Νύχτες Πρεμιέρας 2013: Το ημερολόγιο ενός σινεπαρμένου – Η όγδοη μέρα

...

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Σήμερα οι πρωινές προβολές μου έκαψαν τον εγκέφαλο. Εντάξει, ίσως γίνομαι υπερβολικός. Όχι και οι δυο αλλά η μία, συγκεκριμένα η πρώτη, σίγουρα μου τον έκανε τοματοπελτέ. Είδα το περιβόητο “Sharknado”/Καρχαριοστρόβηλος! Η ταινία ήταν το απόλυτο κάψιμο. Ναι, ακόμα χειρότερο και από το Hentai Kamen. Όμως το «κιλοτάκι» έβγαζε και λίγο γέλιο. Σ’ αυτό απλά ήθελα κάποιος να σταματήσει το βασανιστήριο που περνούσα με ένα πιστόλι ή κάτι τελοσπάντων. Θα μου πεις γιατί δεν έφευγα; Πότε, σε καμιά ταινία δεν έχω σηκωθεί να φύγω, όσο χάλια και να είναι. Θα μου πεις λοιπόν καλός μαζόχας είσαι… Αλλά προσπαθούσα να δω τι θα κάνει, που θα το πάει και πως θα τελειώσει. Το “Sharknado” δεν έβγαζε απολύτως κανένα νόημα. Οι διάλογοι ήταν χάλια, σου πετούσε εμβόλιμα κάποιες σκηνές με καρχαρίες από national geographic και προσπαθούσες να συγκρατήσεις τα επιφωνήματα τρόμου με κάθε σκηνή που μιλούσε ο Ian Ziering (ναι του Steve από το “Beverly Hills 90210”). «Πραγματικά μισώ τους καρχαρίες» είπε. Πραγματικά κόντεψα να μισήσω τις ταινίες όμως εγώ… Απλά αίσχος.

Μετά το πολιτισμικό σοκ που έπαθα, προσευχόμουν μήπως και η δεύτερη ταινία καταφέρει να με συνεφέρει. Το “It Felt Like Love”/Θέλω να Νιώσω Αγάπη μιλάει για την ιστορία μιας 14χρονης που θέλει σώνει ντε και καλά να κάνει σεξ εδώ και τώρα. Ερωτισμός στο φουλ με ονειρική κινηματογράφηση για την εφηβική σεξουαλική αφύπνιση. Είχε τις στιγμές της με μια υπέροχη φωτογραφία αλλά, εν τέλει, δεν κατάφερε να απογειωθεί. Θα μπορούσε να ήταν μια δυνατή ιστορία αλλά η σκηνοθέτης Eliza Hittman δεν κατάφερε να μου μεταδώσει πλήρως την συναισθηματική τρικυμία των χαρακτήρων της. Περίμενα κάτι περισσότερο από μια ταινία με τέτοια θεματολογία.

Ευτυχώς το απόγευμα είχα μόνο μια ταινία, το “Lovelace” οπότε λίγη δουλειά και ξεκούραση στο ενδιάμεσο απλά επιβάλλονταν.

Τσόντα πήγα να δω, τσόντα δεν είδα. Τελικά το “Lovelace” αποδείχτηκε μια καλή ταινία, κάτι λίγο παραπάνω του μετρίου θα έλεγα, η οποία προσπαθούσε να… διεισδύσει σε βάθος (πραγματικά περίμενες ότι δεν θα το έγραφα;) στη ζωή της διάσημης πορνοστάρ Linda Lovelace. Χωρισμένο σε δυο μέρη, στο πρώτο έδειχνε για το πως η Linda κατέληξε στο να γυρίσει την διάσημη αυτή ταινία και στο δεύτερο εξερευνά τα «παρασκήνια» της ζωής της και τον γάμο της με τον Τσακ που την έδερνε συνέχεια. Μισό κωμωδία μισό δράμα, ένοιωθα πως η ταινία είχε κρίση ταυτότητας. Η Amanda Seyfried, αν και καλή στον ρόλο της, δεν κατάφερε να δώσει αυτό το ερμηνευτικό “money shot” που περίμενα.

Και άλλη μια φεστιβαλική μέρα κάπως έτσι τελείωσε. Χωρίς πολλούς ταινιακούς οργασμούς…

Ταινίες που είδα σήμερα: 3 μεγάλου μήκους
Συνολικές ταινίες που είδα στο φεστιβάλ: 22 μεγάλου μήκους + 18 μικρού μήκους = 40 ταινίες

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ