Νύχτες Πρεμιέρας – Τρίτη 24/9: Το REEL ήταν εκεί

...

To Reel.gr δίνει το παρόν στις προβολές του μεγαλύτερου κινηματογραφικού φεστιβάλ της Αθήνας με ανταποκρίσεις από τις προβολές κριτικές των ταινιών που παρακολούθησε και προτάσεις για την επόμενη μέρα.

Το πρόγραμμα των προβολών μπορείς να το δεις εδώ ή να το κατεβάσεις σε PDF εδώ.

Τι είδαμε χτες


Upstream Color

Το Upstream Color είναι από τις περιπτώσεις που μπορείς να γράφεις για ώρες και πάλι να μην έχεις πει τίποτα. Η δεύτερη ταινία του Shane Carruth, έχει την αίσθηση του “διαφορετικού” που διέκρινε το ντεμπούτο του Primer, αλλά επιπλέον κατακτά και μια οπτική πληρότητα που ακόμα κι έμπειροι δημιουργοί θα φθονούσαν. Κι ενώ οι πανέμορφες εικόνες είναι το εξώφυλλο, το περιεχόμενο είναι αυτό που τελικά κλέβει την παράσταση με μια πειραματική αφήγηση που σπρώχνει το μυαλό σου να ξεκολλήσει ώστε να κατανοήσει. Σαν ποίημα που ξαναδιαβάζεις στίχο στίχο προσπαθώντας να εξηγήσεις το νόημα πίσω από τις λέξεις, έτσι και στο Upstream Color θα θελήσεις να το ξαναδείς, θα διαβάσεις αναλύσεις στο ίντερνετ και θα το συζητήσεις με τους φίλους σου σε μια προσπάθεια να αποκωδικοποιήσεις όλους τους συμβολισμούς του. Είναι σαν το “Tree of Life” αλλά πιο περίπλοκο και με λόγο. Δε θα το καταλάβεις αμέσως αλλά αμέσως θα το αγαπήσεις.

4/5

Γιώργος Αγγελόπουλος

Love Eternal

Μοναχικός νεαρός με θανατηφόρες εμμονές περιδιαβαίνει στα διαδικτυακά forums συζητώντας τις καλύτερες τεχνικές αυτοκτονίας και βοηθώντας παράλληλα ανθρώπους (και δη όμορφες, γυναικείες υπάρξεις) να βάλουν τέλος στην ζωή τους. Μέχρι την στιγμή που γνωρίζει την πληγωμένη Naomi και η ζωή του αποκτά πραγματικό νόημα. Βασισμένο στην νουβέλα “Ιn Love With the Dead” του Ιάπωνα Kei Oishi, το «Love Eternal» του Brendan Muldowney είναι ένα αμάλγαμα φαντασιακού κινηματογράφου και περιρρέοντος ρεαλιστικού συναισθηματισμού, καμωμένου με την πιο αλαφροϊσκιωτη και ονειρική σκηνοθεσία του φετινού φεστιβαλ. Μια ωδή πάνω στα καμώματα της ίδιας της ζωής, της αποξένωσης, της αυτοκαταστροφής και τελικά της προσωπικής επναφοράς, καταφέρνει μέσα από κωμικές και μακάβριες σε στιγμές σκηνές, να επιβεβαιώσει την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Υπέροχη σκηνοθεσία και εξαιρετικά ταιριαστό soundtrack.
3,5/5

Harmony Lessons

Στο χειμωνιάτικο τοπίο του Καζακστάν μια ιστορία ηθικής εκτυλίσσεται, όταν ο απομονωμένος Ασλάν αποφασίζει να έρθει αντιμέτωπος με τους τραμπούκους του σχολείου που καταδυναστεύουν τους υπόλοιπους μαθητές βουτώντας τους τα χρήματα με την βία. Η έλευση όμως ενός νέου μαθητή στην τάξη, θα περιπλέξει τα πράγματα για τον νεαρό ήρωα… Η ταινία του Emir Baigazin αποτελεί μια σκληρή καταγραφή της νεαρής ψυχοσύνθεσης η οποία έρχεται σε απόλυτη αρμονία με το εξίσου σκληρό και αφιλόξενο περιβάλλον της καζάκικης υπαίθρου. Η απογυμνωμένη σκηνοθεσία και η λειτουργική, αλλά πανέμορφη φωτογραφία αποτελούν αναμφίβολα τα πιο δυνατά χαρτιά μιας ταινίας η οποία απαιτεί από τον θεατή την απαραίτητη υπομονή και επιμονή. Παραπέμποντας στα ανθρωποκεντρικά σενάρια μεγάλων σκηνοθετών όπως ο Abbas Kiarostami και διαθέτοντας μια ξεκάθαρη αίσθηση μεγάλου σκηνοθέτη, το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Baigazin αποτελεί το καλύτερο δείγμα για μια λαμπρή καριέρα. Την περιμένουμε.
3/5

Βαρβάρα Κοντονή

India Blues

Μια ταινία, οκτώ συναισθήματα. Τα συναισθήματα που βιώνει κανείς μέσα σε μια σχέση αλλά όχι με γραμμική εξέλιξη. Η ταινία του Γιώργου Μαρκάκη προκαλεί με την απλότητα της. Είναι χωρισμένη σε κεφάλαια, ένα για κάθε συναίσθημα και στο καθένα κυριαρχούν οι ηθοποιοί και η στατική, σιωπηλή εικόνα. Όμως όχι χωρίς λόγο. Η ένταση της κίνησης και της ακινησίας συνθέτει μια βεβαρημένη ατμόσφαιρα επιβάλλοντας στο θεατή μια συναισθηματική κατάσταση που και ο ίδιος έχει βιώσει κάποια στιγμή στη ζωή του. Εδώ η απογύμνωση των ηθοποιών εκτός από κυριολεκτική είναι και εσωτερική. Τα αμήχανα βλέμματα, τα ενθουσιώδη γέλια, τα σιωπηλά απογεύματα στο πάρκο. Σκόρπιες εικόνες από σκόρπιες στιγμές μιας σχέσης, κάθε σχέσης που έχει τελειώσει. Βλέπεται και σαν ανάμνηση.

3/5

Δημήτρης Ασπρολούπος

The Congress

 Η Ρόμπιν Ράιτ(την οποία ενσαρκώνει η…Ρόμπιν Ράιτ) είναι μία χολιγουντιανή ηθοποιός λίγο μετά τα 40. Άρχισε την καριέρα της με εξαιρετικές περγαμηνές, ήταν η μεγάλη ελπίδα των Miramount Studios, αλλά οι κακές επιλογές της την έχουν φτάσει μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Η τελευταία της ελπίδα, έρχεται με τη μορφή ενός συμβολαίου από την εταιρεία της, που συμβαδίζοντας με τις νέες τεχνολογίες, προϋποθέτει να σκαναριστεί ολόκληρη ώστε να χρησιμοποιείται μέσω υπολογιστή σε ταινίες, κατά το δοκούν των στούντιο. Ο Άρι Φόλμαν, στο νέο πόνημα του μετά το υπέροχο «Βαλς με τον Μπασίρ» μας βυθίζει σε ένα φανταστικό ταξίδι σε έναν καταπληκτικό καμβά χρωμάτων και ένα animation που κυμαίνεται από ψυχεδέλεια αλά Yellow Submarine μέχρι δυστοπικό sci-fi παλαιότερης εποχής. Το σίγουρο είναι πως μένουμε αποσβολωμένοι στις οθόνες μας προσπαθώντας να κατανοήσουμε την ομορφιά αυτών που βλέπουμε, ενώ ο σκηνοθέτης «παιδεύει» το μυαλό μας με καίρια θέματα όπως το ανθρώπινο στοιχείο σε έναν ψηφιακό κόσμο. Το μοναδικό μείον θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι η ίδια η υπερφιλοδοξία του φιλμ, καθώς οι εκατοντάδες ιδέες φαίνεται πως συγχέονται και η ταινία ξεφεύγει ανά στιγμές.

4/5

Παναγιώτης Μήτσικας

Τι να δεις σήμερα

Για σήμερα 25/9 στο αφιέρωμα μας είχαμε προτείνει το αριστούργημα του Georges Franju, Μάτια Χωρίς Πρόσωπο και την τελευταία ταινία του Asghar Farhadi, Le Passe. Εκτός όμως απ’ αυτά υπάρχουν και τα παρακάτω.

Lovelace

20.45, Ιντεάλ
Το άγνωστο παρασκήνιο από το «Βαθύ Λαρύγγι» ζωντανεύει στην κινηματογραφική βιογραφία της Λίντα Λάβλεϊς. Η Αμάντα Σέιφριντ τα δίνει όλα στον ρόλο της βασίλισσας των «βρώμικων» ταινιών, που πρωταγωνίστησε στο πιο διαβόητο κινηματογραφικό πορνό της Ιστορίας.

Harmony Lessons

18.00, Odeon Opera

H ταινία από το Καζακστάν την κριτική της οποίας διαβάσατε παραπάνω, παίζεται σήμερα στο Odeon Opera

Δείτε όλα αυτά που είδαμε στις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας

Διαβάστε το ημερολόγιο ενός φεστιβαλικού σινεπαρμένου

Διαβάστε τις πληροφορίες για τα εισιτήρια και από πού μπορείτε να τα προμηθευτείτε 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ