ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ 2016: LIGHTS OUT

'Ενα θρίλερ που θα σε κάνει να το ξανασκεφτείς πριν σβήσεις τα φώτα

 ★★★☆☆ 

Ανάβεις φως, είσαι ασφαλής. Σβήνεις φως, κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί το οτιδήποτε. Ο μικρός Μάρτιν ζητά απελπισμένος βοήθεια από τη μεγαλύτερη ετεροθαλή αδερφή του, Rebecca, καθώς η μητέρα τους έχει καλέσει στο σπίτι μια φίλη της την οποία εκείνος φοβάται. Αυτό δεν είναι κάποιος παραλογισμός του μικρού αλλά όντως η φίλη της μάνας είναι τρομακτική, καθώς το χρώμα της είναι πίσσα κατράμι, είναι ξεμαλλιασμένη κι έχει γαμψά νύχια. Το σημαντικότερο δε, είναι πως η Diana (αυτό είναι το όνομα της λεγάμενης) εμφανίζεται μόνο όταν έχει σκοτάδι και της αρέσει να χαράζει με τα νύχια της το ξύλο κι όχι μόνο!

Ο David F. Sandberg μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το film μικρού μήκους που είχε σπάσει το internet το 2013 και βγάζει το κόστος παραγωγής στην πρεμιέρα, με το sequel να έχει συμφωνηθεί από την πρώτη κιόλας μέρα (κυριολεκτικά) των προβολών. Εμπορικότατο θρίλερ για τις μάζες (δεν το λέω υποτιμητικά) που θα τρομάξει κόσμο και θα αυξήσει τις κιλοβατώρες που καίνε τα τίμια νοικοκυριά των θεατών. Δεν σε μπλέκει με αλληγορίες και συμβολισμούς (όπως έκανε για παράδειγμα ο «Babadook» που δεν μου άρεσε καθόλου) αλλά σου δίνει ξεκάθαρο story, την απάντηση του μυστηρίου σχεδόν από την αρχή και έναν εκνευριστικό χαρακτήρα (τη μάνα) που στο φινάλε όμως δικαιώνεται.

lightsout1280jpg-19acd6_1280w

Η σκηνοθεσία έχει όλα τα κλισέ του είδους αλλά δεν σε ξενερώνει, ίσα ίσα, ξέρεις που να κλείσεις τα ματάκια σου για να μην πεταχτείς και ξεφτιλιστείς στον άγνωστο της διπλανής θέσης. Η μουσική της ταινίας μου άρεσε πολύ και μου θύμισε πάρα πολύ εκείνη των «Desperate Housewives». Οι ερμηνείες ήταν καλές, με την καλύτερη όλων να είναι της κόρης (Teresa Palmer), που δεν είναι ούτε χαζή, ούτε άτσαλη ούτε από άλλον πλανήτη, όπως συνηθίζεται στις ταινίες του είδους αυτού, αλλά είναι εύστροφη και με τσαγανό. Δεύτερη καλύτερη, αυτήν του μικρού Martin (Gabriel Bateman), ο οποίος έχει τρέξει να γλιτώσει στο παρελθόν και από το μένος της «Annabelle», οπότε έχει πάρει το κολάι. Σωστός, όχι φρικαλέο μικρομέγαλο όπως αυτό του «Ring» πχ, είναι συμπαθής και ταυτίζεσαι. Η μάνα-κουράγιο (Maria Bello) έχει δευτερεύοντα χαρακτήρα μέσα στο film και η αλήθεια είναι πως όσο εμφανίζεται μας ανάβει τα λαμπάκια.

Τριτοτέταρτο ρόλο έχει και ο wannabe-γκόμενος της κόρης (Alexander DiPersia) που μια σχέση ήθελε να κάνει ο άνθρωπος και βρέθηκε «στη φωλιά του κούκου» (αλλά όχι του «κούκου» που σκεφτόταν εκείνος). Στο στο πρώτο δεκάλεπτο σκέφτηκα «γιατί Παναγιά μου το κάνουμε αυτό στους εαυτούς μας» – σημάδι πως το thriller που παρακολουθώ είναι ψυχοβγάλτης κι όχι νερομπόλα που σε πιάνουν τα αστεία, οπότε χαλάρωσα, τρόμαξα και το απόλαυσα. Το βράδυ πάντως θα κοιμηθώ με λαμπάκι νυχτερινό. Για σιγουριά.

Χρήστος Σφιάτκος

Παιδί του lifestyle και του κινηματογράφου, ο Χρήστος περνάει τις μέρες και τις νύχτες του στην πόλη διαβάζοντας άπειρα ξένα περιοδικά (καθώς τα ελληνικά έχουν κλείσει), βλέποντας ταινίες, τουιτάροντας και κάνοντας (συνήθως) μεταμεσονύχτιους περιπάτους με τον σκύλο του στα σοκάκια και τα πάρκα των βορείων προαστίων.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*