Νύχτες Πρεμιέρας 2013: Το ημερολόγιο ενός σινεπαρμένου – Η έβδομη μέρα

...

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Η αλήθεια είναι πως είχα ξεσυνηθίσει να σηκώνομαι νωρίς αλλά σήμερα αποφάσισα πως ήρθε η ώρα να ξαναμπώ στους καθημερινούς ρυθμούς μου. Έτσι ξύπνησα την κλασική μου ώρα και έσυρα τον εαυτό μου μέχρι το Οντεόν Όπερα, έχοντας πάρει έναν κουβά καφέ μπας και ξυπνήσω. Για να δω τις δυο πρώτες ταινίες της μέρας.

Η πρώτη ήταν το «Love Eternal»/Αιώνια Αγάπη όπου ήταν η πιο creepy, άκρως «ενοχλητική» ταινία που είδα μέχρι στιγμής στο φετινό φεστιβάλ. Μιλούσε για τη ιστορία ενός νεαρού που έχει εμμονή με τον θάνατο και βοηθά αυτόχειρες να αυτοκτονήσουν, μέχρι που ξαφνικά βρίσκει την αγάπη. Βασισμένη σε βιβλίο του Ken Oishi, οπότε μια διαστροφή θα την είχε, η ταινία περιείχε μια αρκετά ενοχλητική σκηνή νεκροφιλίας (δεν έδειξε κάτι αλλά υπονοήθηκε και αυτό από μόνο του αρκεί) η οποία, δεν κρύβω πως με ενόχλησε. Αλλά το δεύτερο μισό, μέσα σε αυτή την ψιλό-αρρωστημένη κατάσταση, κατάφερε να με γοητεύσει γιατί έδειξε με έναν ονειρικό τρόπο ότι υπάρχει αγάπη, ομορφιά και αισιοδοξία σε αυτόν τον σκατένιο, μαύρο, κόσμο ρε γαμώτη.

Και με την δεύτερη ταινία πεταχτήκαμε μέχρι το Καζακστάν για το «Harmony Lessons»/Μαθήματα Αρμονίας. Πολυβραβευμένη ταινία η οποία κρατούσε λόγιο παραπάνω από όσο θα έπρεπε. Αρκετά σκληρή, μα άκρως αληθινή, μιλάει, μέσω του σχολικού τραμπουκισμού, για την ανάγκη επιβίωσης και το πως μπορεί το μεγάλο ψάρι να τρώει το μικρό αλλά, καμιά φορά, και το μικρό δείχνει τα δόντια του. Αν και λίγο προς το τέλος με κούρασε, ήταν μια υπέροχη και δυνατή ταινία.

Δεν προλάβαινα να κάνω κάτι μετά το τέλος της μιας και η επόμενη άρχιζε σε 2 ώρες περίπου, οπότε βόλτα και πίσω στον Δαναό για τις Μικρές Ιστορίες Β´. Το δεύτερο μέρος δεν με ενθουσίασε τόσο όσο το πρώτο. Η πρώτη ξένη ταινία, το «Cadence», είχε πρόβλημα με τους υπότιτλους και παίχτηκε ξανά στον τέλος χωρίς αυτούς. Είχε ελάχιστους διαλόγους στα γαλλικά και δεν ήταν και τίποτα το ιδιαίτερο. Αυτή που αγάπησα ήταν το «Rhino Full Throttle» που μιλούσε για την αγάπη μέσα στην μεγαλούπολη και ως αθεράπευτα ρομαντικός απλά την λάτρεψα.

Άλλες δυο ώρες κενό μέχρι να αρχίσει το «India Blues» οπότε άλλη μια βόλτα στην Πανόρμου και μετά πίσω στον Δαναό. Προς έκπληξή μας, και παρόλο που δεν αναγραφόταν στο πρόγραμμα, ο σκηνοθέτης της ταινίας Γιώργος Μαρκάκης ήταν εκεί για να προλογίσει την ταινία και μετά θα έμενε για ερωτήσεις. Η ταινία μιλούσε για την ερωτική σχέση δυο ανδρών χωρισμένη σε 8 κεφάλαια, ειπωμένα χωρίς κάποια χρονολογική σειρά, όπου κάθε ένα από αυτό χαρακτηρίζονταν και από ένα συναίσθημα. Ήταν πααααααααααααααρα πολυυυυυυυυυυυυυυ αργηηηηηηηηηηηηη ταινία, με κάποια πλάνα να «τραβάνε» πολύ περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Το καταλαβαίνω απόλυτα όλο αυτό που ήθελε να πει για τα συναισθήματα των χαρακτήρων του αλλά το ότι τα τραβάει από τα μαλλιά με κούρασε αφάνταστα. Το να βλέπω επί 2-3 λεπτά ένα πλάνο με ένα άδειο δωμάτιο και το μόνο που άκουγα είναι μια ηλεκτρική σκούπα να σφυρίζει, δεν βοηθούσε και πολύ στα νεύρα μου. Πολύ γυμνό, πολύ σεξ (μια σκηνή σεξ κράτησε για 10 περίπου λεπτά, άντε κάτι λιγότερο). Και οι ερμηνείες δεν ήταν τίποτα το σπουδαίο γιατί, συγγνώμη κιόλας ημερολόγιό μου, αλλά όλοι μας – ακόμα κι εγώ – μπορούμε να καθόμαστε σε μια καρέκλα και να τρώμε και να καπνίζουμε με νταλκά.

Μετά ήρθαν και οι ερωτήσεις. Εδώ θα κάνω την ένστασή μου. Μπορεί η ταινία σε κάποιον να μην άρεσε. Φίλε μαζί σου και κόλλα το και hi5 και τα σχετικά. Αλλά το να κάνεις μια ερώτηση του τύπου «πολύ μινιμαλιστικό το σκούπισμα στο χέσιμο, γιατί;» σε τι αποσκοπεί ακριβώς; Το θεωρείς αστείο; Γελάσαμε; Όχι. Κανείς δεν γέλασε και μάλιστα ακούστηκαν και σχόλια από τον κόσμο τύπου «χα, τι εξυπνάδα. Μπράβο.» Δεν θα καταλάβω ποτέ τον τύπο του Έλληνα θεατή που προσπαθεί να το παίξει έξυπνος…

Αυτά. Πάω να ξεκουραστώ γιατί με νευρίασε.

Ταινίες που είδα σήμερα: 3 μεγάλου μήκους + 11 μικρού μήκους
Συνολικές ταινίες που είδα στο φεστιβάλ: 19 μεγάλου μήκους + 18 μικρού μήκους = 37 ταινίες

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ