Νύχτες Πρεμιέρας – Παρασκευή 20/9: Το REEL ήταν εκεί

...

To Reel.gr δίνει το παρόν στις προβολές του μεγαλύτερου κινηματογραφικού φεστιβάλ της Αθήνας με ανταποκρίσεις από τις προβολές κριτικές των ταινιών που παρακολούθησε και προτάσεις για την επόμενη μέρα.

Το πρόγραμμα των προβολών μπορείς να το δεις εδώ ή να το κατεβάσεις σε PDF εδώ.

Τι είδαμε χτες

All Is Lost

Ένας μεσήλικας στο σκάφος του, αντιμέτωπος μόνο με τον ωκεανό. Θα μηχανευτεί δεκάδες τρόπους για να καταφέρει να επιβιώσει απέναντι στα λυσσαλέα κύματα και τις αναποδιές που του συμβαίνουν σε εξαιρετικά συχνό βαθμό. Φαίνεται απλό; Αυτή είναι η μαγεία του μινιμαλιστικού storytelling, στην οποία μας εκθέτει ο J.C. Chandor, σε ένα πολύ καλό follow-up στο επίσης πολύ αξιόλογο ντεμπούτο του Margin Call. Αρωγός σε αυτή του την προσπάθεια ένας τρομερός Ρόμπερτ Ρέντφορντ, που με την εκφραστικότητα του θα κλέψει την παράσταση, σε ένα ρόλο που μπορεί να τον φτάσει μέχρι τα Όσκαρ. Οι απειροελάχιστοι διάλογοι και το γεγονός πως δε μαθαίνουμε ούτε καν το όνομα του πρωταγωνιστή του φιλμ, κάθε άλλο παρά μας πτοούν, αφού ο Chandor μας κρατά γατζωμένους στην απεραντοσύνη της θάλασσας κατασκευάζοντας μία υπέροχη αλληγορία για τα σκαμπανεβάσματα της ζωής.

3,5/5

Παναγιώτης Μήτσικας

Το Κορίτσι της Επανάστασης

Είναι καλοκαίρι και εν μέσω περικοπών, η κυβέρνηση αποφασίζει να κάνει άλλη μία: Μειώνει το καλοκαίρι κατά έναν μήνα. Μια παρέα αλλοπρόσαλλων νέων που έχουν ξεκινήσει road trip για την παραλία μαθαίνει τα νέα, αλλά αντί να γυρίσει πίσω στο Παρίσι, προτιμά να κάνει μια σειρά από θεόκουλα πράγματα. Να φάνε αλογόσουπα σε πιατάκια-Λουδοβίκος από τον τοίχο. Να πυροβολήσουν παιδάκια ντυμένα κατσαρίδες με σφαίρες χλωροφόρμιου. Να κόψουν τα μέλη τους σε λαιμητόμους. Να σπάσουν ελληνικά αγάλματα. Και εν τέλει να σπάσουν πλάκα με τους κανόνες της μυθοπλασίας, θυμίζοντας όχι μόνο Γκοντάρ, όπως υποσχόταν το πρόγραμμα του φεστιβάλ, αλλά και σουρεαλισμό. Και σλάπστικ κωμωδίες. Και παρωδίες. Το χιούμορ είναι απολαυστικό, τραβηγμένο όσο πρέπει, τόσο ώστε να μην καταντά προσβλητικά χοντροκομμένο, οι προβληματισμοί για την κρίση και τον έρωτα τόσο αδροί ώστε να μη σε ψυχοπλακώσουν και οι ερμηνείες τόσο ανεπιτήδευτες που γίνονται ευφυείς. Το «Κορίτσι» δεν απέφυγε τις κοιλιές και τις κουραστικές σκηνές, αλλά φεύγοντας – Διεθνές Διαγωνιστικό γαρ – ρίξαμε στον κουβά και ένα «Like», γιατί μας έκανε να χαχανίσουμε.
3/5

Γιώργος Κόκουβας

Borgman

Η πρώτη ολλανδική ταινία που μετά από πολλά χρόνια συμμετείχε στις Κάννες είναι το Borgman του σκηνοθέτη Alex van Warmerdam που τιμάται φέτος από το φεστιβάλ. Δεν μπορείς να την κατατάξεις σε κάποιο κινηματογραφικό είδος γιατί η ίδια δεν θέλει να καταταχτεί. Είναι σκόπιμα ασαφής, με διάχυτη διήγηση που παρόλο που είναι γραμμική μπερδεύει με το τρόπο που εξελίσσεται. Αυτή είναι όμως και η γοητεία της. Μέσα απ΄αυτό το σουρεαλιστικό και ενδεχομένως υπερφυσικό σύμπαν της ταινίας ξεδιπλώνεται κάπως άναρχα μια αναφορά στον καπιταλισμό και τη δυτική κοινωνία, μερικά ευφάνταστα εγκλήματα και πολλές όμορφα φωτογραφημένες εικόνες. Η σκηνοθεσία σε συνδυασμό με τα ορθολογιστικά πλάνα μεταφέρει πραγματικά το θεατή στο κέντρο της «δράσης» και παράλληλα τον αφήνει απ’ έξω με το σενάριο της. Πρόκειται για ένα φιλμ ανοιχτό σε ερμηνείες όπως είπε και ο σκηνοθέτης που ήταν παρών για Q&A μετά την ταινία. Η προσωπική μου εκτίμηση πάντως ήταν πολύ καλύτερη πριν αρχίσει ο σκηνοθέτης να γειώνει και να ειρωνεύεται τους θεατές που τον ρωτούσαν. Κάτι ξέρουν όσοι λένε ότι πρέπει να κρίνεις ένα καλλιτέχνη μόνο από το έργο του.

3/5

The Conjuring

O James Wan πλέον έχει καθιερωθεί. Είναι αυτή τη στιγμή ο πιο αξιοπρόσεκτος σκηνοθέτης εμπορικών θρίλερ και το Conjuring αποτελεί άλλη μια απόδειξη. Η ταινία που βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, μπορεί να μην έχει κάτι το ιδιαιτέρως πρωτότυπο (μιλάμε πάλι για δαίμονες που κυριεύουν ανθρώπους ) αλλά η σκηνοθετική του μαεστρία ξεπερνάει αυτή τη φορά πολλές ταινίες του είδους. Σίγουρα δανείζεται από επιτυχημένα παραδείγματα του παρελθόντος, από τα Πουλιά του Hitchcock μέχρι τον Εξορκιστή του Friedkin αλλά το κάνει με τέτοιο τρόπο που ταιριάζει τόσο στην υπόθεση όσο και στη σκηνοθετική του επιδειξιομανία. Αφού χτίζει την ένταση με πολλές σκηνές του τύπου «τώρα θα σε τρομάξω», σε αιφνιδιάζει σχεδόν κάθε φορά και όπως και στην χτεσινή προβολή αποσπά μερικές πολύ ειλικρινείς κραυγές από τους θεατές του.  Περισσότερες λεπτομέρειες για τις πολλές ανατριχίλες που μας προσέφερε θα διαβάστε και στην ολοκληρωμένη κριτική μας που θα δημοσιευτεί την Πέμπτη που η ταινία βγαίνει σε κανονική διανομή στους κινηματογράφους.

3,5/5

Δημήτρης Ασπρολούπος

Τι να δεις σήμερα

Αν δεν δεις την Gloria που κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού στην Μπερλινάλε ή την ελληνική συμμετοχή στο φεστιβάλ του Toronto δηλαδή το September, τότε διάλεξε μια από τις παρακάτω προτάσεις μας

La grande bellezza

22.30, Odeon Όπερα

Ο σκηνοθέτης του This must be the place και του Il Divo, Paolo Sorrentino βάζει τον πρωταγωνιστή του να περνάει την υπαρξιακή του κρίση κάνοντας βόλτες στη Ρώμη και να απομυθοποιεί τα ξέφρενα πάρτι της αιώνιας πόλης με αναφορές στο μεγάλο Federico Fellini.

 Ο Εκδικητής φορούσε κιλοτάκι

00.15, Ιντεάλ

Μια κωμωδία με έναν υπερήρωα διαφορετικό από τους άλλους. Ξεχάστε το yellow spandex που φορούσε ο Wolverine (τουλάχιστον στο κόμικ) και απολαύστε τον Shikijo σε μια ταινία που αναμένεται να γίνει θέμα συζήτησης για το εκκεντρικό της θέμα και την πάντα ευπρόσδεκτη cult διάσταση της.

Δείτε όλα αυτά που είδαμε στις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας

Διαβάστε το ημερολόγιο ενός φεστιβαλικού σινεπαρμένου

Διαβάστε τις πληροφορίες για τα εισιτήρια και από πού μπορείτε να τα προμηθευτείτε 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ