Νύχτες Πρεμιέρας 2015: The Wolfpack

Ένα ντοκιμαντέρ που δε μοιάζει με τα άλλα

 ★★★★☆ 

Έχοντας ακούσει πολλά από τη μέχρι πρότινος φεστιβαλική του πορεία, το “The Wolfpack” αποτέλεσε από τη πρώτη στιγμή μια από τις πιο πολυαναμενόμενες ταινίες του φετινού φεστιβάλ των Νυχτών Πρεμιέρας και αν κρίνουμε από την κατάμεστη αίθουσα του ΙΝΤΕΑΛ και το συνακόλουθο, θερμό χειροκρότημα, τότε μάλλον δεν πέσαμε και πολύ έξω.

Επτά αδέλφια μεγαλώνουν σε ένα στενό διαμέρισμα σε μια παρηκμασμένη γειτονιά του Μανχάταν. Με την μητέρα τους να εκτελεί χρέη δασκάλας και τον αδιάφορο πατέρα να υπακούει σε μια δική του νοοτροπία ελευθερίζουσας ζωής, τα παιδιά συμβιβάζουν την έγκλειστη ζωή τους στους τέσσερεις τοίχους του θλιβερού τους σπιτιού, αναπαριστώντας σκηνές από τις αγαπημένες τους ταινίες, φτιάχνοντας κοστούμια και γράφοντας σενάρια, υποδυόμενοι μερικούς από τους πιο εμβληματικούς ρόλους της σύγχρονης, και όχι μόνο, κινηματογραφικής ιστορίας.

Το ντοκιματερίστικο ντεμπούτο της Crystal Moselle αποτελεί ένα αυθεντικό κομμάτι κινηματογραφικής γραφής, ένα δημιούργημα που υπηρετεί τις σινεματικές συνθήκες για χατίρι του ίδιου του κινηματογράφου, φέρνοντας στο προσκήνιο και παντρεύοντας μεταξύ τους την πραγματικότητα και την αναπαράσταση, δυο αντιθετικές, μα συνάμα τόσο λειτουργικές σταθερές γύρω από τις οποίες περιστρέφεται το ίδιο το σινεμά, από τα πρώτα κιόλας χρόνια ύπαρξής του.

Καταγράφοντας την ιδιάζουσα καθημερινότητα των παιδιών αυτών με αποστασιοποιημένη (τη δική της) διάθεση, η Moselle αφήνει την εικόνα και τις προσωπικές τους αφηγήσεις να ενεργοποιήσουν την διάθεση και τη κριτική σκέψη του θεατή, ο οποίος παράλληλα συμμετέχει ενεργά-θυμώνει, συγκινείται, εντυπωσιάζεται-όχι τόσο από το δικό της εγχείρημα, όσο από το πείσμα και την κοσμοθεωρία των άτυπων αυτών πρωταγωνιστών.

Χωρίς φανφάρες και ανάγκη εντυπωσιασμού-δεν υπάρχει πραγματικά καμία τέτοια-το “The Wolfpack” αποτελεί ένα ντοκιμαντέρ που δε μοιάζει με τα άλλα, μια παράλληλη κίνηση αναπαράστασης και αναπαριστώμενου που απογειώνεται ιδανικά σε ένα τέλος, γεμάτο από όλα εκείνα τα συναισθήματα με τα οποία στο τέλος της ημέρας, ο κινηματογράφος καταφέρνει να μας «σώζει».

Βαρβάρα Κοντονή

Ερωτευμένη με τον κινηματογράφο από μικρή, παθιασμένη με τις εικόνες, τους ήχους, τις ιστορίες και την ομορφιά της 7ης Τέχνης, απολαμβάνω να γράφω με ένταση για αυτά που αγαπώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ