Νύχτες Πρεμιέρας 2013: Το ημερολόγιο ενός σινεπαρμένου – Η δέκατη μέρα

...

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Τελευταία μέρα των πρωινών ταινιών του φεστιβάλ σήμερα, αλλά και τελευταία μέρα των δικών μου προβολών στο Οντεόν Όπερα με ένα ντοκιμαντέρ και μια ταινία που θα προβληθεί στο τμήμα «Μετά τα Μεσάνυχτα».

Ξέρεις τι λένε ημερολόγιό μου, ότι η νοσταλγία είναι μεγάλη πουτάνα. Και εκεί χτυπάει το «Rewind This»/Παρακαλώ Γυρίστε την Ταινία Από Την Αρχή, ένα ντοκιμαντέρ για ίσως την πιο αγαπημένη φόρμα στο χώρο, την βιντεοκασέτα και πετυχαίνει τον σκοπό της. Βλέποντας συλλέκτες VHS και ανθρώπους του χώρου, από τον Aton Egoyan μέχρι και την Cassandra Petrson (μια απλό τις πιο καλτ μορφές της τηλεόρασης, την Elvira #monoapeiriagapi) να μιλούν για το πως οι βιντεοκασσέτες άλλαξαν την οικιακή ψυχαγωγία αλλά και τον τρόπο με τον οποίο απολαμβάνουμε τις ταινίες, η ταινία μου χτύπησε κάποιες ευαίσθητες χορδές. Μπορεί να μην λέει και πολλά από κινηματογραφικής άποψης, αλλά ήταν απίστευτα fun!

Και μετά τι καλύτερο για να συνεχίσεις το πρωινό σου, απο το να βλέπεις κάποιους να χέζουν, να ακρωτηριάζονται και να τρώνε διάφορα περίεργα πράγματα κι όλα αυτά για τα λεφτά. Όχι, δεν βλέπαμε κάποιο reality πρόγραμμα, ούτε το «Fear Factor» . Το «Cheap Thrills»/Φθηνές Ανατριχίλες ξέρει πολύ καλά ότι τα λεφτά κινούν τα πάντα, και ότι μέσα στην απόγνωσή του ο άνθρωπος μπορεί να φτάσει στα άκρα, αλλά μένει στην ιδέα και το μόνο που καταφέρνει είναι να προκαλέσει κάποιες φθηνές σοκαριστικές σκηνές. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο. Για βραβείο κοινού στο μεταμεσονύχτιο τμήμα του SXSW περίμενα περισσότερα.

Αποχαιρετώντας το Οντεόν Όπερα για φέτος, βρέθηκα σε δίλημμα: να πάω να δω το «Upstream Color», για το οποίο δεν είχα εισιτήριο και δεν ήξερα αν θα βρω, ή να πάω να δω τις ελληνικές μικρού μήκους ταινίες, που είχα εισιτήριο; Τελικά ακολούθησα την πιο ασφαλή επιλογή. Στο ένατο μέρος των ταινιών μικρού μήκους είδα άλλες 10 ταινίες, αυτή την φορά όλες από Έλληνες δημιουργούς. Ανάμεσα σε κάποιες μετριότητες και κάποιες τελείως αδιάφορες, υπήρχαν και τα μικρά διαμαντάκια όπως το “Fuck Freud”, το “Don’t Let the Door Hit You on the Way Out” και το “Bob Goes to Parthenon”. Από αυτά τα τρία μάλλον το don’t let the door… μου άρεσε περισσότερο από όλα γιατί προσεγγίζει ένα σοβαρό θέμα, αυτό του ρατσισμού, με αρκετό χιούμορ. Πάντως, η αλήθεια είναι πως, μετάνιωσα που δεν πήγα στο “Upstream Color”.

Βγαίνοντας από την αίθουσα, για να ξαναμπώ στην ίδια αίθουσα, είδα πόσο πολύς κόσμος είχε μαζευτεί για το “Luton”. Φυσικό θα μου πεις και δεν θα έχεις άδικο. Ελληνική πρεμιέρα μιας από τις πιο αναμενόμενες ελληνικές ταινίες της χρονιάς, η οποία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν. Και φυσικά στο τέλος καταχειροκροτήθηκε. Ήταν μια ταινία όπου ήθελε την αφοσίωσή σου 100%. Μια ταινία που πρέπει να είσαι λίγο ξεκούραστος για να την παρακολουθήσεις. Κάτι που εγώ δεν ήμουν. Κατάλαβα ότι μου άρεσε, αλλά δεν κατάλαβα τον λόγο. Ήδη στην 10η μέρα του φεστιβάλ μετά από τόσες ταινίες, τόσο τρέξιμο και τόσο δουλειά κατάλαβα πως θα πρέπει λίγο να το χαλαρώσω το πράγμα. Το “Luton” σίγουρα θα το ξαναδώ, αυτή την φορά πιο… «νηφάλιος».

Και αν με προσκάλεσαν να πάμε στο πάρτι για το “Luton” στο ΤΙΚΙ αποφάσισα πως καλύτερα ήταν να γυρίσω σπίτι και να ξεκουραστώ. 2 μέρες πριν το τέλος του φεστιβάλ…

Ταινίες που είδα σήμερα: 3 μεγάλου μήκους + 10 μικρού μήκους
Συνολικές ταινίες που είδα στο φεστιβάλ: 29 μεγάλου μήκους + 28 μικρού μήκους = 57 ταινίες

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ