Νύχτες Πρεμιέρας – Πέμπτη 27/9: Το REEL ήταν εκεί

...

To Reel.gr δίνει το παρόν στις προβολές του μεγαλύτερου κινηματογραφικού φεστιβάλ της Αθήνας με ανταποκρίσεις από τις προβολές, κριτικές των ταινιών που παρακολούθησε και προτάσεις για την επόμενη μέρα.

Το πρόγραμμα των προβολών μπορείς να το δεις εδώ ή να το κατεβάσεις σε PDF εδώ.

Τι είδαμε χτές

Joven Y Allocada

Νεαρή από θρήσκα οικογένεια, προσπαθεί να μάθει τα πάντα γύρω από το σεξ. Μέσω του μπλογκ της, γράφει για τις εμπειρίες της και τις σκέψεις της λόγου μοιάζουν άρθρα λες και είναι βγαλμένα από το Κοσμοπόλιταν. Εικόνες και ντοκουμέντα μια νεαρής κοπέλας που προσπαθεί μάθει τα πάντα γύρω από το σεξ με τον καλύτερο δυνατό τρόπο – κάνοντας το πρακτική εξάσκηση. Κέρδισε το βραβείο σεναρίου στο Sundance με την εξυπνάδα και την φρεσκάδα του, αλλά υπάρχουν στιγμές που αυτό είναι και το πιο αδύνατο σημείο του. Ερεθιστικές και άκρως ερωτικές οι ερωτικές εξομολογήσεις μιας μια κοπέλας, με την πρωταγωνίστρια να σου κλείνει με σαγηνευτικά το μάτι ρωτώντας σου “was it good for you too?”

Βαθμολογία : 2,5/5

Mommie Dearest

Νομίζω πως είναι μια από τις πιο καλτ ταινίες ever. Τα Βατόμουρα την έχουν ψηφίσει ως την χειρότερη της δεκαετίας του ΄80. Ναι, είναι τόσο κακή όσο έχεις διαβάσει, με τις ερμηνείες να αγγίζουν την υπερβολή του drama. Αλλά πρόκειται και για μια από τις καλύτερες camp ταινίες όλων των εποχών. Σκηνές ανθολογίας διαδραματίζονται μπροστά στα μάτια σου και οι ατάκες πετάγονται η μια καλύτερη από την άλλη. Η Faye Dunaway δίνει μια από τις χειρότερες/καλύτερες ερμηνείες της και την αγαπάμε γι’ αυτό. Οπότε διάλεξε… “Tina, bring me the axe” ή “No more wire hangers?”

Βαθμολογία : 5/5 – για το camp του πράγματος

Χρήστος Μπακατσέλος

Οι κολασμένοι της Σαγκάης

Ο von Sternberg σε μία από τις τελευταίες του ταινίες δεν διστάζει να δημιουργήσει ένα «έκτρωμα». Βάζει λίγο από Σόδομα και Γόμορα κάπου στην Κίνα, λίγο από Casablanca χωρίς τον ρομαντισμό, λίγη κινεζική παρακμή, λίγα εσκεμμένα γελοία αστεία, υπερβολικές ερμηνείες και τρελές αμφιέσεις, για να σμιλέψει ένα χοντροκομμένο πρώιμο νουάρ που είναι απολαυστικό σε σημεία και μόνο. Έχει δύο σημαντικές ανατροπές που κρατούν το ενδιαφέρον, διαθέτει και φινάλε-(κουλή) έκπληξη, που κάνει την παρωδία, τραγωδία και παίζει «νόστιμα» με το ζήτημα της ταυτότητας.

Γιατί, λοιπόν, μείναμε ελαφρώς ανικανοποίητοι κατά την έξοδό μας από την αίθουσα; Ίσως επειδή ο Sternberg ήθελε να αυτοσαρκαστεί, δημιουργώντας ένα camp κινηματογραφικό σφηνάκι, χαραμίζοντας όμως έτσι την ευκαιρία να χρησιμοποιήσει τις καλές πρώτες ύλες της ταινίας για να μαγειρέψει κάτι σπουδαίο. Κρίμα…

Βαθμολογία : 2,5/5

Γιώργος Κόκουβας

Ο εξαιρετικός Κύριος Λαζάρ

Στη γεμάτη για μία ακόμα φορά αίθουσα του ODEON OPERA παρακολουθήσαμε την προβολή της ταινίας, που εγώ τουλάχιστον την ήξερα περισσότερο σαν αυτή που έχασε το Όσκαρ Ξενόγλωσσης. Ο σκηνοθέτη και σεναριογράφος Philippe Falardeau ήταν εκεί και μάλιστα μας απείλησε ότι δε θα μας άφηνε να βγούμε έξω από την αίθουσα πριν το τέλος της προβολής παρά μόνο σε περίπτωση πυρκαγιάς. Όπως καταλαβαίνετε δε χρειάστηκε.

Η ταινία ξεκινάει με την αυτοκτονία μιας δασκάλας σε αίθουσα δημοτικού σχολείου. Η εικόνα είναι πολύ σκληρή για τα δύο παιδιά που την αντικρίζουν αλλά και για ολόκληρο το σχολείο που βιώνει τόσο έντονα το γεγονός ενός θανάτου. Ο κύριος Λαζάρ έρχεται σαν αντικαταστάτης της αποθανούσας και μπαίνει σε μια τάξη της οποίας τα παιδιά χρήζουν προσεκτικής αντιμετώπισης, πολύ περισσότερο από κάθε άλλον μαθητή. Στην τελική όμως δεν είναι μόνο εκείνα που ζητούν βοήθεια.

Ο Falardeau έχει καταφέρει να δέσει μια ιστορία βασισμένη σε ένα θεατρικό έργο με ένα μόνο ηθοποιό, επινοώντας σχεδόν όλους τους χαρακτήρες του και δημιουργώντας στην ουσία την εικόνα που στηρίζεται στον εξαιρετικό Mohamed Fellag και σε ένα τσούρμο από 11χρονα παιδιά που κλέβουν στην κυριολεξία την παράσταση. Θίγοντας πολλά κοινωνικά θέματα της πατρίδας του, θέματα που δε μας είναι και τόσο άγνωστα, ο καναδέζος σκηνοθέτης θέλει να ασχοληθεί με το θάνατο και τον τρόπο αντιμετώπισής του, σε ένα τόσο ευαίσθητο και εύθραυστο περιβάλλον όπως αυτό του σχολείου. Με πολλές μικρές δόσεις χιούμορ και πολύ γλυκύτητα, ο Falardeau δημιουργεί μια πανέμορφη ταινία, που αν ήταν στο χέρι μου εκεί θα πήγαινε το Όσκαρ…

Παρακάτω μπορείτε να ακούσετε ένα απόσπασμα των ερωτήσεων που έγιναν στο σκηνοθέτη μετά το τέλος της προβολής. Ακούστε το δικό του σχόλιο πάνω στο μήνυμα της ταινίας, καθώς και τις λίγες ερωτήσεις που ακολουθούν μέχρι τη λήξη αυτής της πολύ όμορφης βραδιάς.

Βαθμολογία : 4/5

Ο σκηνοθέτης Philippe Falardeau για όποιον ενδιαφέρεται, θα βρίσκεται σήμερα στις 12:00μ.μ. στο βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ.

Bάσω Γκαγκά

Τι να δεις σήμερα

Ας ανακηρύξουμε αυτή την Παρασκευή ημέρα σεξουαλικού προσανατολισμού κι ας διαλέξουμε ανάμεσα στο Lawrence Anyways (21.30, Δαναός 1) και στο «Κόντρα στον Τοίχο» (20.30, Odeon Opera 1). Όποιος έχασε την πρώτη προβολή του νουάρ-έκπληξη «Sweet Smell of Success», να σπεύσει το απόγευμα στο Odeon Opera 2 (19.30). Δεν θα χάσει.

Γιώργος Κόκουβας

Graceland

Μία ταινία από τις Φιλιππίνες που φημίζεται για το φινάλε της. Αν πλησιάζει και σε επίπεδα “Το Μυστικό στα Μάτια τους” θα ήμασταν ενθουσιασμένοι.

Bάσω Γκαγκά

To “Lawrence Anyways” μιλάει για την ιστορία του Lawrence που θέλει να γίνει γυναίκα, και δεν είναι καν gay. Θα είναι ενδιαφέρον να δεις την πρώτη ταινία του Xavier Dolan στην οποία δεν πρωταγωνιστεί ο ίδιος και χωρίς τον ναρκισσισμό που τον χαρακτηρίζει. Κέρδισε και τον Queer Φοίνικα στο φετινό Φεστιβάλ των Καννών, άλλο ένα plus.

Χρήστος Μπακατσέλος

Δείτε εδώ τις ανταποκρίσεις από όλες τις προηγούμενες ημέρες ή διαβάστε το ημερολόγιο ενός φεστιβαλικού σινεπαρμένου

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*