Νύχτες Πρεμιέρας 2013: Το ημερολόγιο ενός σινεπαρμένου – Η τέταρτη μέρα

...

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Τελικά ήταν ακριβώς όπως το περίμενα. Το πρωί δεν μπορούσα με τίποτα να σηκωθώ. Κι όταν τελικά κατάφερα να πείσω τον εαυτό μου επιτέλους να σηκωθεί από το κρεβάτι, ήταν ήδη περασμένες 1… Αλλά χρειαζόμουν την ξεκούραση οπότε δεν ένοιωθα καθόλου τύψεις.

Αφού έφαγα και ξεκουράστηκα, πήρα το δρόμο για το Δαναό και το πρώτο μέρος απλό τις Μικρές Ιστορίες. 7 από τις καλύτερες ταινίες μικρού μήκους έκαναν πρεμιέρα στο πρώτο μέρος με ιστορίες που περιλάμβαναν την περιπετειώδη, αλλά και κωμικοτραγική επιστροφή μιας οικογένειας στο Ισραήλ από την Ρωσία, σκέψεις ενός μικρού παιδιού για τον θάνατο, αλλά και το ταξίδι τριών νεαρών προς τη Σεβίλλη. Άλλες καλύτερες από κάποιες άλλες, αλλά όλες τους υπέροχες, αυτό το μέρος του φεστιβάλ καταφέρνει να εκπλήσσει ευχάριστα κάθε φορά.

Αν και το πρόγραμμα έλεγε πως η συνολική διάρκεια των ταινιών ήταν 97´ λεπτά μου φάνηκε κάπως μεγαλύτερη. Έτσι, αν και ήξερα πως η πρεμιέρα της ταινίας «September» θα αργούσε όπως γίνεται πάντα στο φεστιβάλ, έτρεξα στο Οντεόν για να προλάβω. Ποτέ δεν ξέρεις σκέφτηκα. Ίσως, για πρώτη φορά, να άρχιζε στην ώρα της. Αλλά ούτε αυτή τη φορά έγινε κάτι τέτοιο.

Η δεύτερη ταινία της Πέννυ Παναγιωτοπούλου με τίτλο «September», ήταν ένα μικρό διαμάντι. Μια ταινία για την μοναξιά, για την ανάγκη του ανθρώπου να αγαπήσει και να αγαπηθεί, μια αλληγορία για τις ανθρώπινες σχέσεις. Υπέροχες ερμηνείες αλλά η πρωταγωνίστρια Κόρα Καρβούνη ξεχωρίζει. Αν και είχε όλα τα στοιχεία του δράματος, υπήρχαν φορές που με έκαναν να πιστέψω πως έβλεπα θρίλερ. Την αγάπησα από την πρώτη στιγμή και η φράση που μου έμεινε ήταν: «δεν μπορείς την μοναξιά ούτε στο πίσω μέρος του καθίσματος». Μια ταινία τόσο γλυκόπικρη και μελαγχολική όσο και ένα πρωινό του Σεπτέμβρη.

Και αφού καταχειροκροτήσαμε την ταινία μέσα σε μια κατάμεστη, αλλά ταυτόχρονα και απίστευτα ζέστη, αίθουσα άρχισα να σκέφτομαι τι θα κάνω τις επόμενες δυο ώρες (mental note: πρέπει να μάθω να προγραμματίζω καλύτερα τον χρόνο μου…). Έτσι, αφού τσίμπησα κάτι και μετά από μια βόλτα στην νυχτερινή Αθήνα, πήγα στο Ιντεάλ για το απόλυτο σαββατιάτικο κάψιμο. Το «Hentai Kamen». Κάψιμο. Ολότελο, απενοχοποιημένο, κάψιμο. Ένιωθα τα εγκεφαλικά μου κύτταρα να πεθαίνουν βλέποντας το, αλλά ταυτόχρονα καταλάβαινα πως πέθαναν μέσα σε μια ηδονή καφρίλας. Τίποτα λιγότερο, τίποτα παραπάνω. Μια από τις πιο διασκεδαστικές ταινίες που είδα στο φεστιβάλ εδώ και πολύ καιρό. Ολόκληρη η αίθουσα την καταχειροκρότησε. Σίγουρα δεν είναι για όλους, αλλά όσοι επιλέξουν να την δουν, θα την λατρέψουν. Αν έχουν και παρέα ακόμα καλύτερα.

Και με αυτόν τον τόνο τελείωσε και η τέταρτη μέρα του φεστιβάλ…

Ταινίες που είδα σήμερα: 3
Συνολικές ταινίες που είδα στο φεστιβάλ: 13

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ