Ο Γερμανός Γιατρός – The German Doctor / Wakolda (2013)






 

Γράφει ο Νικόλας Θεοδωράκης


Σκηνοθεσία: Lucía Puenzo
Σενάριο: Lucía Puenzo
Πρωταγωνιστούν: Natalia Oreiro, Àlex Brendemühl, Diego Peretti
Διάρκεια: 93’
Χώρα: Αργεντινή, Γαλλία, Ισπανία, Νορβηγία
Διανομή: Videorama, Odeon

 

wakolda-01

Ο Γερμανός Γιατρός είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ που σε τρομάζει μέσα από έναν «πολιτισμένο» ναζισμό και την αποκάλυψη ότι σε μια τόσο όμορφη χώρα, με τόσο όμορφους ανθρώπους μπορεί να βρίσκεται το πιο φρικιαστικό μυστικό της ιστορίας.

Διασχίζοντας την ερημική παταγονία, ο Μένγκελε (Àlex Brendemühl), με το ψευδώνυμο Γκρεγκόρ, θα γνωρίσει την οικογένεια του Ένζο (Diego Peretti) και της Εύας(Natalia Oreiro), αλλά και την κόρη τους Λίλιθ (Florencia Bado), την οποία θα ονομάσει «Το τέλειο δείγμα». Φτάνοντας στο πανέμορφο Μπαριλότσε, ο γιατρός θα μείνει στο ξενοδοχείο της οικογένειας, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη γυναίκας και κόρης, οι οποίες θα γίνουν, εν αγνοία τους, τα νέα του πειραματόζωα. Η φιλοναζιστική παράδοση της πόλης κρύβεται κάτω από κάθε κομμάτι της, οδηγώντας την οικογένεια να κλείσει τα μάτια της μπροστά στο γκρεμό που οδηγείται…

Ο Γερμανός Γιατρός αποτελεί ένα βίαιο συναισθηματικό μάθημα για τον Φασισμό και την βάρβαρη φαντασιολογία του περί της Αρίας Φυλής. Με την μικρή Λίλιθ να γίνεται ο ψυχρός οδηγός μας στην ταινία και την παιδική φωνή της να σε κάνει να ανατριχιάζεις καθώς μας διαβάζει με αθωότητα το σημειωματάριο του θανάτου του γιατρού δυσκολεύεσαι να χωνέψεις αυτό που βλέπεις. Ο Μένγκελε του Brendemühl είναι γοητευτικός, ευγενικός και φιλικός. Το Μπαριλότσε ίσως είναι ο παράδεισος επι γης. Με αυτόν τον τρόπο η ταινία έχει αφήσει πίσω της, τους κλασικούς κανόνες του θρίλερ. Δεν υπάρχει σκοτάδι, βία, ή ασχήμια. Όμως υπάρχει Κακό! Το πιο απόλυτο κακό που γνώρισε μεχρι σήμερα η Ανθρωπότητα.

Πατώντας περισσότερο στον μύθο της καταδίωξης του Μένγκελε και λιγότερο στα πραγματικά γεγονότα(τα οποία άλλωστε δεν είναι τόσο αξιόπιστα ή συγκεκριμένα για εκείνη την περίοδο) η ταινία με ανατριχιαστική απλότητα μας συστήνει την καθημερινότητα ενός από τους μεγαλύτερους εγκληματίες όλων των εποχών. Ο Β’ Παγκόσμιος είναι παρελθόν, και μας αγγίζει μόνο μέσα από τις ειδήσεις. Η καθημερινότητα στην Αργεντινή και συγκεκριμένα στο πανέμορφο Μπαριλότσε μοιάζει ειδυλλιακή, χωρίς να την αγγίζουν οι εξελίξεις του έξω κόσμου, αλλά στα κουτιά με τα αναμνηστικά των παιδικών τους χρόνων, οι ντόπιοι κρύβουν παιδικές φωτογραφίες με τις ναζιστικές σημαίες.

Η σκηνοθέτης-σεναριογράφος και συγγραφέας Lucía Puenzo δημιουργεί μια ταινία για τον ναζισμό προσπαθώντας να απαντήσει στα ερωτήματα που επισκιάζουν την ιστορία της Αργεντινής. Γιατί εκατοντάδες οικογένειες της Αργεντινής έγιναν συνένοχοι στα εγκλήματα αυτών των ανθρώπων(δίνοντας του καταφύγιο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο); Ποιες ήταν οι αντιδράσεις των Γερμανικών κοινοτήτων που είχαν εγκατασταθεί στην Αργεντινή πριν το ξέσπασμα του πολέμου και την άνοδο του ναζισμού και τι συνέβη στους εφήβους που ζούσαν εκεί όταν έμαθαν τι είδους τέρατα υπήρχαν ανάμεσα τους;

Αποφεύγοντας να δώσει εύκολες απαντήσεις, η ταινία αποτελεί μια ψυχοφθόρα απεικόνιση του «εξανθρωπισμένου» Φασισμού-Ναζισμού. Το πώς πολλοί καλοί άνθρωποι επέλεξαν να κλείσουν τα μάτια μπροστά στο κακό που μεγάλωνε δίπλα τους. Αρνήθηκαν να πιστέψουν την ακρότητα του Φασισμού, κρατώντας μόνο το «πολιτισμένο» προσωπείο του. Με αυτόν τον τρόπο όμως, θα γίνουν και οι ίδιοι θύματα του τέρατος που εξέθρεψαν μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Αποφεύγοντας τον διδακτισμό, αλλά και την εξήγηση, η ταινία δεν επικεντρώνει στην πολιτική μήτρα που γέννησε και ακόμη και σήμερα εκθρέφει το φασισμό. Διακριτικά όμως, υπενθυμίζει ότι οι φασίστες δεν μπορούσαν να υπάρξουν ή να φυγαδευτούν χωρίς οικονομική στήριξη-που απολαμβάνουν και σήμερα από πολυεθνικές και οργανισμούς όπως η ΕΕ-, αλλά το βάρος της ταινίας πέφτει στο να ρίξει φως στις σκοτεινές πτυχές της αργεντίνικης ιστορίας μέσα από τα μάτια καθημερινών ανθρώπων.

Στηριζόμενη στην απλότητα του σεναρίου και στους εκπληκτικούς της πρωταγωνιστές, η ταινία είναι σαν κρύα ανάσα στο λαιμό σου. Παγώνεις από τον «ανθρώπινο» Μένγκελε του Brendemühl και αδυνατείς να πιστέψεις την βαρβαρότητα που κρύβει πίσω από τους πολιτισμένους τρόπους του. Αυτό είναι ίσως και το σπουδαιότερο μάθημα που μας δίνει αυτή η ταινία, καθώς φεύγεις από το σινεμά με έναν κόμπο στο στομάχι.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ

SAE Digital Film Making