Ο Θεός Δε Μοιράζει Καραμέλες (2015)

Η απουσία σκηνοθετικής άμεσης επέμβασης στη δράση λειτουργεί αρχικά θετικά, προοδευτικά όμως στερεί την ταινία από μια απαραίτητη οπτική γωνία πάνω στην αφήγηση

 ★★☆☆☆ 

Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Καλαμπάκας
Σενάριο: Βαγγέλης Καλαμπάκας
Πρωταγωνιστούν:
Διάρκεια: 73’
Χώρα: Ελλάδα
Διανομή: Τριανόν

PrintΤο παρόν της υποσαχάριας Αφρικής ταλαιπωρείται ακόμα από τις ουλές της αποικιοκρατίας. Σε πολλές από τις χώρες που την απαρτίζουν, η ανεξαρτητοποίηση είναι νωπό γεγονός ακόμα, και η ξαφνική «ενηλικίωση» ενός λαού δεν μπορεί να συμβεί όταν οι δομές της δυτικής παρέμβασης υφίστανται μέχρι και σήμερα. Οι αποχωρήσαντες λευκοί, φρόντισαν μια ολόκληρη σχεδόν ήπειρος να υπάρχει σα μα μεγάλη πηγή πρώτων υλών, εξασφαλίζοντας την εξαθλίωση στο εσωτερικό της.

Η παραπάνω βέβαια είναι μια στερεοτυπική εικόνα εκατομμύρια ανθρώπων που ανακυκλώνεται διαχρονικά, χωρίς να είναι πάντα αληθής κι ακόμα συχνότερα χωρίς να γίνεται αναφορά στις αιτίες που την προκαλούν. Με αυτόν τον τρόπο κρύβεται μια πραγματικότητα που βρίσκεται πολύ κοντά στη συνηθισμένη για όλους ρουτίνα.

Αυτήν την αφανή πλευρά της αφρικανικής καθημερινότητας επιλέγει να κινηματογραφήσει ο Βαγγέλης Καλαμπάκας. Δεν αφορά μια οποιαδήποτε πτυχή της, αλλά εκείνη που δημιουργεί ένα ορφανοτροφείο της Αιθιοπίας. Που οι ένοικοί του βρέθηκαν εκεί ως συνέπεια πολλών συνισταμένων, με προεξέχον παράδειγμα τα τρομακτικά μεγέθη νοσημάτων aids, χωρίς αυτά βέβαια να περιορίζονται μόνο στη συγκεκριμένη χώρα.

Την ευκαιρία να «ακουστεί» κάποιος χωρίς φωνή που προσφέρει το ντοκυμαντέρ, εκμεταλλεύεται πλήρως ο σκηνοθέτης, δίχως να επεμβαίνει στα γεγονότα. Η κάμερά του έχει παρεισφρήσει στο εσωτερικών των τειχών του ιδρύματος, με τα μικρά παιδιά να την αγνοούν επιδεικτικά. Δίνεται έτσι η δυνατότητα να νιώσει ο θεατής σα να βρισκόταν ο ίδιος εκεί, μάρτυς των ουσιαστικά ανθρώπινων συναισθημάτων που κινούν τις διαδικασίες ενός τέτοιου μέρους.

Οι γυναίκες που φροντίζουν τα παιδιά αποτελούν τον προστάτη της παιδικότητας και της αθωότητάς τους. Δεν μπορούν όμως να τα κρατούν για καιρό μακριά από την πραγματικότητα: στο τέλους της εφηβείας τους πρέπει να φύγουν. Σε κάθε περίπτωση όμως, έχουν αποφύγει κακουχίες που άλλοι στη θέση τους υπομένουν για χρόνια.

Δε λείπει όμως η εμμονική κατήχηση στο χριστιανισμό, η οποία λαμβάνει χώρα πριν καν τα παιδιά αυτά μάθουν ανάγνωση ή γραφή, φτάνοντας στα όρια του προσηλυτισμού. Πρόκειται για ένα θρησκευτικό επεκτατισμό, κλασσικό στην ιστορία της οργανωμένης πίστης, που βρίσκει τέλεια κάλυψη στο φιλανθρωπικό έργο κι εκμεταλλεύεται χιλιάδες παιδιά.

Η απουσία σκηνοθετικής άμεσης επέμβασης στη δράση λειτουργεί αρχικά θετικά, προοδευτικά όμως στερεί την ταινία από μια απαραίτητη οπτική γωνία πάνω στην αφήγηση και ταυτόχρονα από μια κατεύθυνση προς κάποια κατάληξη. Η αίσθηση απουσίας ενός κέντρου βάρους δεν εγκαταλείπει, με αποτέλεσμα να λειτουργεί ως υπενθύμιση για τις προοπτικές που θα είχε η ταινία.

Πρέπει να σημειωθεί πως €1 από κάθε εισιτήριο θα διατεθεί στο Χαμόγελο του παιδιού από την παραγωγή και τον κινηματογράφο Τριανόν.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Δυσκολεύεται πολύ να γράψει το βιογραφικό του, κι ελπίζει τα κείμενά του να είναι καλύτερα από αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ