Νύχτες Πρεμιέρας 2015: Πέμπτη 24/09

Οι προσδοκίες υπήρχαν. Το αποτέλεσμα;

Πρώτη ημέρα για τις Νύχτες Πρεμιέρας 2015, χθες Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου και οι επιλογές μας ήταν δύο ταινίες του διαγωνιστικού προγράμματος. Παρά τις περγαμηνές που συνόδευαν αμφότερες, «Sangaile» και «Degrade» δε δικαιολόγησαν τις προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί γύρω από τ’όνομα τους.

Dégradé

 ★★½☆☆ 

DEGRADE_Still

Στη Λωρίδα της Γάζας, καμία δραστηριότητα δεν είναι απόλυτα ανέμελη. Ακόμα και μια απλή επίσκεψη στο κομμωτήριο. Στην κωμωδία δωματίου των Tarzan και Arab Nasser, «Dégradé», 13 γυναίκες με διαφορετικά υπόβαθρα -οι περισσότερες- επισκέπτονται το «ινστιτούτο» καλλωπισμού της Christine, μίας γυναίκας από τη Ρωσία που επισκέφθηκε την Παλαιστίνη πριν 12 χρόνια με το σύζυγο της και αποφάσισε να μείνει για πάντα.

Ξεκάθαρα θεατρικής προσεγγίσεως ως έργο, το φιλμ προσπαθεί να πετύχει το σκοπό του με κωμικά punchlines, ενώ παράλληλα θέλει να σχολιάσει στην πολιτική κατάσταση του πολέμου στη Γάζα, με αλληγορική διάθεση. Δε θα λέγαμε πως τα καταφέρνει πολύ καλά σε κανέναν από τους δύο τομείς. Το αβίαστο γέλιο είναι εκκωφαντικά απόν στη μεγαλύτερη διάρκεια της ταινίας -αν εξαιρέσουμε την παρουσία της Manal Awad- , όσο για τις πολιτικές αναφορές, μπορούμε να επισημάνουμε πως το σενάριο κρατά ίσες αποστάσεις κατηγορώντας δριμύτατα τη Χαμάς, τη Φατάχ και (προφανώς) το Ισραήλ.

Παρά τον παραφορτωμένο διάλογο -πράγμα απαραίτητο σε τέτοιου είδους σινεμά- το Dégradé καταφέρνει να ρολλάρει ανά στιγμές, αν και η υπερβολική εμμονή της βοηθού της κομμώτριας (Maisa Abd Elhadi) στις ατέλειωτες συνομιλίες στο τηλέφωνο με το σύντροφο της, βαλτώνει εξαιρετικά γοργά. Σαν να μην έφταναν τα υπόλοιπα θέματα του φιλμ, έρχεται το φινάλε-προχειροδουλειά για να βάλει ταφόπλακα στο ιδιαίτερα υψηλό potential που είχε εξ’αρχής.

The Summer of Sangaile

 ★★☆☆☆ 

15284-1-1100

Από μία χώρα που έχει κάνει σταθερά ανοδικά κινηματογραφικά βήματα τον τελευταίο καιρό, τη Λιθουανία, μας έρχεται αυτό το coming-of-age ταινιάκι, με περγαμηνές από το «πολύ» φεστιβάλ του Sundance, που σπανίως μας απογοητεύει. Οι κανόνες, όμως, είναι για να σπάνε, και το φιλμ της Alanté Kavaïté δεν κατάφερε να μας πει απολύτως τίποτα.

Σε κεντρικό πλάνο έχουμε δύο νεαρά κορίτσια, γύρω στα 17, την Auste και την Sangaile, οι οποίες γνωρίζονται σε μία κωμόπολη κοντά στο Βίλνιους. Η δεύτερη βρίσκεται εκεί για διακοπές, η πρώτη μόνιμα και με το που γνωρίζονται υπάρχει μία ακατανίκητη έλξη μεταξύ τους, πασιφανέστατη από τα πρώτα λεπτά. Μέσα από την επακόλουθη ερωτική τους σχέση, η Sangaile (η πιο ευάλωτη από τις δύο) θα έρθει αντιμέτωπη με τις φοβίες της και θα προσπαθήσει να εκπληρώσει το όνειρο της να γίνει πιλότος.

Η φωτογραφία του Dominique Colin («I Stand Alone» του Gaspar Noe) είναι εξαιρετική, με έντονα χρώματα στα τοπία και γενικότερο indie χαρακτήρα, αλλά καμία ταινία δεν πέτυχε έχοντας για μοναδικό εχέγγυο το σήμα-κατατεθέν του Sundance που είναι η όμορφη κινηματογράφηση. Η Kavaite, που υπογράφει και το σενάριο, δεν έχει ιδέα για το που ακριβώς θέλει να πάει την ιστορία της: θα δούμε λίγο «απαγορευμένο» έρωτα (μπράβο της που δε τον παρουσιάζει ως κάτι «περίεργο»), κάτι από emo ψυχοσύνθεση, καριέρες γονιών που επισκιάζουν το παιδί και έναν απώτερο σκοπό-όνειρο που μοιάζει να καταλήγει υπερβολικά βεβιασμένα στο τέλος.

Οι πρωτοεμφανιζόμενες Julija Steponaityte και Aiste Dirziute δίνουν ιδιαίτερα καλές, νατουραλιστικές ερμηνείες (ειδικά η δεύτερη έχει εξέχον κινηματογραφικό πρόσωπο), αλλά μαζί με τη φωτογραφία και την ηλεκτρονική μουσική δεν είναι ικανές να σώσουν μία «αναποφάσιστη» ιστορία.

Παναγιώτης Μήτσικας

Ο Παναγιώτης Μήτσικας είναι το νόθο παιδί του Woody Allen και του Fox Mulder. Τα τελευταία 5 χρόνια έχει ξεκινήσει ένα indie coming-of-age road trip, ώστε να ανακαλύψει τον εαυτό του.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ