Νύχτες Πρεμιέρας 2014: Δευτέρα 22/09: Το REEL ήταν εκεί

Εκπληκτικό πολεμικό θρίλερ, συγκλονιστικές συνθήκες στα καρτέλ της Κολομβίας και έρωτας στα χρόνια του διαδικτύου

Όπως κάθε φορά τα τελευταία χρόνια, το Reel.gr δίνει το παρών στο σπουδαιότερο ραντεβού των Αθηναίων σινεφίλ, τις Νύχτες Πρεμιέρας, που μάλιστα φέτος συμπλήρωσαν τα 20 τους χρόνια. Κάθε μέρα θα σας παρουσιάζουμε τις ανταποκρίσεις μας από τις ταινίες που παρακολουθήσαμε, με μία σύντομη κριτική τους. Μπορείτε να δείτε το πρόγραμμα σε PDF εδώ.

71

seventy_one_ver2

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο, είναι συχνότατα μία εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση: ψάχνεις να βρεις τα πατήματα σου, είσαι ακόμα άπειρος, δεν είσαι απόλυτα σίγουρος για το μήνυμα που θες να οπτικοποιήσεις. Από την άλλη μεριά, υπάρχει κι ο Yann Demange, o Γαλλο-Αλγερινός σκηνοθέτης που μας χαρίζει το πρώτο του πόνημα, «71» και εμείς μένουμε ενεοί με την άνεση που επιδεικνύει πίσω από το φακό. Ψάξαμε εξονυχιστικά να βρούμε έναν τομέα που υστερεί το πολεμικό θρίλερ αυτό, μα οι «προσπάθειες» μας αποδείχτηκαν άκαρπες, μιας και το «71» παίρνει άριστα σχεδόν σε κάθε ξεχωριστή κατηγορία, αλλά και -το σημαντικότερο- σαν αρμονικό σύνολο.

Είναι 1971 και η κατάσταση στη Βόρεια Ιρλανδία μυρίζει μπαρούτι. Η μεγάλη απειλή για τους Άγγλους, ακούει στο όνομα IRA(Ιρλανδικός Απελευθερωτικός Στρατός) και, έτσι, ο στρατός στέλνεται στο Μπέλφαστ, ώστε να ελέγξει την κατάσταση. Η πόλη μαστίζεται ήδη από τις δικές της εσωτερικές διαμάχες, μεταξύ Προτεσταντών(φιλοβρετανοί) και Καθολικών(το ακριβώς αντίθετο) και, όπως γίνεται εύλογα αντιληπτό, η κατάσταση στους δρόμους είναι «εκρηκτική»(no pun intended). Ένας νεαρός Βρετανός στρατιώτης, ο Gary, θα βρεθεί στο μάτι του κυκλώνα όταν μείνει πίσω μετά από μία επιχείρηση-«ναυάγιο» και με τον συνάδελφο του νεκρό από εχθρικά πυρά θα προσπαθήσει να επιβιώσει στο εξαιρετικά αφιλόξενο περιβάλλον των δρόμων του Μπέλφαστ. Μαχόμενος για τη ζωή του, θα καταλάβει πως διακυβεύονται πολλά παραπάνω από την επίλυση του πολέμου μεταξύ των δύο πλευρών.

Με σκηνοθετική ματιά χωρίς φόβο και με περίσσεια άνεση, που έρχεται σε αντίθεση με την πρότερη εμπειρία του, ο Demange καταφέρνει να μας παραδώσει την καλύτερη πολεμική ταινία της χρονιάς έως τώρα. Μάλιστα, από τη μέση του φιλμ κι έπειτα, το στοιχείο του θρίλερ κάνει την εμφάνιση του, συμπληρώνοντας αρμονικότατα το crossover, χάρη στη συνεχόμενη ροή της ιστορίας και το αμείωτο σασπένς που χαρακτηρίζει το μεγαλύτερο μέρος της διάρκειας του. Όπως είπαμε όμως, όλα τα στοιχεία του «71» είναι υψηλοτατου επιπέδου και το cast δε θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. Μόνο σε βρετανικά ensemble cast παρατηρείται αυτή η αψεγάδιαστη απόδοση από όλους τους ηθοποιούς -μέχρι κι αυτούς με μία ατάκα!- και εδώ, πέρα από τον για άλλη μία φορά εκπληκτικό Jack O’Donnell(που παρ’όλα αυτά δεν κουβάλα όλη την ταινία στους ώμους του), έχουμε μία πλειάδα υπέροχων ηθοποιών που τον πλαισιώνουν: ο Sean Harris(24 Hour Party People), o Killian Scott(Calvary), ο David Wilmot(που είδαμε να πρωταγωνιστεί και στο «Gold») και o Richard Dormer(του πολύ καλού indie «Good Vibrations»).

Κομβικό για τη δυναμική του φιλμ, είναι το soundtrack από τον David Holmes, θέτοντας το tempo της ταινίας, άλλοτε φορτσάροντας και άλλοτε χαμηλώνοντας τους ρυθμούς. Αξίζει να σημειωθεί πως ο Holmes δεν έχει άλλη εμπειρία σε μουσική μεγάλου μήκους ταινίας. Το μοντάζ είναι σπιντάτο και εκ των βασικών υπευθύνων για τον καταιγιστικό ρυθμό. Υπογράφεται από τον Chris Wyatt, πεπειραμένο μοντέρ και υπαίτιο για τις σπουδαίες ταινίες του Shane Meadows, «Dead Man’s Shoes» και «This Is England». Tέλος, η σκοτεινή, σκληρή και ακατέργαστη εικόνα των δρόμων του Belfast, είναι ευγενική προσφορά του Tad Radcliffe, του διευθυντή φωτογραφίας της ταινίας.

Πολλοί μιλούσαν για «έγκλημα» που το «71» δεν κατέκτησε τη Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου. Δε αναγορεύουν όμως τα βραβεία μία σπουδαία ταινία, αλλά τα συναισθήματα που προκαλεί από το κοινό. Θα την θυμόμαστε για καιρό.

4.5/5

Παναγιώτης Μήτσικας

 

Manos Sucias

mano_sucias_still_h_2014-ed1-thumb-630xauto-47440

Όπως ακριβώς και με το εκπληκτικό «Cidade de Deus(Πόλη του Θεού)», η αποτύπωση των συνθηκών σε σκληρές γειτονιές του κόσμου, πάντα καταφέρνει να σοκάρει εμάς, τους πολύ πιο προνομιούχους. Μπορεί το «Manos Sucias» να μη φτάνει στα επίπεδα της ταινίας του Fernando Meirelles(και της Katia Lund), αλλά φωτίζει μία αθέατη -και σκοτεινή- πλευρά της Κολομβίας, με σκηνές που μοιάζουν αδιανόητες στα μάτια μας.

Βρισκόμαστε στην Κολομβία. Ξεχάστε την πρωτεύουσα, Bogota, η οποία δεν έχει καμία σχέση με την περιοχή που μας απασχολεί εδώ, την Bonaventura. Ένα 19χρονο παιδί με όνειρα για τη ζωή του και ένας ψαράς που έχει χάσει τα πάντα, μπαίνουν στα χωράφια των εμπόρων ναρκωτικών, ώστε να εξασφαλίσουν τα προς το ζην. Αποστολή τους, να μεταφέρουν 100 κιλά κοκαΐνης μέσα σε μία τορπίλη, όπου δένουν στη βάρκα τους με σκοπό να μεταφέρουν στις ακτές του Παναμά. Μία αποστολή κάθε άλλο παρά εύκολη, καθώς πέρα από το λιμενικό κι αυτούς που λυμαίνονται το φορτίο τους, έχουν να αντιμετωπίσουν και τις μεταξύ τους διαμάχες.

Ωμό, χωρίς καμία ωραιοποίηση και ακατέργαστο, το «Manos Sucias» καταγράφει την αδυσώπητη πραγματικότητα των φτωχών περιοχών της Κολομβίας, όπου δρουν ανενόχλητοι οι μεγαλοεμπόροι κοκαΐνης, υπεράνω κάθε νόμου. Μία πραγματικότητα όπου παιδιά δολοφονούνται αδιακρίτως επειδή είδαν κάτι ή πήγαν κάπου που δεν έπρεπε. Μία πραγματικότητα όπου οι παραστρατιωτικοί είναι κράτος εν κράτει. Η αδυναμία του φιλμ, έγκειται στο γεγονός πως απουσιάζει μία «ισχυρότερη» κορύφωση, ώστε να ανέβει σε ακόμη υψηλότερο επίπεδο.

3.5/5

Παναγιώτης Μήτσικας

 

The Heart Machine

photo-main (1)

Με την ολοένα αυξανόμενη εισβολή της τεχνολογίας σε κάθε τομέα της ζωής μας, είναι απόλυτα φυσιολογικό να βλέπουμε και ταινίες που ασχολούνται με την αποξένωση μας από την πραγματική ζωή. Το σχολίασε το πολύ καλό «Medianeras», το περυσινό «Disconnect», το πρόσφατο «10.000km» που είδαμε πριν λίγες ημέρες στα πλαίσια του φεστιβάλ και τώρα, ήρθε η σειρά του «The Heart Machine». To ντεμπούτο του Zachary Wigon(o οποίος είναι και κριτικός κινηματογράφου της Village Voice) θέτει άρτια την προβληματική του και επωφελούμενο από τις καλές ερμηνείες, πετυχαίνει το σκοπό του.

Ο Cody έχει διαδικτυακή σχέση με τη Virginia, με την οποία μιλούν κάθε μέρα μέσω Skype, κάνοντας πάνω-κάτω ότι κάνουν τα -διαδικτυακά- ζευγάρια: cyber sex, συζητήσεις επί συζητήσεων, συμβουλές μαγειρικής μέσω κάμερας και άλλα τέτοια ωραία. Το πρόβλημα είναι πως η Virginia βρίσκεται στο Βερολίνο για 6 μήνες, ή τουλάχιστον έτσι έχει πει στον Cody, ο οποίος αρχίζει να πείθεται όλο και περισσότερο πως η κοπέλα του μένει πολύ πιο κοντά απ’όσο ισχυρίζεται. Τότε είναι που αρχίζει να επιδεικνύει ντετεκτιβικές ικανότητες που θα ζήλευε κάθε διαδικτυακός stalker κι εμείς καταλαβαίνουμε γιατί δεν είχε κανονική σχέση τόσο καιρό.

Η χημεία μεταξύ των δύο χαρακτήρων(δε θα πω πρωταγωνιστών, πιστεύω πως είναι σεναριακό τέχνασμα) είναι αντίστοιχα μηχανική με τα μέρη του ηλεκτρονικού υπολογιστή που είναι το μοναδικό μέσο μεταξύ τους. Η αδυναμία τους για βασική ανθρώπινη κοινωνική συμπεριφορά είναι εμφανής, λέει τα πάντα για αυτό που θέλει να περάσει το φιλμ, δηλαδή τη σταδιακή ελάττωση των διαπροσωπικών σχέσεων και την αντικατάσταση τους από apps στο κινητό και στον υπολογιστή. Ο John Gallagher Jr.  συνεχίζει τις πολύ καλές του εμφανίσεις μετά το «Short Term 12», συνεπικουρούμενος από την Kate Lyn Sheil(You’re Next). Στα συν και το ωραίο electronica soundtrack.

3/5

Παναγιώτης Μήτσικας

 Δείτε εδώ την ανταπόκριση μας από την τέταρτη μέρα του φεστιβάλ

Δείτε εδώ την ανταπόκριση μας από την τρίτη μέρα του φεστιβάλ

Δείτε εδώ την ανταπόκρισή μας από την δεύτερη μέρα του φεστιβάλ

Δείτε εδώ την ανταπόκριση μας από την πρώτη μέρα του φεστιβάλ

Δείτε εδώ την κριτική μας για την ταινία έναρξης του φεστιβάλ

Δείτε εδώ τις επιλογές του Αχιλλέα Βασιλείου για το φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας

Δείτε εδώ δέκα ταινίες του φεστιβάλ που δεν πρέπει να χάσετε

Δείτε εδώ ότι χρειάζεται να ξέρετε για τις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας

Παναγιώτης Μήτσικας

Ο Παναγιώτης Μήτσικας είναι το νόθο παιδί του Woody Allen και του Fox Mulder. Τα τελευταία 5 χρόνια έχει ξεκινήσει ένα indie coming-of-age road trip, ώστε να ανακαλύψει τον εαυτό του.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*