Νύχτες Πρεμιέρας 2013: Masterclass με τον Ari Folman

...

Γράφει ο Δημήτρης Βαρελάς

Την Τετάρτη 25 Σεπτεμβρίου στον Ιανό βρέθηκε ο μεγάλος προσκεκλημένος των 19ων Νυχτών Πρεμιέρας Ari Folman ο οποίος θα βραβευθεί με τη Χρυσή Αθηνά για το σύνολο της προσφοράς του στον κινηματογράφο. Σοβαρός αλλά προσιτός, με μάτι που γυαλίζει και στοιχεία δραστήριου και σκεπτόμενου ανθρώπου.

Προηγήθηκε η προβολή της πρώτης του ταινίας Sha’anan Si. Είναι ένα 40λεπτο ντοκιμαντέρ που αποτελεί μέρος της διπλωματικής του. Ο ίδιος δηλώνει πως έχει να το δει 15 χρόνια & νιώθει πως συναντά έναν παλιό φίλο. Ο Folman παίρνει την κάμερα και την στρέφει σε φίλους αλλά και άγνωστους σε μια τρομακτική περίοδο για το Ισραήλ, όπου όλοι περιμένουν τις επικείμενες ρίψεις αερίου και βομβών, κυκλοφορώντας με αντιασφυξιογόνες μάσκες και ανά πάσα στιγμή έτοιμοι να κρυφτούν σε καταφύγια ακούγοντας τις σειρήνες. Απλή κινηματογράφηση του παραλόγου του πολέμου που σε φέρνει στη θέση αυτών των απλών ανθρώπων και την ιδιόρρυθμη καθημερινότητα που ζουν. (3,5/5)

Αναλογιζόμενος τις πρώιμες επιρροές του αναφέρει πως όταν ακόμα σπούδαζε ένας φίλος του ήρθε από το Παρίσι φέρνοντας μαζί ταινίες του Tarkovsky. Βλέποντας συνεχόμενα τα Andrey Rublyov, Solaris και Stalker ανακαλύπτει μια πρωτοποριακή και διαφορετική ματιά που τον ιντριγκάρει. Ενδεικτικά αναφέρει τα αργά πλάνα στην αρχή του The Congress.

Για το Saint Clara αναφέρει ότι είναι μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του Pavel Kohout. Έχοντας αγοράσει πολλές κόπιες του βιβλίου, σε περιόδους που δεν είχε σχέση, έφτανε απλά να δώσει αυτό το βιβλίο σε κάποια κοπέλα για να τη ρίξει! Μέχρι που ένας φίλος του πρότεινε να το κάνει ταινία ώστε να τους το δείχνει και να είναι πιο άμεση η επικοινωνία. Επίσης παρατηρεί πως πρωταγωνιστές της ταινίας είναι απλά υπερήρωες που έχουν να κάνουν με τα μαθηματικά και τους αριθμούς και πως η μεγάλη ροή Ρώσων μεταναστών άλλαξαν το τοπίο στο Ισραήλ.

Φυσικά, μεγάλο μέρος της συζήτησης κινήθηκε γύρω από το Valz Im Bashir, την πιο διάσημη ταινία του, που τον έκανε γνωστό σε όλο τον κινηματογραφικό κόσμο, ξεκινώντας από τις Κάννες και συνεχίζοντας μέχρι τα Oscars. Αποκαλύπτει πως τα βασικά θέματα της ταινίας συμπεριλαμβάνουν: τον πόλεμο, τα όνειρα, το υποσυνείδητο, τη χαμένη νεότητα και αγνότητα, τις παραισθήσεις, το άγχος και το φόβο του θανάτου. Αναλογιζόμενος πως θα προσεγγίσει αυτά τα θέματα που είναι εντελώς «παράλογα» αποφάσισε να δοκιμάσει το animation, σε μια επίπονη και δημιουργικά δύσκολη διαδικασία που κράτησε πολλά χρόνια. Το αποτέλεσμα κατάφερε να έχει μεγάλη απήχηση σε ευρύ κοινό, μα πάνω από όλα συγκλόνισε τους ίδιους τους στρατιώτες που είδαν την ταινία & ακόμα περισσότερο τους συγγενείς και φίλους τους, στους οποίους ούτε οι ίδιοι μπορούσαν να περιγράψουν στο ελάχιστο το τι έζησαν και τα συναισθήματά τους. Ο Folman επιμένει πως η ταινία δεν θα είχε το ίδιο αποτέλεσμα αν ήταν γυρισμένη με digital camera και live action.

Η τελευταία του ταινία The Congress προβλήθηκε και στις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας μετά τις Κάννες. Παρόλο που δέχθηκε πιέσεις από παραγωγούς και παράγοντες μετά την αναγνώριση του Bashir να συνεχίσει και με άλλα animation ντοκιμαντέρ, θεώρησε πως έπρεπε να προχωρήσει παρακάτω. Ξεπερνώντας την έκπληξη της τεράστιας επιτυχίας, παραδέχεται πως ο μεγάλος του φόβος ήταν να εγκλωβιστεί σε αυτή την επιτυχία του Bashir και όχι μήπως αποτύχει σε κάποιο καινούργιο project. Επίσης, τονίζει και προτρέπει τους δημιουργούς κάθε είδους τέχνης να ξεφύγουν και να καταφέρουν να «αποδράσουν» από τα στενά όρια (ghetto όπως το αποκαλεί) του μέρους όπου γεννήθηκαν και μεγάλωσαν.

Το The Congress λοιπόν είναι βασισμένο σε ένα sci-fi βιβλίο του αγαπημένου του συγγραφέα Stanislaw Lem, ο οποίος έχει επίσης γράψει το Solaris. Ο Folman θεωρεί πως ο Lem είναι ο καλύτερος συγγραφέας του είδους και σαφώς παραγνωρισμένος. Η μορφή της ταινίας είναι κλασικό παραδοσιακό animation, η ολοκλήρωση της κράτησε 4,5 χρόνια και κομμάτια της ταξίδεψαν για επεξεργασία σε δεκάδες χώρες ανά την υφήλιο. Δηλώνει ευχαριστημένος για τα γυρίσματα στις Η.Π.Α. και πως οι ηθοποιοί δέχθηκαν να συμμετέχουν με το minimum μισθό (που καθορίζει το actors guild, και ευχήθηκε να μπορέσουμε να λαμβάνουμε και εδώ στην Ελλάδα κάποια στιγμή ανάλογους κατώτατους μισθούς!).

Στο τέλος δήλωσε πως το Valz Im Bashir είναι η τελευταία ταινία για την οποία μιλά για τον εαυτό του και πως κοιτάζει μπροστά. Στα επόμενα σχέδια του περιλαμβάνονται δύο ιδέες για ταινίες: η πρώτη είναι ένα animation αλλά για παιδιά και η δεύτερη είναι μια πιο σοβαρή και ενήλικη live action. Αυτό που τον ενδιαφέρει σήμερα και που ψάχνει να ανακαλύψει περισσότερα είναι το ανθρώπινο μυαλό και το υποσυνείδητο.

Bonus Fun Story: Σε party στις Κάννες μετά την προβολή του Valz Im Bashir και ενώ η ώρα είναι 04.00 τα ξημερώματα, πέφτει πάνω στον (μέγα και τρανό άρχοντα της παραγωγής) Harvey Weinstein ο οποίος τον συγχαίρει για την μεθαυριανή του (!!!) βράβευση με Χρυσό Φοίνικα για την ταινία, λέγοντας του πως ξέρει αυτός και πως έχει κερδίσει αρκετούς! Τη χρονιά εκείνη ο Φοίνικας πηγαίνει στο ιταλικό Gomorra και το Oscar ξενόγλωσσης ταινίας στο γιαπωνέζικο Okuribito.

Σαν να μην έφτανε αυτό, τον προσκαλεί στις 07.00 για πρωινό στο δωμάτιο του. Αφού παραγγέλνουν, τον ρωτάει για τα επόμενα σχέδια του. Ο Folman ξεκινάει να περιγράφει τις ιδέες του αλλά πριν περάσουν 2 λεπτά ο Weinstein τον διακόπτει λέγοντας πως ακούγονται μη ενδιαφέροντα για τον ίδιο και βαρετά. Η δική του πρόταση;! Να σκηνοθετήσει τον καινούργιο Bourne και τον «διώχνει» από το δωμάτιο πριν καν φτάσει ο διπλός espresso.

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ