Νύχτες Πρεμιέρας 2013: Το ημερολόγιο ενός σινεπαρμένου – Η τρίτη μέρα

...

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Ξυπνώντας και κοιτώντας το πρόγραμμα των πρωινών προβολών κατάλαβα πως σήμερα η μέρα θα ξεκινούσε με κάτι πιο βαρύ από ότι χθες. Πριν πάω όμως στο Οντεόν έπρεπε πρώτα να πεταχτώ ως τον Ιανό για κάποια εισιτήρια, όπου όταν με είδαν το πρώτο πράγμα που μου είπαν ήταν «χαχαχα!! Πρωί, βράδυ εδώ παρέα. Ντούρος!» Πάντα θεωρούσα τις κοπέλες από τον Δαναό τις πιο ευγενικές, πιο ευχάριστες παρουσίες του φεστιβάλ όπου σε υποδέχονται πάντα με χαμόγελο. Να ´στε πάντα καλά και πάντα έτσι κορίτσια!

Anyhow, η πρώτη πρωινή προβολή ήταν το «Tore Tanzt»/Τίποτα Κακό δεν θα Συμβεί, μια ταινία που χωρίζεται σε τρία κεφάλαια – Πίστη, Αγάπη, Ελπίδα – και ξεκινάει ως δράμα ενός θρησκόληπτου νεαρού που μια οικογένεια τον υποδέχεται ως μέλος της και καταλήγει σε σαδιστικό θρίλερ. Βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, υπάρχουν στιγμές που θα σου γυρίσει το στομάχι με όσα βλέπεις. Την σκηνή με το κοτόπουλο ακόμα την θυμάμαι και ανατριχιάζω. Την λες και ως παραβολή που θα μπορούσε να είχες διαβάσει στο μάθημα των θρησκευτικών για την πίστη και την δύναμή της απέναντι στο κακό. Κράτησε το ενδιαφέρον μου μέχρι το τέλος, αν και ομολογώ πως υπήρχαν φορές που τράβηξα το βλέμμα μου την οθόνη. Ηθικό δίδαγμα; Μην εμπιστεύεσαι τόσο εύκολα την καλοσύνη των ξένων.

Ένα διάλειμμα το χρειαζόμουν μετά την ταινία. Και το δεκάλεπτο διάλειμμα μετά από αυτή δεν μου φάνηκε αρκετό. Ήξερα και πως η επόμενη δεν θα ήταν και πάλι από τις πιο ευχάριστες ταινίες. Και δεν έπεσα έξω. Μια από τις αγαπημένες ταινίες του φεστιβάλ της Τραϊμπέκα, το «Stand Clear of the Closing Doors»/Προσοχή στο Κενό Μεταξύ Συρμού και Αποβάθρας μιλούσε για τον γολγοθά ενός 13χρονου παιδιού που πάσχει από Άσπεργκερς που χάνεται στην Νέα Υόρκη ολίγες μέρες πριν τον τυφώνα Σάντι και την αγωνία της μητέρας του μέχρι να βρεθεί. Μαύρη μαυρίλα πλάκωσε δηλαδή κι εδώ. Άλλη μια παραβολή κι εδώ, η ταινία προσπαθεί να μπει στην ζωή ενός ανθρώπου που πάσχει από την νόσο χρησιμοποιώντας τους συρμούς του μετρό της Νέας Υόρκης ως το ταξίδι του μυαλού του και το πόσο σκοτεινό μπορεί να γίνει αυτό, για την απομόνωση που νιώθει αλλά και τις δυσκολίες που περνά μέχρι να γίνει καλύτερα. Βαριά θεματολογία για μια τόσο ανθρώπινη ταινία που κατάφερε να με συγκινήσει αν και δεν κατάφερε να ξεφύγει από κάποια κλισέ.

Δυο απανωτές βαριές ταινίες δεν είναι και ότι πιο ευχάριστο για να ξεκινήσει η μέρα σου και όταν βγήκα ένιωθα πως χρειαζόμουν λίγη ξεκούραση. Είχα 3 ώρες πριν τις απογευματινές μου προβολές και έτσι αποφάσισα να γυρίσω για λίγο σπίτι γιατί στις 6 έπρεπε να γυρίσω πίσω στο Οντεόν για το «Happy Slapping».

Πάντα, και εννοώ πάντα, τα πρώτα πρωτοβρόχια της Αθήνας ξεκινούν μέσα στις Νύχτες Πρεμιέρας. Και τα σύννεφα που μαζεύονταν σιγά-σιγά υποδεικνύουν πως μάλλον σήμερα θα ήταν η μέρα αυτή. Αλλά για την ώρα είχα να δω ταινία. Πέντε νεαροί παίρνουν τα κινητά του τηλέφωνα και καταγράφουν σε βίντεο τις επιθέσεις τους σε ανυποψίαστους περαστικούς. Προσπαθώντας να δώσει μια δόση αληθοφάνειας στην βία μιας πιο ψηφιακής εποχής, η ταινία χάνει τον δρόμο της, δεν πείθει αρκετά, η ιστορία εκτροχιάζεται και οι χαρακτήρες της μοιάζουν εξωπραγματικοί. Δεν είναι ότι πρόκειται για κακή ταινία, η σκηνοθεσία παραμένει ευρηματική, αλλά δεν είναι κάτι που ξεπερνάει το μέτριο.

Η αλήθεια είναι πως δεν είχα όρεξη να δω την «Λιμουζίνα», την νέα ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου. Έχοντας δει τα «Οπορωφόρα της Αθήνας» πριν λίγα χρόνια ξανά στις Νύχτες Πρεμιέρας, πάλι με πρωταγωνιστή τον Νίκο Κουρη, δεν ενθουσιάστηκα. Οι ταινίες του έχουν ένα περίεργο στυλ και χιούμορ που ποτέ δεν μου κέντριζαν το ενδιαφέρον. Αλλά, μιας και είχα εισιτήριο, και μην έχοντας τίποτα καλύτερο να κάνω, της έδωσα μια ευκαιρία. Και ήταν ακριβώς όπως την περίμενα. Παραδόξως η Δούκισσα Νομικού δεν ήταν το χειρότερο στην ταινία. Και εδώ η ιστορία δεν κατάφερε να με κρατήσει, οι χαρακτήρες παρέμεναν ακόμα ιδιόρρυθμοι και σουρεαλιστικοί, μιλάνε με σοφιστικέ υφάκι και ενίοτε με αποφθέγματα, ενώ το χιούμορ της δεν κατάφερε να με συγκινήσει.

Βγαίνοντας από την αίθουσα είχε ήδη ξεκίνησε ένα ψιλόβροχο. Και εκεί, σε μια φθινοπωρινή γαρ βραδινή Αθήνα, άρχισα να σκέφτομαι τι σκατά θα κάνω μόνος μου περιμένοντας δυο ώρες μέχρι να αρχίσει το «The Conjuring»/Το Κάλεσμα. Ο καιρός ήταν ότι πρέπει για θρίλερ και η ταινία δεν απογοήτευσε. Την φράση «το σκατό στην κάλτσα» την έχεις ακουστά; Ο James Wan σκηνοθετεί ένα από τα καλύτερα θρίλερ που έχεις δει εδώ και χρόνια (ε, από το «Insidious» δηλαδή). Ατμόσφαιρα που σε αιχμαλωτίζει από τα πρώτα λεπτά και χτίζει το σασπένς και τον τρόμο με μαεστρία. Αν και το σενάριο δεν είναι κάτι άγνωστο, όλα είναι τόσο καλά δομημένα μεταξύ τους, το καστ είναι υπέροχο και σίγουρα σε κάνει να φωνάζεις από φόβο μερικές φορές. Το ξέρω καλά, πίστεψε με…

Και τώρα το θέμα είναι ποιος πάει να κοιμηθεί μετά από μια τέτοια ταινία. Και ποιος ξυπνάει αύριο νωρίς…

Δείτε όλα αυτά που είδαμε στις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας

Ταινίες που είδα σήμερα: 5
Σύνολο ταινιών που είδα μέχρι στιγμής στο φεστιβάλ: 10

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ