ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ 2013: EL APOSTATA

Ερμηνευτικές και σεναριακές αστοχίες σε μια ταινία που ξεχνιέται γρήγορα

 ★½☆☆☆ 

O Gonzalo Tamayo είναι τριάντα χρονών και εντελώς απογοητευμένος από τη ζωή του.  Με μια αδιέξοδη ερωτική σχέση με την…ξαδέρφη του (ναι, το λες και αδιέξοδο αυτό), μια σχολή που ακόμη δεν έχει τελειώσει και κανένα επαγγελματικό σχέδιο για το προσεχές μέλλον, ο Gonzalo βρίσκεται βυθισμένος σε μια καθημερινή ρουτίνα, με μόνη διέξοδο τα σουρεαλιστικά του όνειρα.  Σε μια προσπάθεια να επανακτήσει τον έλεγχο της ζωής του, θα αποφασίσει να αποστατήσει, απαρνούμενος την καθολική του ανατροφή και απαιτώντας την διαγραφή του από τα κιτάπια της Εκκλησίας.  Όταν η μεγάλη «θρησκευτική οικογένεια» καταστήσει ξεκάθαρο το γεγονός, πως δεν είναι διατεθημένη να αφήσει αυτό το «μαύρο πρόβατο» του ποιμνίου της να αποχωριστεί την αγκαλιά της τόσο εύκολα, ο Gonzalo θα κάνει ότι περνάει από το χέρι του προκειμένου να κερδίσει αυτή την μάχη.

alvaro_ogalla

Με μια ξώφαλτση μπουνιουελική λογική, ένεκα του σεναριακού πυρήνα περί αποστασίας του πρωταγωνιστή και της εμφανώς αυτοσαρκαστικής διάθεσης, το El Apostata του Federico Veiroj θα μπορούσε να αποτελεί μια ευχάριστη κωμωδία, παίζοντας με τους σουρεάλ κανόνες της Bunuel θεματικής – στο πιο ελαφρύ της – φέρνοντας στο προσκήνιο την επιφανειακή πίστη και την θρησκευτική υποκρισία, αναπόσπαστο κομμάτι του ειρωνικού σύμπαντος του Ισπανού δημιουργού.

Αντ’αυτού ο Veiroj επιλέγει εδώ να μας συστήσει έναν από τους πιο μονοδιάστατους και εκνευριστικούς χαρακτήρες που έχουμε δει εδώ και καιρό, με τον Alvaro Ogalla στον πρωταγωνιστικό ρόλο να σώζεται μόνο λόγω ερμηνευτικού ντεμπουταρίσματος.

Είναι πραγματικά απορίας άξιο πως οι σεναριογράφοι (ανάμεσα τους οποίους βρίσκουμε και τον Ogalla, συνεπώς δεν ξέρω κατά πόσο μπορούμε να τον δικαιολογήσουμε έτσι κι αλλιώς), θεώρησαν πως έχουν γράψει έναν, έστω και κατά προσέγγιση, συμπαθητικό χαρακτήρα, αφού καθόλη την διάρκεια της ταινίας, ο Gonzalo δεν κάνει τίποτα άλλο, πέρα από το να σπαταλά την όποια αντιδραστικότητά του, στο θέμα της εκκλησιαστικής γραφειοκρατίας και ακόμα κι αυτό, με μια εξαντλητικά παραιτημένη συμπεριφoρά.

Το El Apostata αποτυγχάνει να καταστεί μια αξιομνημόνευτη ταινία, αφενός λόγω ήρωα και αφετέρου λόγω σκηνοθεσίας, αφού οι όποιες σκηνοθετικές εκλάμψεις του Veiroj, απλώς δεν συνιστούν εκλάμψεις.  Όσο για τα τρομερά προβλήματα και την απέραντη ενδοσκοπική, voice over ανάλυση του Gonzalo έχουμε να πούμε μόνο αυτό: Άσε μας κουκλίτσε μου.

Βαρβάρα Κοντονή

Ερωτευμένη με τον κινηματογράφο από μικρή, παθιασμένη με τις εικόνες, τους ήχους, τις ιστορίες και την ομορφιά της 7ης Τέχνης, απολαμβάνω να γράφω με ένταση για αυτά που αγαπώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ