Αριθμολογίες και αριθμολαγνεία

...

Γραφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

Τον περασμένο μήνα βγήκε στις αμερικανικές αίθουσες το ελαφρώς άστοχο θριλεράκι 11-11-11 που αφορά κάποιο μεταφυσικό συμβάν την ομότιτλη ημερομηνία. Οι Έλληνες διανομείς σοφά επέλεξαν να μην το προβάλουν στις ελληνικές αίθουσες μια και δεν είναι κάτι ιδιαίτερο ούτε σεναριακά ούτε σκηνοθετικά. Παρόλα αυτά η μεταγενέστερη θέαση του εγείρει σκέψεις για την αριθμολαγνεία του μεταφυσικού και τον ενστερνισμό της, από μεγάλο μέρος ανθρώπων και συγκεκριμένα θεατών.

Σε λιγότερο από ένα μήνα μπαίνουμε στο 2012, έτος που κατά τον κώδικα της Δρέσδης αποτελεί το τέλμα του κόσμου (συγκεκριμένα το Δεκέμβριο). Έχει τη βάση του στο ημερολόγιο των Μάγια το οποίο υπονοούσε τον ερχομό του Αρμαγεδδών στο τέλος της επόμενης χρονιάς.
Το Hollywood πάντα γοητευόταν από τέτοιου είδους καταστροφολογίες ειδικότερα όταν συνδέονταν με κάποιον αριθμό. Ένας από τους λόγους είναι το ότι ένας αριθμός είναι εύκολος για μάρκετινγκ. Μπορεί εύκολα κανείς να βγάλει taglines ή να το συνδυάσει με την ημερομηνία κυκλοφορίας στις αίθουσες.


Ένας άλλος λόγος είναι η σχεδόν έμφυτη αναγκή πολλών θεατών να πιστέψουν σε εσχατολογικές αριθμολογίες. Σπουδαίοι σκηνοθέτες έχουν συνδέσει κοσμικές έννοιες με αριθμούς όπως ο Darren Aronofsky ή ο Stanley Kubrick αλλά τις περισσότερες φορές οι αριθμοί χρησιμοποιούνται προς τέρψη νεότερων και ενδεχομένως πιο ελαφρόμυαλων θεατών σε πρόχειρα straight to dvd ( ή Blue-Ray) θρίλλεράκια.


Ακόμα όμως και οι λιγότερο δυσοίωνες ταινίες όπως το 1408 του Mikael Håfström έτυχαν θερμής υποδοχής από το κοινό
Το παράδοξο είναι ότι οι ίδιοι θεατές που είδαν το φαντασμαγορικό 2012 του Roland Emmerich  ή το ψυχολογικό The Number 23 του Joel Schumacher θα τρέξουν να βγάλουν εισιτήριο και για το επόμενο τέλος του κόσμου όποια ημερομηνία και αν ξεθάψουν οι «ιστορικοί» των media.


Όσο λοιπόν η ανθρωπότητα δεν μπορεί να δεχτεί την στεγνή και απόλυτη λογική των μαθηματικών, οι executives του Hollywood έχουν την λύση στο τσεπάκι.

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
2 Σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

  • pantelis
    13 Δεκεμβρίου 2011 at 10:54 πμ - Reply

    στην κατηγορία αριθμομανία τοποθετείς και το π? στο κάτω κάτω είναι αριθμός…

  • Δημήτρης Ασπρολούπος
    Δημήτρης Ασπρολούπος
    14 Δεκεμβρίου 2011 at 11:21 μμ - Reply

    Ίσως όχι με την αυστηρή μαθηματική έννοια γατί ειναι σταθερά, γι’ αυτο το ανεφερα στις ταινιες που αναφερονται περισσοτερο σε κοσμικες εννοιες.

  • ΣΧΕΤΙΚΑ