O Brad Pitt σπάει τους κανόνες

...

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

Το Hollywood έχει ένα πολύ συγκεκριμένο τρόπο προώθησης των ηθοποιών και έναν ακόμα πιο συγκεκριμένο τρόπο να τους κάνει σταρ. Να μετατρέπει δηλαδή ανερχόμενους συμπαθητικούς ηθοποιούς σε σύμβολα του σεξ, να μετουσιώνει ταλαντούχους νέους σε ζεν πρεμιέ και να αναδεικνύει ηθοποιούς σε είδωλα.

Πατάει λίγο πάνω στη ματαιοδοξία των θεατών, στην συνεχώς ανατροφοδοτούμενη κινηματογραφική διαφήμιση, τα photoshopαρισμένα εξώφυλλα και πλέον στο (συνήθως) έξυπνο viral marketing. Και τις περισσότερες φορές το πετυχαίνει. Αν εξαιρέσουμε το πρόσφατο αποτυχημένο παράδειγμα του “το σπρώξαμε όσο μπορούσαμε αλλά δεν τράβηξε” Ryan Reynolds, οι περισσότεροι σταρ έχτισαν καριέρα μ’ αυτά τα υλικά.

Ο Brad από τότε που ξεκίνησε ως δεύτερος ρόλος, διεκπεραιωτικου τεκνού στο Θέλμα και Λουίζ διάλεξε άλλη κατεύθυνση. Την εποχή αυτή σταρ ονομαζόταν ο “θα τα δώσω όλα” Tom Cruise, o “γοητευτικά σκληρός” Harrison Ford και ο “γίνονται εκρήξεις στο πέρασμα μου” Bruce Willis. Όλοι είχαν παίξει τουλάχιστον σε μια μεγάλη μια παραγωγή αρκετών εκατομμυρίων δολαρίων με εφέ, ψηφιακά και άλλα, και είχαν υποδυθεί τους αγαπητούς ήρωες του κοινού που τα κάνουν όλα και στο τέλος παίρνουν και το κορίτσι.

Εκείνη της εποχή ο Brad Pitt πρωταγωνιστούσε στη Συνέντευξη Με Ένα Βρικόλακα του Neil Jordan και στο Ποτάμι Κυλά Ανάμεσα Μας του Robert Redford διατηρώντας έτσι το προφίλ του γοητευτικού ζεν πρεμιέ χωρίς όμως να το εκφυλίζει με ευκολίες του τύπου Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει ή γλυκανάλατων κομεντί που σχεδόν επιβάλλεται να συμμετάσχει κάθε ανερχόμενος ηθοποιός που θέλει να φτιάξει ένα fanbase ρομαντικών κορασίδων. Κάπου εκεί διαλύει και τις όποιες αμφιβολίες ή κακεντρέχειες είχαν ακουστεί για το ταλέντο του με τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στους Δώδεκα Πυθικούς, το Seven και το Fight Club.

Το 2000, παρά το ότι ήταν ένας από τους πιο περιζήτητους εργένηδες του Hollywood, παντρεύεται την Jennifer Aniston και, σε αντίθεση με τους εφήμερους γάμους των συναδέλφων του, μένει παντρεμένος μαζί της, διατηρώντας την αξιοπρέπεια της ιδιωτικότητας του γάμου του, μέχρι να χωρίσει και να παντρευτεί τη μέχρι σήμερα σύντροφο του Angelina Jolie. Μαζί έγιναν ένα από τα πιο διάσημα ζευγάρια του κινηματογράφου που μέσα από τη ζωή τους και την αναγνώριση που τους προσέφερε η διασημότητα τους προώθησαν τα ανθρώπινα δικαιώματα, συμμετείχαν σε ανθρωπιστικές δράσεις και στήριξαν και χρηματικά οργανώσεις για την αποκατάσταση των τραυματισμένων από το σεισμό του 2005 στο Πακιστάν, για την κρίση στο Darfur, την αποκατάσταση των θυμάτων του τυφώνα Κατρίνα και πάρα πολλά άλλα. Και εκτός όλων αυτών είναι και ένας από τους θερμότερους υποστηρικτές της νομιμοποίησης του γάμου των ομοφυλοφίλων αφού έχει συμμετάσχει και στην καμπάνια της Καλιφόρνια για το Proposition 8.

Φυσικά οι κινηματογραφικές του επιλογές δεν μπορούσαν να μην είναι προσεγμένες. Όταν οι άλλοι μεγάλοι σταρ της εποχής όπως Tom Hanks έπαιζαν στο The Da Vinci Code και ο επίσης αγαπημένος Johnny Depp υπέκυπτε στους Πειρατές της Καραϊβικής (που του βγήκε σε καλό τελικά), ο Brad Pitt έσπαγε ξανά τους κανόνες. Συνεργαζόταν με τον Alejandro González Iñárritu στο Babel, τον Tarantino στο Άδωξοι Μπάσταρδη και τον David Fincher (για 3η φορά) στην Απίστευτη Ιστορία του Μπένζαμιν Μπάτον. Ακόμα και το απολύτως arthouse Δέντρο της Ζωής κατάφερε να κάνει mainstream με τη συμμετοχή του.

Φέτος ο Brad Pitt σπάει τους κανόνες που ο ίδιος έθεσε και κάνει παραγωγή και πρωταγωνιστεί στο World War Z. Υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του δημιουργού του ευρηματικού Stranger Than Fiction και του οσκαρικου Finding Neverland, Marc Forster, ο Pitt είναι ο πατέρας και υπάλληλος Ηνωμένων Εθνών που διχάζεται μεταξύ της σωτηρίας της οικογένειας του και ολόκληρης της ανθρωπότητας από ορδές ζόμπι. Και ανταμείβεται για άλλη μια φορά όχι μόνο από τις σπάνιες για τέτοιου είδους περιπέτεια καλές κριτικές αλλά και από το διόλου ευκαταφρόνητο άνοιγμα της ταινίας στις Η.Π.Α. που έφτασε τα 66 εκατομμύρια δολάρια.

Η ζωή, οι ρόλοι και οι επαγγελματικές του επιλογές επιλογές αποδεικνύουν για άλλη μια φορά ότι ακόμα κι αν παίζεις σε ένα κλειστό σύστημα (όπως είναι πλέον το Hollywood) μπορείς να σπάσεις τους κανόνες να υπερβείς τις μαρκετίστικες απαιτήσεις και τελικά να χαίρεις της εκτίμησης όχι μόνο των αυστηρών κριτικών αλλά και των αμέτρητων φανατικών θαυμαστών που τον έχουν ταυτίσει με το όρο απόλυτος κινηματογραφικός αστέρας. Κι ο Brad μπορεί πλέον να τραγουδήσει περήφανος τους στίχους του Frank Sinatra. “I did it my way”.

Διαβάστε όλα τα προηγούμενα Deforming Lens

Tο World War Z βγαίνει στους κινηματογράφους από 27 Ιουνίου 2013

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ