Νύχτες Πρεμιέρας: The Hallow

Μία αξιόλογη προσπάθεια, τηρουμένων των αναλογιών και του μπάτζετ

 ★★½☆☆ 

Μια οικογένεια μετακομίζει σε έναν απομονωμένο νερόμυλο στα βάθη της δασικής Ιρλανδίας, μόνο για να βρεθεί απομονωμένη λίγο μετά, από την τοπική, προληπτική κοινωνία που εξακολουθεί να υποστηρίζει τους φολκλορικούς μύθους για νεράιδες, στοιχειά και πλάσματα του δάσους. Χωρίς να δίνει καμία σημασία στα αποκυήματα της φαντασίας μιας χούφτας ντόπιων, η οικογένεια θα παραμείνει στη περιοχή, κυρίως εξαιτίας της δουλειάς του συζύγου, ο οποίος είναι υπεύθυνος για την καταμέτρηση και την προοδευτική αποψίλωση του οργιώδους, καταπράσινου δάσους. Το δάσος όμως δεν συγχωρεί, ούτε ξεχνά.
Το “The Hallow” του Corin Hardy αποτελεί ένα αρκετά τίμιο homage στο είδος του eco-horror που μεσουράνησε ιδιαίτερα τη δεκαετία του ’70, εμπλουτίζοντας το σινεμά του τρόμου με ένα από τα πιο ενδιαφέροντα sub-genres του, φέρνοντας στο προσκήνιο την προοδευτική καταστροφική δράση του ανθρώπου πάνω στη φύση.

Με τον ίδιο τον σκηνοθέτη να παραδέχεται πως η ταινία του αποτελεί ένα συνονθύλευμα από κινηματογραφικές επιρροές-από το “The Evil Dead” και το “The Thing”, μέχρι το “Pan’s Labyrinth”-το “The Hallow” καταφέρνει να εντυπωσιάσει, παρά το περιορισμένο του budget, βασιζόμενο κυρίως στην ανάδειξη της ατμόσφαιρας και την εικόνα, παρά στο σενάριο, το οποίο στην προσπάθειά του να καταστήσει τον ιρλανδικό μύθο ζωντανό, μάλλον καταλήγει αρκετά φλύαρο.

Το κακό σπίτι, η εκδικητική Φύση, τα απειλητικά τέρατα, το σκοτάδι, οι θρύλοι του παρελθόντος και ο απειλητικός «αλλομορφισμός» αποτελούν μερικά από τα πιο κλασικά δάνεια του τρόμου, τα οποία εδώ συνδυάζονται ικανοποιητικά προκειμένου να προσφέρουν στον θεατή ένα νέο-eco περιβάλλον ελλοχεύουσας τιμωρίας και επερχόμενου θανάτου, θυμίζοντας τα παλιά καλά b-movie του εν λόγω είδους.

Το “The Hallow” θα μπορούσε να ανανεώσει εντυπωσιακά μια horror παράδοση που εδώ και χρόνια βρίσκεται σε λήθαργο, αν κατάφερνε να συνενώσει το υποθεσιακό background με τα τρομερά αποτελέσματα του σήμερα, κάτι που μόνο επιφανειακά γίνεται, αποτυγχάνοντας να προσδώσει βάθος και ουσία σε μια ιστορία που έχει πολλά να πει. Όπως και να’χει, δεν παύει να αποτελεί μια καλή προσπάθεια που επιδίωξε κάτι το διαφορετικό.

Βαρβάρα Κοντονή

Ερωτευμένη με τον κινηματογράφο από μικρή, παθιασμένη με τις εικόνες, τους ήχους, τις ιστορίες και την ομορφιά της 7ης Τέχνης, απολαμβάνω να γράφω με ένταση για αυτά που αγαπώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ