Ο Εγωιστής Γίγαντας – The Selfish Giant (2013)






 

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος


Σκηνοθεσία: Clio Barnard
Σενάριο: Clio Barnard
Πρωταγωνιστούν: Conner Chapman, Shaun Thomas, Sean Gilder
Διάρκεια: 91’
Χώρα: Ην. Βασίλειο
Διανομή: Strada Films

 

Egoistis_Gigantas_Web_Poster«Ο Εγωιστής Γίγαντας» είναι μια σύγχρονη ιστορία με ήρωες τον 13 χρονών Άρμπορ και τον καλύτερο του φίλο Σουίφτι. Όταν τους αποβάλλουν από το σχολείο και ζώντας σαν ξένοι στην ίδια τους την γειτονιά, τα δύο αγόρια γνωρίζουν το Κίτεν, έναν ρακοσυλλέκτη της περιοχής. Στην προσπάθεια τους να βγάλουν κάποια χρήματα, αλλά και να βρουν έναν σκοπό στη ζωή τους, ξεκινούν να δουλεύουν για εκείνον συλλέγοντας μεταλλικά απορρίμματα και καλώδια, χρησιμοποιώντας ένα άλογο και ένα κάρο.  Ο Σουίφτι έχει φυσικό ταλέντο με τα άλογα, ενώ ο Arbor προσπαθεί να μιμηθεί τον Κίτεν – με σκοπό να τον εντυπωσιάσει και να κερδίσει περισσότερα χρήματα. Ωστόσο, o Κίτεν φαίνεται να δείχνει μεγαλύτερη αδυναμία στον Σουίφτι, αφήνοντας τον Άρμπορ στο περιθώριο. Η φιλία των δύο αγοριών δοκιμάζεται, καθώς ο Άρμπορ γίνεται ολοένα και πιο άπληστος. Η ένταση κορυφώνεται οδηγώντας σε ένα τραγικό γεγονός, το οποίο θα τους μεταμορφώσει.

Η μεγαλύτερη δύναμη του βρετανικού σινεμά ήταν ανέκαθεν ο ρεαλισμός. Η Clio Barnard κάνει εδώ ένα ακόμα βήμα προς αυτήν κατεύθυνση. Δανείζεται στοιχεία από το κλασσικό παραμύθι του Oscar Wilde και το μεταφέρει στην σημερινή αγγλική επαρχία.

Το φυσικό περιβάλλον της ταινίας είναι ρημαγμένο από τα απομεινάρια της μεταβιομηχανικής εποχής, γεμάτο καλώδια, παλιοσίδερα, κατεστραμμένα αυτοκίνητα. Τα δύο παιδιά, o Άρμπορ και o Σουίφτι που ζουν σ’ αυτό, ταλαντεύονται ανάμεσα σε μια αόρατη ελπίδα και έναν οποτρουνισμό, μέσα στην white trash πανοπλία τους. Είναι όμως χαμένοι και σχεδόν άμοιροι. Βρίζουν φωνάζουν, εκρήγνυνται και ζουν σε ένα κόσμο που δεν τους σέβεται. Και δεν τον σέβονται ούτε κι αυτοί.

Οι δυο μικροί πρωταγωνιστές που ερμηνεύουν με τεράστια ωριμότητα τους ρόλους τους, είναι γνήσια τέκνα της κοινωνίας τους. Μετά την αποβολή τους από σχολείο και παρά τη απαισιοδοξία του οικογενειακού τους περιβάλλοντος, την απουσία κοινωνικής πρόνοιας και την αδυναμία των αρχών, αποφασίζουν να μαζέψουν μέταλλα για να τα δώσουν σε μια μάντρα που τα αγοράζει.

Φυσικά πέφτουν θύματα, λόγω του νεαρού της ηλικίας τους και της αδυναμίας τους να δείξουν ενήλικοι σε ένα κόσμο παράνομο και αφοπλιστικό. Αλλά δεν το βάζουν κάτω. Μέσα στο βρώμικο από κάθε λογής σκουπίδι κόσμο τους, βρίσκουν αυτά που είναι χρήσιμα, Μεταλλικά ή συναισθηματικά. Και παίρνουν όσα μπορούν απ’ αυτά.

Η φωτογραφία παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην απεικόνιση της κάθε ιστορίας. Πόσο μάλλον εδώ που ο ρεαλισμός δεν αφήνει πολλά περιθώρια. Η δουλειά του διευθυντή φωτογραφίας Mike Eley είναι γκρίζα και σκοτεινή και αγκαλιάζει το επαρχιακό τοπίο με εικόνες παρακμής που γκρεμίζουν τα όνειρα κάθε παιδιού που μεγαλώνει εκεί. Δεν υπάρχει τίποτα όμορφο στην πόλη αυτή, όλα είναι σκουπίδια. Ακόμα κι αυτά όμως έχουν κάποια αξία.

Ποιος είναι τελικά ο κακός της ιστορίας; Είναι τα παιδιά που η πρώτη τους επιλογή είναι η περιθωριοποίηση; Είναι οι σχεδόν απόντες γονείς ή το κράτος που αδιαφορεί για την προστασία τους και ασχολείται μόνο με το αν είναι παράνομο να κλέβεις καλώδια;

Στον εγωιστή γίγαντα δεν υπάρχει πραγματικός ένοχος, όλοι χαρακτήρες δεσμεύονται από τις συνθήκες και το περιβάλλον στο οποίο ζουν. Γι’ αυτό η Clio Barnard, που πήρε το βραβείο «Label Europa Cinemas» στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών του περασμένου Φεστιβάλ των Καννών, κινηματογραφεί με τέτοια σκληρότητα, ψυχρά χρώματα, ντοκουμενταρίστηκη ακρίβεια και έντονο μοντάζ την επαρχιακή πόλη που διαδραματίζεται η ιστορία. Σ’ όλη την ταινία ακούμε κάθε λογής βρίσιμο και νιώθουμε ως θεατές ψυχολογική βία που μας απομακρύνει από τις δύσκολες αυτές καταστάσεις.

Η σκηνοθέτης όμως δεν μας αφήνει περιθώρια να ησυχάσουμε, εκεί που μας έχει καταβάλει με την υποβλητική και μίζερη πραγματικότητα, μας αιφνιδιάζει με σκηνές έντονης λυρικότητας και συναισθηματικής ανύψωσής. Η αγάπη βρίσκει πάντα τρόπο. Και η συγχώρεση επίσης.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ