Nymphomaniac: Volume 1 (2013) – Nymphomaniac: Μέρος Α’

...






 

Γράφει η Βαρβάρα Κοντονή


Σκηνοθεσία: Lars Von Trier
Σενάριο: Lars Von Trier
Πρωταγωνιστούν: Stellan Skarsgard, Charlotte Gainsbourg, Stacy Martin, Shia LaBeouf
Διάρκεια: 122’
Χώρα: Γαλλια, Γερμανία, Δανία, Βέλγιο, Ηνωμένο Βασίλειο
Διανομή: Seven, Spentzos

 

nymphomaniac-poster“Ίσως η μόνη μου διαφορά με τους υπόλοιπους ανθρώπους είναι πως πάντα απαιτούσα περισσότερα από το ηλιοβασίλεμα.  Περισσότερα θεαματικά χρώματα όταν ο ήλιος ακουμπούσε τον ορίζοντα.  Αυτή είναι ίσως η μονδική μου αμαρτία”, εξομολογείται η Joe, η νυμφομανής πρωταγωνίστρια της νέας ταινίας του Lars von Trier και πράγματι έχει δίκαιο.  Η κατάσταση θα ήταν πολύ διαφορετική αν το “Nymphomaniac” μιλούσε μόνο για το σεξ.  Τότε σίγουρα η παραπάνω δήλωση της ηρωίδας θα έμοιαζε άστοχη και εντελώς παράταιρη μέσα στην, απλή αναπαράσταση της προσωπικής, σεξουαλικής της φρενίτιδας.  Οχι.  Το “Nymphomaniac” είναι πολλά περισσότερα από ένα ακόμη γυμνό αιδοίο.

 Η ταινία ξεκινάει με μια σεκάνς-ωδή στον κινηματογράφο του Andrei Tarkovsky, του σπουδαίου αυτού σκηνοθέτη του σοβιετικού κινηματογράφου, μεγάλος θαυμαστής του οποίου έχει δηλώσει επανειλημμένα ο Trier.  Κινητοποιώντας από την πρώτη στιγμή τις αισθήσεις του θεατή (χωρίς την παραμικρή υπόνοια νυμφομανούς συμπεριφοράς), φιλτράρει την εισαγωγή της Gainsbourg (Joe) μέσα από την εξαγνιστική παρουσία του νερού-ενός στοιχείου που χρησιμοποιούσε κατά κόρον στις ταινίες του ο Tarkovsky-μόνο για να την ‘καρφώσει’ και πάλι στην γη, χτυπημένη και ματωμένη, μέσα από τη σκληρή  μουσική του “Fuhre Mich” των Rammstein.

Τραβώντας τεχνηέντως το χαλί, μιας διαρκώς εναλλασόμενης ατμόσφαιρας, κάτω από τα πόδια μας, ο Trier πασάρει γρήγορα την σεναριακή σκυτάλη στην Joe, η οποία αρχίζεινα αφηγείται τις ερωτικές της περιπέτειες στον μυστήριο σωτήρα της (Stellan Skarsgard).

Χωρισμένη σε οκτώ κεφάλαια στο σύνολό της (σε αυτό το πρώτο μέρος βλέπουμε τα πρώτα πέντε), η επιστροφή της μνήμης στο παρελθόν συνοδεύεται από εικόνες γεμάτες λαγνεία, φαντασιώσεις, σεξ, ποικίλους ερωτικούς συντρόφους, θάνατο, απογοητεύσεις, κι άλλο σεξ, έρωτα, προσωπική απώλεια, απουσία συναισθήματος, σεξ…Ένα μεγαλειώδες, ποιητικό γαϊτανάκι συνουσίας, σωματικής απελευθέρωσης και ανείπωτου κενού.

Ο Trier βρίσκει για ακόμη μια φορά τον τρόπο να κοινωνήσει τις φιλοσοφικές και υπαρξιακές του ανάγκες μέσα από το σενάριό του, τοποθετώντας στην θέση του μεγάλου εξομολογητή παντογνώστη, τον Seligman, τον άνθρωπο στο σωστό μέρος την σωστή στιγμή, που γίνεται η αφορμή για την Joe, να ξεκινήσει το μακρύ ταξίδι της, σε παριπτώσεις, επίπονης παραδοχής και ύστατης εξιλέωσης.  Η παράλληλη αντιπαραβολή των μελετημένων γνώσεων του Seligman, έρχεται τόσο σε έντονη αντίθεση με τα απτά βιώματα της Joe, όσο και σε απόλυτη ταύτιση μαζί τους, λειτουργώντας παράλληλα και ως ιδανική αφετηρία για τον παραλληλισμό με το κάθε ερωτικό της ‘κεφάλαιο’.  Εξάλλου μια από τις πιο ενδιαφέρουσες στιγμές της ταινίας αποτελεί η ευκαιρία για συνδιαλλαγή ανάμεσα στο…κυριολεκτικό ψάρεμα και το μεταφορικό καμάκωμα του επόμενου αρσενικού.

Φέρνοντας στο προσκήνιο θέματα όπως η μουσική, η θρησκεία, η φιλοσοφία, ακόμα και η ακολουθία Φιμπονάτσι, ο Trier κρατάει άρτια ισορροπία μεταξύ ενός ακραιφνώς νυμφομανιακού φιλμ και μιας κινηματογραφικής προοπτικής πάνω στις αδυναμίες/δυναμική του ανθρώπινου είδους.

Κυρίαρχη σε ένα ακόμη υπαρξιακό ταξίδι του σκηνοθέτη, η πάντα προσανατολισμένη Charlotte Gainsbourg, αν και τις εντυπώσεις φαίνεται να κλέβει τελικά, και μάλιστα απόλυτα δικαιολογημένα, η Stacy Martin στον ρόλο της νεαρής Joe.

Το πρώτο μέρος του “Nymphomaniac” είναι ένα στυλιζαρισμένο, ερωτικό παζλ που ανοίγει την όρεξη-και τους ορίζοντες-για την δεύτερη συνέχεια, αν και θα προτιμούσαμε να το απολαύσουμε σε όλο το πεντάωρο μεγαλείο του.  Κρατώντας την νουμερολογική σημασία του οκτώ, ως τον αριθμό της δημιουργίας, αλλά και της καταστροφής, το “Nymphomaniac” αναμφίβολα σε θέλει μάρτυρα στην υπέροχα σκηνοθετημένη, άνοδο και πτώση αυτής της γυναίκας.

UNCUT Εκδοχή

Πέρυσι είδαμε στις κινηματογραφικές αίθουσες το Nymphomaniac σε δύο μέρη, με τη συγκατάθεση του Lars von Trier, αλλά όπως είπε ο ίδιος όχι στη δική του ιδανική μορφή.. Το Directors Cut Part I είναι κατά 28 λεπτά μεγαλύτερο σε διάρκεια. Οι περισσότεροι γνωρίζουν το περιεχόμενο της ταινίας, και πως μεγάλο κομμάτι των κομμένων σκηνών αφορά σε καθαρά σεξουαλικά πλάνα. & η αλήθεια είναι πως ναι, μέσα σε αυτά τα 28 λεπτά υπάρχουν στιγμές σεξ μεγαλύτερης διάρκειας, ενώ ανδρικά & γυναικεία γεννητικά όργανα & υγρά γεμίζουν full screen τη μεγάλη οθόνη.. Όμως όλα αυτά αποτελούν ένα μικρό ποσοστό των επιπρόσθετων λεπτών. Δίνεται η ευκαιρία να αναπτυχθούν διάλογοι, ενώ ξεκάθαρα το κομμάτι της ταινίας που “μεγαλώνει” είναι το τέταρτο κεφάλαιο “Delirium” που επικεντρώνεται στον πατέρα της Joe & τις τελευταίες του μέρες στο νοσοκομείο.

Συμπερασματικά, αν κάποιος έχει πληρώσει εισιτήριο για να δει την ταινία πέρυσι δεν χρειάζεται να το ξανακάνει γι’ αυτά τα επιπλέον 28 λεπτά, αν & η φιλμογραφία του Trier ενδείκνυται για πολλαπλές επαναλήψεις & αναγνώσεις.. Το σημαντικό είναι πως τώρα που δίδεται η ευκαιρία, κανείς δεν έχει δικαιολογία για να μη δει αυτό το αριστούργημα στη μεγάλη οθόνη..

9/10

Δημήτρης Βαρελάς

 

Δείτε τις συνεντεύξεις των συντελεστών 

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Παναγιώτης Μήτσικας

Ο Παναγιώτης Μήτσικας είναι το νόθο παιδί του Woody Allen και του Fox Mulder. Τα τελευταία 5 χρόνια έχει ξεκινήσει ένα indie coming-of-age road trip, ώστε να ανακαλύψει τον εαυτό του.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ