Νύχτες Πρεμιέρας 2013 – Luton

...

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

Χθες στην κατάμεστη αίθουσα του Δαναού έγινε η πρεμιέρα της ταινίας Luton παρουσία των συντελεστών της ταινίας.

Ο σκηνοθέτης που μόλις γύρισε από το φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιαν, όπου έγινε και η παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας, κλήθηκε να προλογίσει την ταινία. Εκείνος με την σειρά του κάλεσε τους συντελεστές του για να γίνουν οι απαραίτητες φωτογραφήσεις και μας κάλεσε στο πάρτι που θα γινόταν μετά την προβολή της ταινίας στο Tiki Athens.

Τα φώτα έσβησαν και η προβολή ξεκίνησε. Κανείς δεν θα μπορούσε να με προετοιμάσει για αυτό που θα έβλεπα. Η υπόθεση έχει ως εξής: O Τζίμης είναι ένας ευκατάστατος μαθητής λυκείου, γύρω στα 17. Η Μαίρη, είναι μια ασκούμενη δικηγόρος γύρω στα 30. Ο Μάκης, ένας 50αρης οικογενειάρχης, ιδιοκτήτης ενός ψιλικατζίδικου. Τρεις πολύ διαφορετικοί άνθρωποι μεταξύ τους και η καθημερινότητα τους. Μέσα στο πλαίσιο μιας συμβατικής ζωής που τους πιέζει όταν όλα γι’ αυτούς μοιάζουν ακίνητα και αναμενόμενα, τα τρία αυτά πρόσωπα βρίσκουν το δικό τους τρόπο διαφυγής.

Η ταινία ξεκίνησε συστήνοντας μας τους τρεις ήρωες της μέσα από στιγμές της καθημερινότητας τους δίνοντας μας έτσι το απαραίτητο background για τον καθένα. Με αργόσυρτα πλάνα, σταθερή κάμερα και ένα ελαφρώς γκρι φίλτρο η κάμερα χαϊδεύει τους πρωταγωνιστές της και με λίγη αυταρέσκεια κάνει την ταινία έντονα στιλιζαρισμένη. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πως ο σκηνοθέτης αντιλαμβάνεται και προβάλλει την δυτική κοινωνία και τις συμβάσεις (που φυσικά όλοι μας κάνουμε) μέσα από πανέμορφες, σταθερές σκηνές με κοντινά που συνεπαίρνουν με την απλότητα τους. Ακόμα και το χιούμορ έχει τη σωστή του μετριασμένη θέση σε μια πραγματικότητα λίγο καταπιεστική.

Όλοι οι πρωταγωνιστές είναι εξαιρετικοί στους ρόλους τους. Εξάλλου ο σκηνοθέτης δεν τους δίνει άλλη εναλλακτική . Βασίζει στα σιωπηλά αλλά άκρως εκφραστικά βλέμματα τους, την διερεύνηση του ψυχισμού τους και την ανάγκη τους για εκτόνωση. Τους παρουσιάζει αθώους σε ένα περιβάλλον ήδη “ένοχο” και εκείνοι το επωμίζονται με εξαιρετική αυτοσυγκράτηση.

Φυσικά δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε και το ρόλο της φωτογραφίας που καταφέρνει να αποστειρώσει τον περιβάλλοντα χώρο, ως προέκταση την αντίληψής του από τους πρωταγωνιστές. Ακόμα και στη σκηνή με τη παραλία ένα συνήθως πλουραλιστικό πλάνο εντάσσεται όμορφα στην ταινία με την “καθαρή” αισθητική την χαρακτηρίζει.

Είναι δύσκολο να γράψει κανείς κριτική για αυτή την ταινία χωρίς να αποκαλύψει τη σύνδεση των τριών χαρακτήρων. Ολόκληρη η ταινία είναι δομημένη γύρω απ’ αυτό. Ο σκηνοθέτης Μιχάλης Κωσταντάτος μ’ αυτό τον τρόπο προσθέτει ένα ας πούμε σασπένς, μια απορία και μια διάχυτη αγωνία για τη συνέχεια. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας βλέπουμε τι καταπιέζει τους ήρωες της, πως ανταπεξέρχονται στα πλαίσια της κοινωνικής τους θέσης, πως αντιδρούν όταν κάτι δεν τους αρέσει. Αυτό που περιμένουμε συνεχώς είναι το ξέσπασμα. Τον τρόπο που οι τρεις φαινομενικά ασύνδετοι άνθρωποι θα συντονιστούν.

Κι όταν αυτό συμβαίνει είναι σοκαριστικό. Ίσως να ευθύνεται και η προκλητική διάθεση του σεναρίου αλλά η αποκάλυψή της σύνδεσής τους, γεννά ερωτήματα, σκέψεις και προβληματισμούς. Είναι η σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα που τους κατευθύνει; Ή μήπως είναι μόνο τα προσωπικά τους αδιέξοδα; Αντιπροσωπεύουν μια ολόκληρη κοινωνία; Ο σκηνοθέτης σκόπιμα αφήνει αυτά ερωτήματα να αιωρούνται ακόμα και μετά το φινάλε.

Είναι σαν να ρωτάει το θεατή την δίκή του ερμηνεία, και μετά να του δείχνει το δρόμο της διαφυγής. Είναι τελικά το Luton η σωτηρία; Ή μια απλή μετάβαση;

4/5

Δείτε όλα αυτά που είδαμε στις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας

Διαβάστε το ημερολόγιο ενός φεστιβαλικού σινεπαρμένου

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ