ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ 2016: SHELLEY

Εγκυμονεί τρόμους

 ★★★☆☆ 

Ο Ali Abbasi μας φέρνει την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία ονόματι “Shelley”: ένα gothic horror που χρησιμοποιεί τον εκφυλισμό του σώματος για να εξερευνήσει την εκμετάλλευση των μεταναστών-εργαζομένων, όπως και την ατομικιστική ιδεολογία η οποία συνοδεύει την ολοένα αυξανόμενη εμμονή της κοινωνίας με τον «βιολογικό» και «οργανικό» τρόπο διαβίωσης.

Μια νεαρή Ρουμάνα, η Elena, φτάνει στην δανέζικη εξοχή προκειμένου να εργαστεί ως οικονόμος για τους (φαινομενικά πλούσιους) Louise και Kasper. Η Elena ήταν λογίστρια στο Βουκουρέστι, αλλά μετακόμισε στη Δανία με σκοπό να εξοικονομήσει αρκετά χρήματα τα επόμενα 2-3 χρόνια, ώστε να αγοράσει ένα σπίτι για εκείνη και το μικρό γιο της πίσω στην πατρίδα της. Το ζευγάρι για το οποίο θα εργαστεί, ζει βαθιά μέσα σε ένα πυκνό δάσος, μακριά από τις ανέσεις της σύγχρονης ζωής, χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα ή τρεχούμενο νερό και τρέφονται ως επί το πλείστον από αυτά που οι ίδιοι φυτεύουν.

Το μεγαλύτερο μέρος της ατμόσφαιρας του “Shelley” βασίζεται στην απομονωμένη τοποθεσία του: το γεγονός ότι τους «παίρνει» να είναι μακριά από ακόμα και τις πιο απλές καθημερινές συνήθειες που υπάρχουν μέσα στην σημερινή κοινωνία αποτελεί από μόνο του ενδεικτικό στοιχείο της προνομιακής ζωής που ζουν οι οικοδεσπότες της Elena. Επιπλέον, επιβάλλει τη χρήση χρήση κεριών και λαμπών πετρελαίου – μια έξυπνη πινελιά που προσθέτει στο gothic-τρομακτικό κομμάτι της ταινίας.

02_shelley_cosmina_stratan_ellen_dorrit_petersen_framegrab_nadim_carlsen_986

Η Elena προσαρμόζεται γρήγορα ωστόσο στη νέα της ρουτίνα από δουλειές – μάλιστα αρχίζει μια στενή φιλία με την Louise, την οποία βοηθάει ουσιαστικά να αναρρώσει από μια επέμβαση που της στερεί πλέον τη δυνατότητα να κάνει παιδιά. Η φιλία τους φτάνει στο σημείο να ζητάει η Louise από την Elena να γίνει παρένθετη μητέρα ώστε να αποκτήσει επιτέλους το παιδί που τόσο θέλει – με το αζημίωτο για την Elena φυσικά. Όμως, η χαρά της μετέπειτα εγκυμοσύνης της διαλύεται αρκετά σύντομα μέσω μιας σειράς παράξενων γεονότων κι εμπύρετων ονείρων, τα οποία οδηγούν την Elena στο συμπέρασμα ότι η ζωή που μεγαλώνει μέσα της δεν είναι ακριβώς αυτό που φαίνεται. Μάλιστα, καθώς αυτή αρχίζει να ξεφεύγει από τους ολιστικούς κανόνες διαβίωσης του σπιτιού, το έμβρυο αρχίζει να την κατατρώει ολοένα και περισσότερο.

Κάπου εκεί ο Abbasi παίζει με την αγωνία, την κλειστοφοβία, και εν γένει τις φοβίες του ανθρώπου που αφορούν την αργή αποσύνθεση του σώματός του. Το πάθος δηλαδή του σκηνοθέτη για το γροτέσκο είναι εμφανές, αλλά η λεπτή κατασκευή του είναι που κάνει την ταινία τόσο ανατριχιαστική. Ποτέ δεν χρησιμοποιεί άγριους ήχους, αλλά εστιάζει σε ambient κι experimental μουσική, η οποία ταιριάζει απολυτα και με τη φωτογραφία.

Με το “Shelley”, ο Abbasi συνδυάζει vintage σκευάσματα τρόμου (η ταινία μοιράζεται αρκετές θεματικές με το “Frankenstein” της Mary Shelley, εξ ου και το όνομα) με τη σχετική ανατομία της σύγχρονης κοινωνίας. Η Louise και ο Kasper δηλαδή δεν είναι οι τυπικοί ανταγωνιστές της ταινίας, αντιθέτως είναι αφελείς, αλλά κι εγωιστές, από αυτούς τους ανθρώπους που ενώ πιστεύουν ότι χτίζουν έναν καλύτερο κόσμο με τον τρόπο ζωής τους, ξεχνούν ότι τα προνόμιά τους είναι ασφυκτικά πάνω στην κοινωνία των αδύναμων.

Μπορεί το να περιμένει κανείς από ένα horror film σαν κι αυτό να βγάζει ένα συγκεκριμένο επιμύθιο εντέλει να είναι υπερβολή. Είναι αρκετό άλλωστε ότι το “Shelley” αποτελεί μια κομψή εκδοχή του (συχνά trashy) είδους ταινιών που βγάζουν τρόμο μέσα από μια εγκυμοσύνη, περιλαμβάνοντας σωστή κοινωνική κριτική κι έχοντας νεο-γοτθική υφή.

Μαρίνα Βερλέκη

Η Μαρίνα είναι ένας αποτυχημένος κλώνος stormtrooper, επομένως περιορίζεται στο να γράφει και να σχολιάζει συνεχώς. Αλλά κατά βάθος θα ήθελε να είναι το σκισμένο all-star του Mark Renton.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ