Ο Άνθρωπος Που Πούλησε Τον Κόσμο – The Fifth Estate (2013)

...
Ο Άνθρωπος Που Πούλησε Τον Κόσμο






 

Γράφει ο Νικόλας Θεοδωράκης


Σκηνοθεσία: Bill Condon
Σενάριο: Josh Singer, (βασισμένο στα βιβλία των) Daniel Domscheit-Berg, David Leigh, Luke Harding
Πρωταγωνιστούν: Benedict Cumberbatch, Daniel Brühl, Carice van Houten, Peter Capaldi
Διάρκεια: 128’
Χώρα: Η.Π.Α., Βέλγιο
Διανομή: Odeon

 

THE FIFTH ESTATE POSTER

Το Ψέμα και η Αλήθεια, η Πραγματικότητα και ο Μύθος, γίνονται ένα κουβάρι σε ένα πολιτικό θρίλερ, που κυριαρχεί η σκοπιμότητα και …η CIA.

Ο Γερμανός, ιδεαλιστής Daniel Berg (Daniel Brühl) γίνεται εθελοντής σε μια μικρή, αλλά γεμάτη ιδανικά, οργάνωση του διαδικτύου, με σκοπό να αποκαλύπτει τα μυστικά των ισχυρών και να φέρει διαφάνεια στους θεσμούς, την ιστοσελίδα WikiLeaks. Στην πρώτη του αποστολή, θα καταφέρουν να γονατίσουν μια τεράστια τράπεζα, αλλά ταυτόχρονα θα έχει και την πρώτη σύγκρουση-αποκάλυψη για τον ρόλο του αρχηγού, Julian Assange (Benedict Cumberbatch). Κάθε νέα αποκάλυψη τους επιδρά πλέον στις παγκόσμιες εξελίξεις, αλλά και στους ίδιους φέρνοντας στην επιφάνεια διλήμματα για την Αλήθεια, το Ψέμα, την Φιλία, αλλά και τις συνέπειες των πράξεων μας. Η WikiLeaks θα γίνει στόχος των Μυστικών Υπηρεσιών, και η σχέση των Berg και Assange από αδελφική θα φτάσει στην σύγκρουση. Παράλληλα, παρακολουθούμε τα στελέχη του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ, στον αγώνα τους ενάντια σε καταπιεστικά καθεστώτα και οπισθοδρομικές κυβερνήσεις να βρίσκονται μπροστά στην απειλή της WikiLeaks και την αγωνιώδη τους προσπάθεια να σώσουν τους «αθώους» ανθρώπους που τους βοηθούν σε όλο τον πλανήτη. Και εδώ είναι, που χανόμαστε.

Η ταινία, ξεκινώντας είναι ένα στρωτό, συμπαγές, κατασκοπικό θρίλερ, με πολύ καλές ερμηνείες από το σύνολο των πρωταγωνιστών. Η ιστορία είναι προσωποκεντρική, με τον νεαρό Berg να γνωρίζει τον επαναστάτη Assange, που εμφανίζεται σε δεύτερο ρόλο. Ο νεαρός Γερμανός έλκεται από την περιπέτεια και το μυστήριο και μπλέκει σε κάτι που δε μπορούσε να φανταστεί. Ο Assange είναι μια φιγούρα μυστηριώδης και τον γνωρίζουμε μόνο μέσα από τα μάτια του Berg, και για αυτό αποφεύγονται οι όποιες εύκολες κρίσεις. Η οπτικοποίηση του μηχανισμού του Assange, που θυμίζει The Matrix, δίνει ένα τόνο επιστημονικής φαντασίας, σε μία κατά τα άλλα, καθόλα αληθινή ιστορία που την έχουμε ακούσει, βάζοντας φιλοσοφικούς προβληματισμούς για την Αλήθεια, «τις υποχρεώσεις της εξουσίας απέναντι στο λαό», το δικαίωμα της πληροφόρησης κτλ.

Και κάπου εδώ, η ταινία μας αναποδογυρίζει. Χωρίς σε καμία περίπτωση να είμαι φαν του Assange, πρέπει να ομολογήσουμε ότι η ταινία γίνεται προκλητικά προπαγανδιστική εναντίον του. Αν η ταινία βασίζεται, όπως μας λέει, στις προσωπικές εμπειρίες του Berg από τα WikiLeaks, είναι προφανές, ότι ποτέ ο ίδιος δεν πέταξε με το προσωπικό αεροπλάνο του Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, ποτέ δεν παρακολούθησε απόρρητες συνομιλίες μεταξύ των αρχηγών των Μυστικών Υπηρεσιών των ΗΠΑ και ποτέ δεν είδε προσπάθεια διάσωσης επίσημων, μυστικών πρακτόρων των ΗΠΑ, οι οποίοι κατά τα άλλα είναι «αθώοι». Αυτά, όλα όμως υπάρχουν στην ταινία, σαν πραγματικά περιστατικά. Φυσικά, κάποιος άλλος τα πρόσθεσε. Αθώα, βέβαια. Άλλο τόσο «αθώα» υιοθετείται από την ταινία, το σύνολο της επιχειρηματολογίας των ΗΠΑ, ενάντια στον Assange.

Όσο η σκοπιμότητα κυριαρχεί, τόσο χάνεται και ο ρυθμός της ταινίας, ενώ η οπτική της έχει πλέον κάνει στροφή 180ο μοιρών. Από την προσωπική ιστορία του Berg, στην (χωρίς άλλο λόγο πέραν της σκοπιμότητας) παρουσίαση των Αμερικάνων, στον «ψυχικά» ασταθή Assange και πάει λέγοντας. Είναι εμφανές ότι η ταινία προχωρώντας προσπαθεί να δημιουργήσει μια εικόνα, κατά του Assange, σε τέτοιο βαθμό που το όποιο «κατασκοπικό» σασπένς, μετατρέπεται σε μια αμφισβητούμενη βιογραφία, χωρίς πολύ ενδιαφέρον. Από την άλλη, οι δήθεν φιλοσοφικές αναζητήσεις της ταινίας, με το ιδεολόγημα περί διάκρισης των εξουσιών, την επικοδομητική δράση της 4ης εξουσίας, δηλαδή της δημοσιογραφίας, και πλέον της 5ης, του Ιντερνετ είναι από μόνο του ένα παραμύθι για μικρά παιδιά που πιστεύουν ότι μπορεί να υπάρξει ένα σύστημα που θα σκοτώνει ολόκληρους λαούς, αλλά θα είναι «δημοκρατικό» επειδή όλα θα το κάνει με «διαφάνεια».

Η ίδια η ζωή έχει ξεπεράσει την ιστορία των WikiLeaks και του Assange. Μετά και τις αποκαλύψεις Snowden, για την «δημοκρατία» της εποχής του Ιμπεριαλισμού είναι αστείο να πιστεύεις ότι σε όλη αυτήν την ιστορία των WikiLeaks, ήταν όλοι τόσο αθώοι, είτε από τη μια μεριά, είτε από την άλλη. Παρόλα αυτά, η ταινία θα είχε ενδιαφέρον αν έριχνε λίγο φως στα παιχνίδια ποδηγέτησης της κοινής γνώμης, όπως τα βιώνουμε με τις διάφορες παρδαλές «επαναστάσεις» που γίνονται στη γειτονιά μας. Αντί για αυτό, η ταινία για την Αλήθεια και την σημασία της Πληροφορίας, καταλήγει σε ένα μπαράζ παρα-πληροφόρησης, από το οποίο βγαίνεις πιο μπερδεμένος από ότι μπήκες.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ