλά και που δύσκολα καταφέρνουν να γλυτώσουν από αυτή. Πρόκειται για ένα από αυτά τα μικρά διαμάντια που παίζονται κατά καιρούς σε κάποια φεστιβάλ και είναι κρίμα να το χάσεις.

Βαθμολογία : 3,5/5

See Girl Run

Μια παντρεμένη κοπέλα παθαίνει midlife crisis, παρατήσει τον άντρα της και επιστρέφει στο πατρικό της για να κλείσει κάποιους ανοιχτούς λογαριασμούς. Μπορεί να σου μοιάζει λίγο με το «Faith,Love and Whiskey» που παίζεται κι αυτό στο φεστιβάλ, αλλά στην πιο αμερικάνικο indie εκδοχή του. Μια ταινία για τα «τι θα γινόταν αν…» της ζωής μπορεί να είναι λίγο αργό στην αρχή, αλλά με ένα φινάλε που σίγουρα θα σε αποζημιώσει. Στα θετικά της πρόσθεσε και τις καλές ερμηνείες των πρωταγωνιστών. Μπορεί να μη είναι η ταινία που θα σε κάνει να αλλάξεις τον τρόπο που βλέπεις τις σχέσεις γενικότερα, αλλά σίγουρα θα περάσεις μιάμιση, και κάτι, ώρες πολύ ευχάριστα.

Βαθμολογία : 3/5

Χρήστος Μπακατσέλος

Barbara

Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Christian Petzold, παρακινείται από δικά του προσωπικά κίνητρα, όπως μας αποκάλυψε στο τέλος της προβολής, για να δημιουργήσει άλλη μια ταινία με background το καθεστώς στην Ανατολική Γερμανία. Και όπως χαριτολογώντας απορρίπτει στη δική του περίπτωση τον όρο “μούσα”, εντούτοις είναι η πέμπτη φορά που συνεργάζεται με την πρωταγωνίστριά του Nina Hoss, σε ένα βαρύ αλλά όχι ασήκωτο δράμα. Μέσα από μια αργή και λίγο ασύνδετη αφήγηση, γνωρίζουμε τη Barbara, μια γυναίκα ιδιαιτέρως δυναμική και ανεξάρτητη, να βρίσκεται διαρκώς κάτω από το άγρυπνο μάτι της Stasi, με αστυνομικούς να κάνουν κάθε τρεις και λίγο επιδρομή στο σπίτι της.

Ο σκηνοθέτης περιγράφει μια κατάσταση στην οποία επικρατεί η εξιδανικευμένη ελπίδα για λύτρωση, μακριά από το πολιτειακό καθεστώς. Εμπιστοσύνη, αλτρουισμός και ανθρωπιά είναι έννοιες που ναι μεν υπάρχουν, πολύ δύσκολο δε να αναπτυχθούν. Πολύ καλές ερμηνείες τόσο από την πρωταγωνίστρια όσο και από τον μέχρι στιγμής άσημο Ronald Zehrfeld. Πρωταγωνιστής και σκηνοθέτης ήταν στο κατάμεστο IDEAL μετά το τέλος της προβολής και μας μίλησαν επί παντός επιστητού· από το ύφος που επιλέγουν να δώσουν σε πολλές σκηνές, προσπαθώντας να μιλήσουν με τη δύναμη των εκφράσεων και αφαιρώντας οποιοδήποτε διάλογο, μέχρι το γιατί ο Petzold διαλέγει ξανά να ασχοληθεί με το θέμα της Αν. Γερμανίας. Για να πάρουμε την απάντηση ότι οι γονείς του έφυγαν κάποτε από κει, παίρνοντας και θάβοντας μαζί τους αναμνήσεις, γεγονότα, χρόνια ολόκληρα.

Βαθμολογία : 3/5

Bάσω Γκαγκά

 

Τι να δεις σήμερα

Mommy Dearest

Αν δεν έχεις να κανείς τίποτα καλύτερο το βράδυ της Πέμπτης, τότε μην χάσεις την τρομερή Faye Dunaway να ερμηνεύει την Joan Crawford στο «Mommy Dearest». Η επιτομή του camp κινηματογράφου με ατάκες που τσακίζουν κόκαλα.

Χρήστος Μπακατσέλος

Monsieur Lazhar

Μια από τις φετινές συμμετοχές για την κατάκτηση του χρυσού αγαλματιδίου στα φετινά Όσκαρ και μάλιστα παρουσία σκηνοθέτη, είναι νομίζω ένα πολύ καλό κίνητρο.

Bάσω Γκαγκά

Δείτε εδώ τις ανταποκρίσεις από όλες τις προηγούμενες ημέρες ή διαβάστε το ημερολόγιο ενός φεστιβαλικού σινεπαρμένου

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ