Νύχτες Πρεμιέρας 2013: Το ημερολόγιο ενός σινεπαρμένου – Η ένατη μέρα

...

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Πότε πέρασαν 8 μέρες του φεστιβάλ ούτε που το κατάλαβα. Βρισκόμαστε ήδη στην ένατη μέρα και νομίζω πως είμαι ακόμα στην δεύτερη με τρίτη… Παρόλα αυτά μια μικρή κούραση, μετά από τόσες πολλές ταινίες, την νιώθω. Σήμερα το πρωί πετάχτηκα για άλλη μια φορά στο Οντεόν για τις καθιερωμένες πλέον διπλές προβολές.

Η πρώτη ήταν το “Coldwater” που βασίζονταν σε αληθινά γεγονότα και μιλάει για τις εμπειρίες του Μπραντ, ενός έγκλειστου στο σωφρονιστικό ίδρυμα του Coldwater. Αν και ξεκίνησε κάπως χλιαρά με αρκετά στερεοτυπικούς χαρακτήρες για τέτοιους είδους ταινία στο δεύτερο μισό, ο σκηνοθέτης Vincent Grashaw πατάει γκάζι και δημιουργεί μια αρκετά δυνατή ταινία. Βίαιη και ρεαλιστική παράλληλα. Και εδώ είναι που γνωρίζουμε και τον σωσία του Ryan Gosling, P.J. Boudousqué, όπου θα ορκιζόμουν ότι ήταν ο δίδυμος αδερφός του! Όχι, απλά δες τον!!

Η ερμηνεία του στην συγκεκριμένη ταινία ήταν εξαιρετική από την αρχή μέχρι το τέλος – δυνατή και αφοπλιστική. Κρίμα μόνο που δεν θα μπορέσω να δω το απόγευμα της Παρασκευής τον σκηνοθέτη. Ελπίζω η ταινία να τα πάει αρκετά καλά στο διαγωνιστικό…

Μετά ακολούθησε το μουσικό ντοκιμαντέρ “Pussy Riot: A Punk Prayer”/Pussy Riot: Μια Πανκ Προσευχή. Γενικά δεν είμαι και μεγάλος φαν των μουσικών ντοκιμαντέρ. Ένα ήθελα να δω μόνο (το “Mistaken For Strangers”) αλλά δεν μπόρεσα να πάω στην πρωινή της προβολή. Ο λόγος που κάθισα να το παρακολουθήσω ήταν γιατί μιλούσε για την σύλληψη και την δίκη για βλασφημία τριών μελών του συγκροτήματος από το καθεστώς του Πούτιν . Με όλα όσα διαδραματίστηκαν το καλοκαίρι που μας πέρασε στο gay pride της Ρωσίας, ήθελα να μάθω την ιστορία των Pussy Riot και για το γιατί η κυβέρνηση Πούτιν χαρακτηρίζεται ως φασιστική. Ωραία προσέγγιση του θέματος, με συνεντεύξεις από οικογένεια και φίλους αλλά και από το αντίπαλο στρατόπεδο για το θέμα, καθώς και υλικό από την δίκη του συγκροτήματος. Αν και από άποψη κινηματογράφησης δεν έχει κάποια ιδιαίτερη αξία, περισσότερο ενημερωτικό είναι, πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ που αξίζει το δεις.

Το βράδυ με περίμενε άλλη μια ελληνική πρεμιέρα, η τελευταία ταινία που θα έβλεπα στο Ιντεάλ στα πλαίσια του φεστιβάλ φέτος, “Οι Αισθηματίες”. Μέσα στον πανικό φτάνω κι εγώ. Σε μια κατάμεστη αίθουσα όπου γέμισε για να δούμε το «work in progress» του Νίκου Τριανταφυλλίδη. Αν και «work in progress» αυτό που είδα μου φάνηκε αρκετά ολοκληρωμένο. Αλλά είχε προβλήματα με τον ήχο. Όταν έπαιζε μουσική στο background με το ζόρι  άκουγα τους διαλόγους. Και είχε αρκετή… Πάντως η ταινία ήταν καλή, αν και λίγο απαισιόδοξη μιας και μιλάει για την ματαιότητα της αγάπης. Αλλά είχε και το χιούμορ της και ο Χάρης Φραγκούλης ήταν υπέροχος στον ρόλο του Γιάννη, έναν από τους δυο μπράβους του «Δασκάλου». Μέσα στην τρέλα του, μέσα στην αφασία του, κατάφερε να πείσει ως ένα σκληρό αντράκι που όμως κρύβει μια συναισθηματική ψυχή.

Μετά τα κλασσικά χειροκροτήματα έφυγα για να πάω να δω την τελευταία προβολή για σήμερα «Big Bad Wolves»/Λύκε, Λύκε, Είσαι Εδώ; Τελικά δεν χρειάζεται να είσαι από την Κορέα ή την Ιαπωνία να κάνει μια διεστραμμένη ταινία. Και αυτό ήταν αρκετά διεστραμένο… Υπέροχο μαύρο χιούμορ καθόλη την διάρκεια της ταινίας που με έκανε να αναρωτηθώ αν βλέπω θρίλερ με χιούμορ ή μαύρη κωμωδία με gore. Αν και νύσταζα αφάνταστα, η ταινία κατάφερε να με κρατήσει μέχρι το φινάλε. Έπαιζε με τα νεύρα σου και σε έκανε να αναρωτιέσαι για την ενοχή ενός από τους πρωταγωνιστές.

Ωραίες ταινίες σήμερα, λίγες μέρες πριν την λήξη του φεστιβάλ. Για να δούμε αύριο…

Ταινίες που είδα σήμερα: 4 μεγάλου μήκους
Συνολικές ταινίες που είδα στο φεστιβάλ: 26 μεγάλου μήκους + 18 μικρού μήκους = 44 ταινίες

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ